Vakantie in Zillertal? Zeker weten!

In gedachten al in zomerstemming…

Appetite To Discover

Het is de eerste echte dag van de herfst. Zondag 29 september 2019 en ‘it’s raining cats & dogs’. Winter is coming, maar nu nog niet. Ik geniet van de lege agenda om terug te blikken op vorige zomer én omdat het verlangen altijd mooier is dan de ‘consummatie’, begin ik met het plannen van mijn volgende zomervakantie. Veel planning zal er echter niet aan te pas komen want ik weet al precies waarheen ik wil (Oostenrijk, Zillertal, hotel Strass in Mayrhofen en met wie (man en kinderen, die jeugd van mij laat ik op zo’n reisbestemming niet meer thuis).

Ik weet ook wat het eerste gadget is dat ik me ter plaatste zal aanschaffen de ‘Zillertal Activecard‘ zal zijn. Echtgenoot en mezelf hebben ons knal geamuseerd met die kaart. Moet je weten, kaart gaf ons toegang tot alle liften, en er waren er twee nabij het…

View original post 119 woorden meer

Terug naar IBIS

Ik blijf een hotelbed iets vreemd vinden. Een bed waarin honderden mensen voor jou al hebben geslapen. Lakens die al duizenden keren gewassen zijn. Handdoeken waarmee telbare mannen en vrouwen hun gezicht en andere lichaamsdelen al mee hebben afgedroogd. Een mens zou er smetvrees van krijgen. Toch ga ik graag ‘op hotel’. Even verdwijnen in de anonimiteit. Een tijdelijke thuis opbouwen op een andere plek in de wereld dan je echte thuis. De stilte van de vreemde naast je.

De (sinds februari) nieuwe job brengt me geregeld ‘op hotel’ in de omgeving van mooie plekken rondom ons Belgenland. Toen ik op zoek ging naar een slaapplek tijden de Gastvrij Rotterdam beursdagen zocht ik iets nabij het centrum, niet te duur, netjes en comfortabel. Voor het eerst sinds mijn laatste werkdagen bij IBIS – ergens in 1998 – koos ik voor een IBIS. Ik zie dat er de voorbije 20 jaar veel veranderd is. Er is een automatische deur (dat was in mijn tijd alleen voor luxehotels), er zijn eitjes op het ontbijtbuffet (jaren over gezaagd), en jahoe… er is zelfs een (irritant) sprekende lift.

Één iets is niet veranderd: de onvermoeibare inzet van het personeel. Ze zijn ten allen tijde vriendelijk, behulpzaam en druk in de weer. Er is nog iets niet veranderd bij IBIS: de onaflaatbare besparingen op personeel. Het is dé reden waarom ik destijds de groep heb verlaten. Ik heb meegemaakt hoe de ontbijtdame haar job verloor, hoe mijn team werd ingekrompen, hoe telkenmale het takenpakket groter werd van eenieder die overbleef. Dit ten behoeve van de grotere winstmarges van de aandeelhouders. Vandaag bij IBIS hier in Rotterdam, een jong interieur, technologische nieuwigheden, maar je ontbijt ruim je zelf af en je kamer wordt 5euro goedkoper als je hem tussen 2 nachten in niet laat poetsen.

Geen wonder eigenlijk dat het hier aan de Rotterdamse grachten een voornamelijk jong publiek logeert, en dat het bordje op de kamerdeur vraagt ‘niet te roken en geen drugs te gebruiken’. IBIS met al zijn technologie was vroeger een hotel, vandaag een jeugdherberg. Lang leve de besparingen.