‘Big Brother is watching me’ een beetje te veel.

Ik ben drie dagen in Amsterdam geweest deze week. De slagboom van de hotelparking opende zich automatisch bij het binnenrijden. De dame aan de incheckbalie wist precies met welke auto ik reed en welke mijn nummerplaat was. Na betaling zal de slagboom zich automatisch openen bij het buitenrijden, zegt ze vriendelijk. En dat ik mijn ‘kamersleutel’ moet scannen voor ik de lift in ga. Anders werkt hij niet. Veiligheid voor alles!

In een – ook al veilig – slakkengangetje had ik eerder op de dag het gecontroleerde traject tussen Rotterdam en Amsterdam afgelegd. Als er al een boete zou komen – wat ik betwijfel, ik durf niet meer bewegen in Holland tegenwoordig – zal die automatisch naar mijn werkgever worden opgestuurd. En uiteindelijk toch manueel op mijn bureau belanden.  Oef, er is toch nog een menselijke schakel tussen de voet op mijn gaspedaal en de boete op mijn boterham.

Later. De jongeman scant mijn toegangscode tot de beurs en controleert mijn identiteit. Ja, ik ben mezelf. Ik bezoek een klant op zijn beursstand en krijg ’s avonds een geautomatiseerde mail die me dankt voor mijn komst. Na het werk stap ik een boekenwinkel binnen op weg naar het hotel. Mijn gsm vraagt hoe ik het bezoek aan de winkel heb ervaren.

Het is avond, het einde van een boeiende dag. (Love the job!) Ik drink een prosecco in de bar van het hotel en lees de krant, iets wat ik volgens wetenschappers beter niet meer zou doen, wil ik gelukkig zijn, blijven of worden. Ik lees dat volgens een financiële studie het beter, lees efficiënter, zou zijn voor de maatschappij mochten 17 kraamklinieken sluiten. Mijn rationele zelve zegt dat er moet bespaard worden, zelfs al worden er dan geen Knokke-Heistenaars meer geboren. Dat ik mijn haard niet meer mag laten branden ’s avonds, ook al vind ik dit gezellig en vermindert het de rekening van mijn verwarming. Dat ik mijn oude diesel moet verkopen, zelfs al kan ik dan niet meer reizen met de sleurhut, of de drum van Zoon vervoeren. Dat ik minder vlees moet eten, ook al ben ik als kustbewoner misschien tegen alle verwachtingen in, een échte vleeseter. Dat ik eigenlijk niet meer zou mogen vliegen, al ga ik zo graag boven eens naar mijn nonkel gaan zwaaien.

Dat ik moet, moet, moet en als ik niet doe wat moet, moet, moet, dat Big Brother, zijnde een mix van computers en ambtenaren, mij anders zal doen betalen.

Man, man, man…in wat voor een wereld leven wij?

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s