Reis mee van Zeebrugge naar Zuid-Afrika

Ik ben een dagje gaan bootje varen …

Appetite To Discover

Dreams do come true… Zeebrugge heeft lang gedroomd van een cruise terminal. Ze heeft ze gekregen. Daarna hebben ze gedroomd van een inscheping. En bingo. Volgende winter, met name op 2 november 2019, vertrekt vanuit Zeebrugge een Cunard cruise naar Zuid-Afrika. Inschepingshaven Zeebrugge. How cool is that!

Na inscheping gaat het vervolgens via Southhampton, Lissabon en Tenerife zuidwaarts richting Namibië en ten slotte Zuid-Afrika. Bij aankomst in Zuid-Afrika is een vierdaags verblijf in Kaapstad voorzien, met uitstappen. Je vaart met de Queen Elizabeth, een Cunard luxe schip. Op 23 november 2019 vlieg je terug naar huis, zijnde naar Brussel.

Alles samen ben je zo’n 22 dagen op pad, waarvan een 9 dagen op zee. Goedkoop is de trip uiteraard niet. Je kan geen drie weken op zee lekker eten en de wereld zien voor een appel en een ei, laat dat duidelijk zijn. Mijn inziens dien je, als je voor zo’n lange tijd…

View original post 300 woorden meer

Ontroerd door de Sweethearts van Dirk Musschoot

Op zondagmorgen ben ik doorgaans te vinden in de studio’s van Radio Kompas alwaar ik samen met de Vrienden (en Vriendinnen) van de Radio ochtendgesprekjes mag onderhouden met binnen en buiten wandelende gasten. Gisteren ben ik echter thuis gebleven omdat in het Cultuurcentrum Scharpoord journalist en auteur Dirk Musschoot er zijn nieuwste boek ‘Sweethearts’  kwam presenteren. Voor hij om 11u het woord tot het talrijk opgekomen publiek richtte, belden we samen naar de Kompasstudio waar Dominique Dirk Musschoot volop uitvroeg naar het hoe, waar en waarom van het boek.

Ikzelf ken de auteur  al een tijdje. Ik ben al verschillende keren met  hem op reis geweest. Eén keer echt. Toen zijn we met een groep journalisten het Kanaal over gestoken om er English Tea te nuttigen in Walmer Castle. Dirk stelde er ondertussen zijn reisggids 100xZuidoost Engeland voor. Later ben ik nog verschillende keren met de  boeken van Dirk onder de arm (en met Echtgenoot aan mijn zijde) door Zuidoost en Noord-Engeland gereisd.

De mens Dirk heeft iets met Engeland. Hij heeft ook ‘iets’ met verhalen of met wat we noemen verhalende journalistiek en geschiedschrijving. Dit resulteerde vandaag opnieuw in een prachtig boek ‘Sweethearts, Verliefd op de Bevrijder’. Honderden Vlaamse meisjes werden na de bevrijding in 1944 verliefd op een militair. Korte flirts en stormachtige romances die soms eindigden in ware drama’s, vaak in prachtige liefdesverhalen. In Liefde met de hoofdletter L. Dirk reisde Vlaanderen en Groot-Brittannië door en noteerde onderweg deze love stories van de Brits-Belgische bevrijdingskoppels. Hij bracht ze net voor Valentijn samen in een ontroerend mooi boek.

Eén verhaal springt er in ons Knokke-Heist natuurlijk uit. Georgette Nobus uit Duinbergen trouwde vele jaren terug met haar Engelsman, Johnny Jones. Toen Johnny in 1984 kwam te overlijden, koesterden zonen Danny en Freddy vaders militaire uniform. Het wassen beeld van Johnny Jones in zijn uniform vormde de eerste van de reeks oorlogsherinneringen die aan de basis lag van de oprichting van het For Freedom Museum. Dat de boekvoorstelling van Sweethearts werd afgesloten met een optreden van de For Freedom Pipes & Drums met als lead drummer de achterkleinzoon van Johnny Jones vond ik meer dan pakkend, meer dan mooi. Dat mijn zoon als For Freedom drummer deel van dit bijzondere moment mocht uitmaken, maakte dat ik alsnog een extra traantje moest wegpinken. Liefde is tijdloos.

 

Sweethearts door Dirk Musschoot werd uitgegeven door Lannoo – ISBN 978 94 014 5511 4

Voor een exemplaar trekt u natuurlijk naar de plaatselijke boekhandel.

 

 

 

 

 

Tournée Minérale, een mens drinkt meer dan hij weet

Gisteren, op dag 1 van Tournée Minérale 2019, ben ik er opnieuw van geschrokken hoe alom tegenwoordig en vanzelfsprekend alcohol – per slot van rekening toch een harddrug – in onze maatschappij aanwezig is.

Lunch in Poperinge, tête-à-tête met Echtgenoot. Ik een ananassapje, Echtgenoot een Poperings Nunnebier. Bij het eten water, geen wijn. In het Talbot House kregen we old school English Tea aangeboden. De Talbot House ‘Every Man’s Club’ moet je weten, was gedurende WO I een thuis, een rustplek voor soldaten ongeacht hun rang of stand, die even pauze mochten nemen van het front. In de ‘droge kantine’ werd geen alcohol geschonken maar thee en ook warme choco. Door het overgrote succes moesten deze met emmers aangedragen worden. Er werd gelezen en gepraat, piano gespeeld en gezongen. En elke soldaat was er gewoon mens. De Talbot House is ook op vandaag  een ongelooflijk bijzondere plek. Een oase van rust. Een plekje Engeland in Vlaanderen. Een plekje vrede op aarde.

Vandaag is het ook een kunstencentrum. In het ietwat uit de kluiten gewassen badhuis dat zich halfweg de tuin bevindt, loopt momenteel een tentoonstelling met de naam Lost. “I don’t really get it,” zei de Engelse huisbewaarder. Ik wel.

Maar wat ik wou vertellen is dat ik het Talbot House buiten stapte met  een ongelooflijke goesting achter warme choco. Gezien we in tijden van vrede en overvloedige weelde leven, was er keuze ten over in plekken waar ik deze kon benutten. Echtgenoot en ik dus naar de grote markt van Poperinge. Krijgen we daar met de choco toch wel niet een advocaatje on the side zeker. Het water kwam me in de mond. Echtgenoot vond natuurlijk dat ik geen enkele reden had om dat lekkere advocaatje niet op te likken. Gelukkig kwam bij de warme choco ook een minimars. Resultaat van de onderhandelingen. Twee minimarsjes voor mij, twee advocaatjes voor hem. Eerlijke deal. Iedereen content. Ik nog altijd safe. Ik had anders wel een stevig advocaatje kunnen gebruiken. Echtgenoot en ik hadden net de Dodencel en het Executieplein bezocht. Ik was een beetje gebouleverseerd.

Na ons dagje Poperinge repten Echtgenoot en ik ons ’s avonds naar De Werf (we waren een beetje overboekt),  de Werf die trouwens tegenwoordig Kaap heet en optredens organiseert afwisselend in De Werf zelf en in het prachtige Vrijstaat O zaaltje in Oostende. Wachten voor het optreden. Water en bier. Pauze. Water en bier. En daarna…recht naar huis. Oef.

Conclusie na een dag op pad tijdens Tournée Minérale…  Mijn respect voor geheelonthouders en verslaafden die elke dag tegen alcohol moeten vechten is alleen maar gegroeid. Ze gooien het verderf constant, maar dan ook constant, rond je oren.

Dit gezegd zijnde wil ik er nog aan toevoegen dat ik in De Werf op geen enkel moment mijn cavaatje heb gemist. De muziek van het jonge jazzensemble Donder met onder meer de Knokke-Heiste pianist Harrison Steingueldoir sneed zo zacht door mijn vel dat ik slechts een momentum nodig had om geraakt, geroerd en ontroerd te worden. Zoals ik zei tegen één van de begeleidende mede-docenten van De Maak (deKunstAcademie Knokke-Heist) die ons naar dit concert had meegetroond: jazz is niet een genre dat ik ken of waar ik mee ben opgegroeid maar het is iets wat ik gaandeweg doorheen Zoon zijn opleiding leer kennen. Ben nooit blijer geweest met zijn leerschool dan gisteren.