54. Ik moet iets schrijven over Black Lives Matter

Ik heb niet graag in de VS gewoond. Meer zelfs. Ik vond het een rotland om in te wonen. Toen ik vertrok, dacht ik dat ik naar ‘the land of the hope and glory’ ging. De realiteit bezorgde me meer rillingen dan een koude douche.

De gezondheidszorg is er zo zwak en onbetaalbaar dat ik voor vertrek zelfs op mijn 22ste een volledige checkup moest ondergaan. Ik werd op het hart werd gedrukt dat ik tijdens mijn jaar ginder zeker nooit naar de tandarts mocht. De elektrische stofzuiger van het gezin waarvoor ik werkte was een oud, aftands ding dat dateerde uit de jeugd van mijn grootmoeder. Bij elke storm viel het geprivatiseerde elektriciteitsnetwerk uit. Het zelfredzaamheidsprincipe was zo groot dat ik ook maar zelfredzaam moest zijn toen ik met griep in mijn bed lag. De politieke discussies waren er zo oppervlakkig en halsstarrig dat ze maar bleven volhouden dat zij, the Americans, in een vrij land leefden met kansen voor iedereen en ik, de au-pair, uit een land kwam dat zij communistischer vonden dan gelijk welk Oostblokland. Dit enkel en alleen omdat ik had durven zeggen dat ik mijn studies mede had kunnen realiseren dank zij een studiebeurs. (Ik benadruk hier mede.)

De VS is een land voor de sterke. Ikke, ikke, ikke en de rest kan stikke.

Racisme is een vies beest dat wereldwijd aanwezig is. Door zijn geschiedenis en zijn hoge graad van self-fulfillement (sorry vind hier geen sterke vertaling voor) is racisme – net zoal alles er groter is dan elders – in de VS nog groter en sterker aanwezig dan bij ons. Een blanke politieagent die een ongewapende zwarte man vermoordt terwijl de collega’s er op staan te kijken, is er een terugkerend fenomeen.

Getuige de lange lijst. Say their names.

Tegen racisme, ginder en hier, MOET geprotesteerd worden. Op alle mogelijke manieren. Maar niet met geweld. Niet door massaal op straat te komen tijdens de Coronacrisis. Niet met georkestreerde plunderingen.

Black lives matter. Maar door alle shit-gebeurtenissen die momenteel aan de gang zijn, keren de steunbetuigingen zich volop tegen die mensen die net proberen te helpen. Ondertussen is de politieagent die dag en nacht zijn leven riskeert om ons te beschermen hier ook de dupe van. Er zijn zelfs gekken die zich in het hoofd hebben gehaald dat hij moet boeten voor de moord die een ander heeft gepleegd!

Laat ons a.u.b. niet toegeven aan nog meer racisme. Stop racisme. En stop het geweld. Want als we zo verder doen, hoeft extreem-rechts bij de volgende verkiezingen niet eens nog campagne te voeren. Ze krijgen de verkiezingsoverwinning zo in de schoot geworpen. En dat zal niets of niemand ten goede komen.

black lives matter

Als muziekbijdrage haal ik hier uiteraard Fever333 aan. Elke song is een strijdlied tegen racisme. Ik koos voor One of us. Feel your inner strength.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s