Solliciteren is een fulltime job (en kousen sorteren ook…)

Als je een blik in mijn (papieren) agenda werpt, zal het je meteen opvallen : solliciteren is een fulltime job. Er bestaan telefoons, bezoeken, gesprekken, persoonlijkheidstests, checks op sociale vaardigheden, salestests en diepte-interviews in alle geuren en kleuren. Ik peins dat ik de voorbije twee weken ze zowat allemaal al heb mogen ontdekken. Ik heb al 15 keer aan wildvreemden mijn meest persoonlijke levensloop verteld, heb al 4 keer mijn persoonlijkheid ontleed gezien door allerhande soorten artificiële intelligentietoestellen. Aan eentje heb ik het beroep van mijn ouders moeten toelichten, een ander concludeerde aan het feit dat ik in het bezit ben van een wagen dat ik ‘in staat ben mezelf te verplaatsen’. Dit alles terwijl de essentie van een langdurige samenwerking met een persoon en een bedrijf maar op één enkel gegeven berust. Ik verwoord het voor de gelegenheid bij monde van de mens die me gisteren uitnodigde voor een volgende gespreksronde: ik heb hier een goed gevoel bij. Dat de computers dit bevestigen is natuurlijk altijd mooi meegenomen. Ik mag dan ook eenieder die me genegen is, gerust stellen. Ik heb een goed gevoel dat tegen het einde van de maand of een klein beetje later ik met trots en opluchting een nieuwe job zal mogen aankondigen. Stempelen vanaf 1 maart zit er voor deze ondernemende dame niet in.

In tussentijd ben ik voor de gelegenheid momenteel ook nog fulltime huisvrouw. Dat houdt in dat ik erover nadenk om de grote kuis te doen. Echtgenoot is al gestart met het afwassen van het plafond in de badkamer. Ik ben ondertussen al effectief gestart met het ‘schommelen’. Vrij vertaald uit het West-Vlaams is dit ‘opruimen’. In hippe taal heet dit ‘minimaliseren’. Snuisterend door mijn herinneringendozen kom ik daar de meest verrassende zaken tegen, zoals een lijstje met bezochte campings in 2012 (ben ik dat jaar wel thuis geweest?) en een bewijzend certificaat dat ik samen met Czech Airlines de 75ste verjaardagsvlucht Praag-Brussel heb mogen meevieren in een Airbus 319/OK 632. Ik heb toen ook een sfeervol filmpje gemaakt.

Tijd verloren heb ik ook de voorbije weken. Meestal was dat met het sorteren van kousen. Er is iets zeer vreemds gaande met mijn wasmachine. Elke keer ik er een paar kousen in gooi, komt slechts de helft van dit paar er terug uit. Ik heb zo al een hele doos gedumpte kousen verzameld. Als ik hun originele partner niet terug vind, probeer ik ze tindersgewijs te koppelen aan een nieuwe. Dat is niet simpel, wat logisch is natuurlijk, partnerselectie is een wetenschap op zich. Net zoals bij het solliciteren is er ook hier maar één iets wat écht telt.

Het vinden van de perfecte match waarbij alle partijen zich goed voelen.

Keep you informed my friends!

 

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s