De Kerstkriebel – over Kerst, kroketten, decolletés en mitraillettes

Ik hoef het warm water niet opnieuw uit te vinden. In 2015 schreef ik voor De Streekkrant al eens een column over Kerst, terreur, kroketjes en decolletés. 2015 is vandaag actueler dan ooit… Helaas.

Christel Bedert

Nu de Sint terug naar Spanje is, en het bijna tijd is voor de Kerstman mag ik mijn Kriebel uit de Streekkrant van vorige week ook online op u los laten.

Ik was twaalf jaar, had staartjes in mijn haar, droeg een schotse rok met een collant er onder en nog een etage lager zwarte laqué schoentjes. Multifocale glazen waren nog niet aan de orde, de dikke brilglazen in de hoorn monteur wel. Ik vervoegde Latijnse woorden op het ritme van het dirigeerstokje van mijn leraar en tegen Kerst had ik één volledige zin uit het hoofd geleerd: ‘Et in terra pax hominibus bonae voluntatis’. ‘En op aarde vrede aan alle mensen van goede wil’. Trots als een pauw schreef ik het zinnetje als Kerstgroet op de kaartjes die ik toen nog placht te schrijven.

Mijn kaartjes zijn anno 2015 vervangen door digitale nieuwsbrieven en de beschikbaarheid van…

View original post 427 woorden meer

Ik heb nog eens een keertje een Kriebeltje geschreven…

De bel gaat.

“Ach,”  denk ik op dag 2 van mijn eerste werkweek zonder werk, “weer een aangetekende brief.” Maar neen. Voor mij staat een knap ouder geworden heerschap met een wit grijzende snor.

“Mag ik iets vragen,” zegt hij. “Denkt u dat God nog van u houdt?”

“Neen,” denk ik. “Maar ach,” denk ik opnieuw, “wie ben ik om de man uit zijn illusie te halen en hem te vertellen dat God niet bestaat?”

“Neen, dank u,” antwoord ik beleefd afwijzend. Hij begrijpt de boodschap. “Wenst u iets om te lezen,” vraagt hij nog. “Neen dank u,” zeg ik opnieuw met mijn mooiste glimlach.

Ik heb een mooie glimlach. Dat weet ik.

In een vlaag van empathie wens ik hem een heel mooie dag toe en veel succes.

All on board in Zeebrugge

Appetite To Discover

Goed nieuws voor wie dicht bij huis op cruise wil vertrekken.

Het team van All Ways Cruises verwelkomt ons volgende zomer (dus in 2019) in Zeebrugge om te vertrekken op een van de drie zomercruises: een cruise naar de Noorse Fjorden, een adembenemende reis naar IJsland en cruise rond Ierland en het Verenigd Koninkrijk.

Ik zou zowaar met de fiets richting inscheping kunnen rijden. Misschien moet ik dit schitterende nieuws nog enige tijd houden voor mijn Echtgenoot. Hij verlangt al jaren naar een cruisevakantie. Ik probeer dit echter uit te stellen tot hij de pensioengerechtigde leeftijd heeft bereikt.

En daarna zien we wel…

’t Is niet dat ik me te jong voel voor een cruise. Het is me gewoon veel te claustrofobisch en veels te veels te druk.

Anyway, voor wie er wel al aan toe is.

Always chartert een klein zeeschip enkel voor de Belgische markt. Dit jaar is het…

View original post 81 woorden meer

Waarom Malta het Hollywood van Europa genoemd wordt

Appetite To Discover

Een rijk verleden, dramatische kliflandschappen, turquoise water en een groot Unesco openluchtmuseum. Niet verrassend dat Hollywood vaak teruggrijpt naar Malta voor het maken van zijn films.

Trouwe lezers (welcome back trouwens, ik ben niet heel actief geweest hier de laatste tijd), trouwe lezers weten dat ik een beetje helemaal gek ben (zoals zo veel vrouwen) van Game of Thrones. Verschillende scènes uit het eerste seizoen Game of Thrones werden op de Maltese eilanden gefilmd. Zo werd de onthoofding van Ned Stark aan Fort Manoel, gelegen op het eiland Gzira, vastgelegd. De Poort van Mdina kan je in verschillende aflevering spotten en het St. Dominic Klooster, dat wat meer afgelegen ligt maar de omweg waard is, passeerde ook de revue.

Maar helemaal weg ben ik van het Malta van Troy, you know, met Brad Pitt in de hoofdrol. De indrukwekkend Troyaanse kust is gewoon de kust van Malta. Verder speelt de…

View original post 107 woorden meer

Over Willy Sommers, de moshpit van Pukkelpop en de kennismaking met The Fever 333

Opvoeding is een acte die bestaat uit tweerichtingsverkeer.

Als ouder probeer je je kinderen een aantal waarden en normen mee te geven.

Als kind probeer je aan je ouders jouw leefwereld te tonen.

Als je geluk hebt tenminste. Dat je ouders die willen leren kennen.

Of dat je kinderen je hun wereld willen tonen.

En dat ik geluk heb gehad.

Toen Pearl Jam werd aangekondigd als headliner voor Werchter sprongen zowel Zoon als ik een gat in de lucht. Opvoeding geslaagd zou je denken als je samen met 70 000 man ‘Arms raised in a V with pools of maroon below…’ staat mee te schreeuwen en je nog weet waarover de lyrics het hebben ook.

Maar ik heb nog meer geluk.

Toen The Fever333 werd aangekondigd als een van de alternatieve bands die op Pukkelpop zou spelen heeft Zoon mij meegenomen naar het verre Kievit. Terwijl op een ander podium Willy Sommers Pukkelpop de Polonaise leerde stappen, leerde ik alternative hard core punk music uit de verre States kennen. Net als den Willy voelde ik mij op slag 20 jaar jonger. En oneindig dankbaar om zoveel jonge muzikale genialiteit én levenswijsheid van dichtbij – ja we stonden helemaal op de eerste rij – te mogen leren kennen. En neen, ik niet meegedraaid in de moshpit. Ik ben een mama. Ik heb voor de rugzak en de sjakossen van de ronddraaiende jeugd gezorgd…

C’est ça aussi les vacances, mosselen uit de Somme…

Ik heb nog eens een reiskriebeltje geschreven. Over de Somme, over mosselen, en over een vreemde kronkel in onze geschiedenis.

Appetite To Discover

“C’est ça aussi les vacances, Madame,” zeg ik tegen de dame die me net mijn mandje vers aangekochte zeevruchten heeft overhandigd.  Madame van de viswinkel – stugger dan elk van de hoofdpersonages van Les Ch’tis – ontdooit. Ik heb 2 liter mosselen gekocht, 8 langoesten, een ‘poignée’ bigoureux en twee krabbenpoten. En een fles wijn. Tussen de langoesten en de mosselen staat een wandeling in de Baai van de Somme gepland, zeg ik. ‘Et une petite sieste’ antwoordt Madame. Dat mag vandaag zeker ook niet ontbreken. Ze lacht. De hittegolf van de voorbije weken heeft plaatsgemaakt voor een fikse regenbui in het dorpje Cayeux. Maar in de poissonerie schijnt de zon schijnt uitbundig.

Eens terug op Camping Le Bois de Pins – grote staanplaatsen, kraaknet sanitair – lees ik de laatste bladzijden van mijn boek. De Buitenstaander van Stephen King. Het boek weet me niet te boeien maar ach. De King mag…

View original post 110 woorden meer

Over Italianen en waarom ik toch een beetje verliefd werd…

Ik heb nog eens een keer een reiskriebeltje geschreven…

Appetite To Discover

Mocht ik 20 jaar zijn en vrijgezel, of 48 en desperate, dan nog zou de kans dat ik thuis zou komen met een Italiaans lief uitermate klein zijn. Mijn ervaringen met Italianen op het werk, in het verkeer en op reis zijn tot nu toe immers keer op keer bevestigingen geweest van slechte clichés. Hij zijn nerveuse zotten en – ik geef toe – als nerveuze zottin kan ik daar echt niet mee overweg.

Er is maar één manier waarop de Italiaanse man mij zou kunnen verleiden. Of – ik geef weeral toe – van op afstand heeft verleid : door voor mij te koken. Ik heb in een doodgewone doordeweekse bakkerij – de Boscovic Bakery –  in een pietluttig straatje, de Via Ruggero Boscovic in de stationsbuurt van Milaan, zowaar de lekkerste pasta van mijn leven geproefd, uiteraard in combinatie met een Mozarella di Bufala want de Milanees staat daarmee op…

View original post 320 woorden meer