63. Beam me up, Scotty. Want ik heb het gehad.

Na alle coronahysterie van de voorbije maanden, zijn we het wereldwijd collectief over 1 iets eens. Het liefst van al zouden we ons leven in een fast forward richting coronavrijetoekomst spoelen.

Helaas. In plaats van een sprong vooruit in de tijd kreeg ons gezin deze week een rewind richting 5 jaar terug te verwerken. Kort samengevat : telefoon – Dochter – paard – gevallen – arm gebroken – ziekenhuis – operatie – pijn… Niemand moet ons vertellen hoe de komende maanden er uit zullen zien. We weten het precies. Controlebezoeken aan de arts, kine, revalidatie & nog meer pijn. Geen werk & geen sport. Been there & done that.

Dochter is een ongelooflijk karaktervolle en sterke jonge vrouw. We weten heel zeker dat ze ook deze nieuwe tegenslag met glans zal doorstaan. Ze krijgt honderden berichten van bezorgde familie, vrienden en vriendinnen, waarvoor veel dank. We gaan net zoals vorige keer samen massa’s leuke dingen doen. Revalidatie combineren met wellness. Een doktersbezoek laten volgen door een lunch op een gezellige plek. Grappige ziekenboegupdates posten op de social media. Maar sta ons toch toe, beste lezers, vrienden, om nu toch even ook eens een momentje pissed off, f**cked off en utterly sad te zijn.

Na alle coronashit die we hebben gehad. De continue dreiging van de uiterst agressieve ziekte, de angstpsychose, het isolement, de economische weerslag, de reisbeperkingen, de heropstart van de horeca, het einde van de heropstart, de – pardon my French – bullshit rond de mondmaskers (eerst verboden en nu verplicht ook buiten de drukke centra), de annulatie van coronaproof optredens, het gezaag en de betweterij op social media (ik heb al meer ‘friends’ verwijderd dan toegevoegd de voorbije weken), is mijn onophoudelijke streven naar positivisme eventjes getemperd. (Geen nood, eventjes maar. Geef mij een stuk chocola en het is sebiet weer beter.)

We weten ondertussen dat Dochter Corona-negatief is. Gelukkig. Maar dat wil niet zeggen dat het leven daardoor rozengeur en maneschijn is. Dochter ligt met een dubbele armbreuk en een open gips in de zetel. Dus aub. Beam me up Scotty…. Ik heb het gehad met de zomer van 2020. Ik wil een fast forward naar een volgende tijd waarin La Puce onbezorgd met haar paard op het strand langs de waterlijn kan galopperen. Sterker dan ooit.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s