Spring is coming (en ander goed nieuws…)

De lente is in het land!

Geloof me vrij, ik heb dit goede nieuws niet uitgevonden. Het werd me officieel medegedeeld door de Zwingids zaterdagmorgen tijdens een zaligvroege winterochtendwandeling. Wijzend op het ontspruitende knopje van een plant waarvan ik uiteraard de naam al ben vergeten, toonde hij de bewijsstukken aan zijn attente groep natuurliefhebbers en vogelaars. (I know, vreemd woord die term…) Allen samen waren we, schat ik, met zo’n 40 man verspreid over verschillende gidsen. Allen waren door Het Zwin uitgenodigd omdat zij trouwe bezoekers van Het Zwin zijn, abonnees die jaarlijks verscheidene keren het natuurpark bezoeken. Ik heb intens genoten van de wandeling. Het Zwin straalt elk seizoen op een andere manier en zelfs op deze grijze winterse dag was het mooi. Ik heb veel bijgeleerd over de in het Zwin wonende vleermuizenpopulatie en ik heb een torenvalk gezien. Even had ik het moeilijk toen ik zag wat de voorbije springvloed allemaal in de Zwinvlakte had laten aanspoelen. Plastic ten overvloede. Er is nog veel werk aan de winkel om bewustwording wereldwijd op land en op zee te doen groeien. Maar elke stap helpt. Elk stuk plastic dat we niet gebruiken, elk stukje vuil dat we oprapen is een stap vooruit.

Na de inspirerende wandeling, volgde een uiteenzetting over de plannen en de acties van het Zwin in 2019. Ik heb vooral onthouden dat er volop wordt ingezet op onze jeugd. In februari worden een nieuwe reeks ‘educatieve belevingselementen’ in gebruik genomen met o.a. een tunnel voor holendieren waar kinderen door kunnen ploeteren, een boomkikkerparcours waarbij ze moeten opletten niet opgegeten te worden door de reiger en een ooievaarsnest waarin ze zich hoog boven het park helemaal met de bewoners van het Zwin kunnen identificeren.  Na de wandeling en de speeches volgde een héél lekkere receptie met o.a. vol-au-vent hapjes. Ik heb nu ook proefondervindelijk ondervonden dat je in The Shelter meer dan gewoon lekker kan eten. Ik zie al uit naar het volgende bezoek. Sowieso wordt dit 5 mei voor een ontbijt na de vroegemorgenwandeling. Misschien kunnen we zelfs nog eerder een bezoekje inplannen. Want het Zwin bezoeken, dat moet je in 2019… gewoon doen. (Forgive me ‘smiley met knipoog’) Volg alvast samen met mij het programma op www.zwin.be.

De ochtend in het Zwin was trouwens nog maar het begin van wat een fijn gevulde dag werd. In de namiddag heb ik mezelf getrakteerd op een bezoekje aan de kapper (New You op hun nieuwe locatie in de Kalvekeetdijk 19) voor een soignement en hoofdmassage. Ben net niet (of misschien net wel in slaap gevallen.) Later op de dag volgde nog een hapje en een drankje in Stal Oostengem. Eind december mochten twee pupillen van trainer Kristof Vanhooren de finale stijlspringen in Mechelen rijden. Dit mooie resultaat van maanden trainen mocht wel gevierd worden, vonden de ouders, waarvoor ook hier een dikke merci. (Er waren Misérable dessertjes van Gaelens bij. Om vingers bij af te likken.) (Wat ik dus ook effectief heb gedaan.) Echtgenoot en ik moesten helaas vroeg weglopen van deze lekkere hapjes. Zaterdagavond was immers  de avond van de nieuwjaarsreceptie van Open VLD Knokke-Heist. Ook daar waren de hapjes lekker en het gezelschap goed, groottalig en welgezind. Er werd getoost en gepraat dat het een lieve lust was, plannen gesmeed voor de toekomst en genetwerkt, zoals dat heet. Gastspreker Vincent van Quickenborne gaf een speech waar iedereen door werd weggeblazen. Ik was trots op zoon die voor de technische installatie had gezorgd. De dochter van Marnix was fotografe van dienst. Ik was ook trots op haar. Haar sfeerbeelden vind je op de Open VLD Knokke-Heist facebookpagina. Iedereen die de voorbije verkiezingen tot een succes had geleid werd in de bloementjes gezet. Echtgenoot zag dat het goed was. Zoon heeft ook een paar sfeerbeelden genomen van zijn blije mama. Het vele poseren leidde hier en daar tot een paar gekke bekken. Gelukkig.

Nog nieuws? Ja. Zondag ben ik ver omvergeblazen. Niet alleen door de zeer harde wind aan zee maar vooral door de moed en het doorzettingsvermogen van de 291 gekke deelnemers (waaronder Echtgenoot en Zoon) aan de Mountainbike Beach Challenge. De wedstrijd is elk jaar lastig. Er is altijd wel een beetje wind en af en toe wat regen maar nu was het echt zot. Dikke merci aan de medewerkers die tegen wil en dank ook de barre weersomstandigheden moesten trotseren. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik na de start ben gevlucht naar tante José alwaar op zondagvoormiddag altijd de porto klaar staat. Daarna heb ik mijn genesteld in mijn Play More zetel waar ‘Knowing’ op het programma stond en alwaar ik alweer de conclusie trok dat Amerikanen cracks zijn in het maken van religieuze sciencefiction gedrochten met fantastische special effecten. Perfect voor een zondagnamiddag dus.

En vandaag? Een nieuwe werkweek waarin sollicitaties ingepland zijn en de toekomst lonkt. We gaan richting uur van de waarheid. Ik hou mijn ‘fingers straf crossed’ en hoop op champagne binnenkort.

Keep you informed!

Groetjes.

Christel

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s