Over mindfulness en hoogtevrees en Bergdorf Prechtlgut

Ik ben een beetje aan het relaxen in mijn berghut van Bergdorf Prechtlgut in Wagrain, Salzburgerland, Oostenrijk. Heb net een kruidenworkshop achter de rug waarbij we als echte heksen geleerd hebben de inhoud van verschillende potjes om te toveren tot badzout en bodycrème. De Alpentirolermuziek klinkt door bijna het ganse dorp. De bergen luisteren geamuseerd mee. Dochter selecteert uit haar uitgebreide collectie dé foto die haar het meeste aantal likes zal opleveren. De Achtzahmkeitstraining van gisteren indachtig focus ik me op het nu. Op het getik van mijn vingers over het IPad klavier. Op mijn voeten die haaks op elkaar rusten op de zachte dons.  Op het straaltje zonlicht dat over de bergtop heen mijn kamer binnenvalt.

Dochter heeft ook voor mij een paar foto’s uitgekozen. Één waarbij ik als een queen op mijn balkon sta te zwaaien naar de rest van ons reisgezelschap beneden. Één waarbij ik sta te roeren in de kruidenpot. Één waarbij ik in beeld kom met de man waarvan zij van dag 1 beweert dat hij een oogje op mij heeft. Zo flatterend.

Ik ben blij met mij. Dat was gisteren wel eventjes anders. Op weg naar de Eisriesenwelt moest er een stukje baan afgelegd worden richting 1775meter hoog. De weg was zeker 2 meter breed en veilig omringd door iets waar ik niet spontaan door zou vallen, zelfs al zou ik beginnen flippen. Toch heb ik op weg naar boven opnieuw doodsangsten uitgestaan. Mijn dieptevrees zit er bij mij zo diep ingeworteld dat het te pas en ten onpas volledige controle van mijn lichaam overneemt. Frustrerend is dat. Beschamend. Opgeven staat echter niet in het woordenboek. Aan de hand van mijn dochter, met mijn blik op mijn voeten gericht, ver weg van het zicht op de diepte ben ik boven geraakt. Daar wachtte de beloning. Wandeling in de grootste ijsgrot van de wereld. Een mens is niets in vergelijking met wat de natuur kan.

Zing een liedje, vroeg ik mijn dochter op weg terug langs de diepte. Ik heb Spotify zei ze. Nog geen twee Twentyone Pilots songs later waren we alweer in de voor mij veilige zone.

Een mens kan meer dan hij denkt.

Zolang er zon, muziek en kinderen zijn.

2 gedachten over “Over mindfulness en hoogtevrees en Bergdorf Prechtlgut

  1. Pingback: 60. Alle oud-journalisten willen een boek schrijven eens ze gestopt zijn met dromen, antwoordde de jongeman. | Christel Bedert

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s