Auteursarchief: Christel Bedert

Over Christel Bedert

Meer dan tien jaar lang was freelancejournaliste in Knokke-Heist en omstreken. Met mijn alter ego 'De Kriebel' bekeek ik 'de wereld' net een beetje anders dan met andere ogen. Vandaag in het dagelijkse leven ben ik in geheel andere sectoren aan het werk. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Als hobbyschrijfster heb ik een niet te stillen 'Appetite To Discover' en een onweerstaanbare drang dit met u te delen.

44. Er zit meer kunst in je dan je denkt

Zoals je gisteren kon lezen, doe ik dus zogezegd niet aan kettingbrieven.

Ik neem af en toe wel een ‘uitdaging’ aan. Zo loopt op mijn facebookpagina momenteel de tien dagen van de kunstliefhebber. Ik heb mij geëngageerd om verspreid over tien dagen tien keer een beeld te posten die mij op de een of andere manier heeft geraakt. Als mens die vooral door woord en muziek gepassioneerd is, vond ik het wel een challenge om op zoek te gaan naar tien beelden in mijn leven. Ik heb het geluk te kunnen putten uit het rijkelijke gevuld reisarchief.

Een paar jaar geleden was ik in samenwerking met Romantik Hotels als reisjournalist op roadtrip doorheen Zwitserland, Oostenrijk en Duitsland. We belandden in Krumbach, een ontzaglijk klein dorpje met 1000 inwoners gelegen in het westen van Oostenrijk. Het is een dorpje waar je zo zou doorrijden of doorwandelen ware het niet dat sinds 2014 het een plaats op de wereldkaart veroverde met zijn architecturaal project BUS:STOP.

Toen de bushokjes van Krumbach aan vervanging toe geraakte, schreef het dorpje een architectuur wedstrijd uit. Het resulteerde in de bouw van zeven bushaltes ontworpen door architecten afkomstig uit verschillende landen. De Belgische ontwerpers lieten zich inspireren door de bergen. Ze noemden hun bushokje De Kapel. Omdat een kapel in de bergen door de eeuwen heen altijd al schuilplaatsen zijn geweest die je beschermen tegen natuurelementen. Of tegen jezelf. De bushalte van de Noren simuleert een tribune voor een tennisveld, dat van de Russen is een doorkijkhut.

Het internationale project werd gerealiseerd met de hulp en dank zij de betrokkenheid van de dorpbewoners van Krumbach. Het werd gebouwd met de medewerking en met de Kraftmanschap van hun allen. Een klein uithoekje in Oostenrijk, herbergt een groot verhaal. Het is zeker meer dan een stop waard op een (door)reis in, naar of van Oostenrijk.

Ik vond dat een mooie story om hier te delen. Mijn volledige reisverslag van de roadtrip lees je HIER.

 

De muziekbijdrage mag ook wel roadtripmuziek zijn, vind ik. “I’ve been driving all night, my hands wet on the wheel.”

 

43. Neen, ik speel geen spelletjes… en andere kettingbriefverhalen

Ik speel geen spelletjes, ik doe niet aan copy-paste teksten en het forwarden van foto’s en filmpjes is al helemaal not done. Ik neem aan al die leeghoofdige activiteiten op social media niet deel, net zoals ik vroeger evenmin deelnam aan het versturen van kettingbrieven. Ik voel mezelf mondig genoeg om mijn al dan niet ledige meningen zelf te formuleren en ben in real time meestal sociaal genoeg om mijn vrienden – de virtuele, de echte en de mix van de twee – zelf aan te spreken.

De wereld is niet zwart-wit natuurlijk. Er zijn meer dan 50 tinten grijs. Uiteraard zijn er spelletjes en al dan niet virtuele kettingbrieven waar ik wél voor te vinden ben. Al zeker in Corona-tijd.

Zo ben ik als een blok gevallen voor de uitdaging om gespreid over tien dagen de top tien van je persoonlijke muziekgeschiedenis te posten. Ik heb er meer dan tien dagen over gedaan want ergens tijdens de voorbije twee maanden Corona-pauze heb ik het aspect tijd en de verplichtingen die het met zich mee brengt, losgelaten.

Omdat we niet kunnen leven zonder muziek. Omdat er de voorbije decennia zoveel overweldigend innemende muziek is gemaakt. Omdat muziek deel is van ons zijn, hier mijn Corona-muziek-top-tien-allertijden. In de hoop hier en daar een oh of ah momentje te creëren.

 

42. Doe zoals thuis in je tweede thuis

Beste tweedeverblijver,

Eet, drink, lach, speel, dans, sport en supporter. Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder. Leef, schrijf, lees, kleur, zon, hoor en beluister.

Geniet, smaak, smul, shop, spendeer, wandel, fiets, voel je welkom…en vooral, doe zoals thuis. Ook in je tweede thuis.

********

Net zoals er enkele eersteverblijvers zijn die de regeltjes aan hun laars (of aan hun sandaal) lappen, zijn er ook tweedeverblijvers die moeite hebben met handen wassen, afstand houden en het dragen van een mondmasker. Hun misbaksels worden wijd over de social media uitgesmeerd en becommentarieerd. Ik ben bijzonder trots op 95% van u en ons die de social media niet halen. Omdat we ons snel hebben aangepast aan het nieuwe gewoon doen. Omdat de Corona-beschermmaatregelen nu al een vanzelfsprekendheid zijn geworden en omdat daardoor de statistieken ons gunstig gezind blijven.

caravan

Dus beste bange eersteverblijver. Vrees niet. De tweedeverblijvers weten precies hoe ze zich moeten gedragen. Zij zijn ook mensen die niet ziek willen worden. En ja ze maken lawaai zoals we van hen gewend zijn. Maar vergeet niet dat ze loon, werkgelegenheid en inkomen brengen voor velen onder ons. Dus welkom tweedeverblijver. Welkom.

Trouwens. Mochten ze in het enthousiasme van hun verblijf op hun tweedeverblijf de regeltjes even vergeten. Spreek hen er dan over aan. Frustratie uitroepen tegen gelijkgezinden op de social media brengt geen zoden aan de dijk. Alleen positivisme helpt ons vooruit. Samen.

#staypositive #staysafe #behappy

(Foto: ons tweedeverblijf op wielen staat klaar om te vertrekken. Wij hopen in stilte dat dit de volgende versoepeling wordt.)

41. Tweedeverblijver van harte welkom

De politieke soap in België was gisteren van danig kaliber dat ik door de grond kon zakken van schaamte voor het feit dat ik Belg ben en nog erger, een (politiek) geëngageerde Belg dan nog wel.

Op dezelfde dag dat de gouverneur van West-Vlaanderen oproept niet naar de kust te komen, declameert de Vlaams Minister-President dat tweedeverblijvers met onmiddellijke ingang opnieuw welkom zijn in hun tweedeverblijf. Tegelijkertijd herhaalt de Veiligheidsraad dat er geen virologische reden is waarom mensen niet in hun tweede thuis de lockdown zouden mogen doorbrengen maar vindt de federale Premier dat ze het voor de zekerheid toch eerst nog eens moet vragen aan de tien kustburgemeesters.

De spelletjes haantje de voorste spelen, wie luidst roept, meest krijgt en ik durf, ik durf wat jij niet durft vierden tot op een beschamend niveau hoogtij.

Maar het is het resultaat dat telt. En dat is dat tweedeverblijvers terug welkom zijn in hun tweedeverblijf. Of dit nu een chique villa is in het Zoute of een stacaravan een beetje buiten het Zoute. Of je nu eigenaar bent of voor een jaar hebt gehuurd. Je bent welkom. De beslissing is plots gekomen. Te plots om goed te zijn maar dat wil niet zeggen dat we er aan de kust niet klaar voor zijn! De winkels zijn open, de take-aways hebben lekker menu’s samengesteld en op het strand is plaats voor iedereen…om te wandelen.

Ik ben gisteren nog eens gaan pootje baden in onze Noordzee. Ik ben blij dat de tweedeverblijvers die per slot van rekening voor vele kustbewoners de grootste bron van inkomen zijn, terug kunnen komen meebaden.

Ik hoop van harte dat de volgende versoepeling van de lockdown beter georganiseerd zal verlopen en vooral dat het wat vooruit zal gaan.

Nu is het aan de stranduitbatingen. Die moeten open. ASAP!

Filmpje: Voor een keer geen stukje muziek maar een stukje Knokke-Heist.

 

40. Met creativiteit zonder publiek redden we het niet

Voor de cultuursector is er zelfs nog geen exitstrategie. Ja, de bib is open en de musea gaan open. Toch één uitstap die we kunnen inplannen. Maar voor de artiesten is het kommer, kwel en uitzichtloosheid. Ze werden tijdens de voorbije Veiligheidsraad niet eens vermeld.

Use Corona to be Creative. De goede raad van Zoons favoriete drummer Aric Improta hebben we de eerste Corona-maanden massaal opgevolgd. Facebook ontplofte van de filmpjes, good will en creatieve ideeën. Na de eerste weken volgde de wanhoop. Ik zag een comedian die ik net voor de lockdown nog live had gezien luidop zijn angst uitschreeuwen. Net als de horeca en de stranduitbaters heeft de mens ook een huis af te betalen en kinderen groot te brengen. Met creativiteit zonder publiek red je dat niet.

(Archieffoto uit 2013: mezelve in den tijd dat ik zelf nog eens op een imaginair podium stond.)

Vandaag zag ik een mooi staaltje ondernemerschap op Facebook verschijnen. Han Solo ging de voorbije 50 dagen in quarantaine in zijn mobilhome en trakteerde er ons elke dag op een gek filmpje. Vorige woensdag – na 3,5 miljoen views – liet hij zichzelf vrij, postte meteen een aankondiging over zijn nieuwe theatershow Retro, normaal gezien in de theaterzalen vanaf november. En, vanaf vandaag kunnen professionele organisatoren hem en zijn mobilhome boeken voor zijn stand-up tour in open lucht. ‘T Is niet voor niets een West-Vlaming, die Han Solo.

Niet alle artiesten zijn West-Vlamingen. Niet alle artiesten zijn zo veerkrachtig en ondernemend als Han Solo. Zij hebben onze hulp nodig. Nu. Zij hebben de hulp van de politiek nodig. Nu. En de hulp van u en ons. Van zodra zij weer een podium krijgen, moeten we ervoor zorgen dat zij terug publiek hebben. En we gaan niet mogen zagen over een paar eurootjes meer.

38. Het Rode Kruis heeft onze 5 euro nodig

Geef toe. Wie heeft nooit eens voor het rood gestaan op een druk verkeerspunt en gezucht toen een van de Rode Kruis-vrijwilligers aan je ruit kwam zwaaien met een sticker van € 5. Die moest je dan minstens twee weken duidelijk zichtbaar aan je ruit laten liggen, of ze bleven maar zwaaien. Door weer en wind.

Het is de beste verkoopmethode die er is.

Ik heb het Rode Kruis voor de eerste keer zelf nodig gehad toen ik in mijn jonge jaren onwel werd op een festival. Ze gaven mij een veldbedje om op te liggen, een nierbekkentje om in te spugen, een glas water en een pilletje tegen de hoofdpijn. Geen idee wie de mens was die me toen geholpen heeft, maar ik blijf hem eeuwig dankbaar. Ondertussen kent ons gezin het Rode Kruis vooral van de opvang na de Zwintriatlon. Ik herinner me een jaar geleden dat het barkoud was en de vrijwilligers iedereen die het nodig had inwikkelde in een stukje aluminiumfolie. Het merendeel van de Rode Kruis-vrijwilligers van Knokke-Heist kennen we ondertussen persoonlijk. Wij zijn hen dankbaar voor de vele hulp die ze ons bieden indien nodig en voor hun discrete aanwezigheid als we ze niet nodig hebben. Het is een geruststelling te weten dat ze er altijd en overal voor ons zijn.

Wat ik wil zeggen is dat het al vele, vele jaren is dat ik niet zucht als een Rode Kruiser aan de ruit van mijn auto komt zwaaien. Integendeel. Ik draai mijn raampje open, geef € 5 en rijd de volgende weken vol dankbaarheid met mijn auto rond. Vandaag kan dat nu even niet. Mijn auto staat geparkeerd bij mijn werkgever, geduldig aan het wachten tot we samen terug de baan op mogen. Op de kruispunten is het stil. En het Rode Kruis is afhankelijk van de goodwill van de mens om zijn kassa voor het volgende werkjaar te spijzen.

Rekenen op de goodwill van mensen is geen effectieve verkoopmethode. Ik ben niet verrast maar wel diep teleurgesteld vandaag te moeten vernemen dat die goodwill tot nu toe een opbrengst van slechts 10% van de voorbije jaren heeft opgeleverd. Het is zielig. Vandaar beste mens. Als je je jaarlijkse € 5 nog niet hebt betaald, doe het dan nu onmiddellijk. Want om EHBO-lessen te kunnen geven, ons te kunnen opvangen na sportevents of optredens (en die komen ooit terug, echt waar…), om bloedinzamelingen te kunnen blijven organiseren, om zovele zaken voor ons te kunnen doen, heeft het Rode Kruis die luttele € 5 van ons nodig.

Doe alsnog een gift met het overschrijvingsformulier die in je bus viel, of online via www.rodekruis.be/gift-afdeling

Dank je. Oprecht.

Christel.

Archieffoto. Burgemeester graaf Lippens koopt bij de opstart van de stickercampagne elk jaar de eerste sticker, traditioneel niet 1 maar 10, een pakketje van € 50. Ik was er vele jaren bij, eerst als journalist en later als gemeenteraadslid.

Muziekbijdrage. Theraphy? – Diane. De groep die speelde op de festivalwei vele jaren terug toen ik de EHBO-tent terug verliet. Door merg en been.

 

39. Wielertoeristen roepen op om te fietsen met gezond verstand

Zelfs de eminente Marc Van Ranst kan de beslissingen van de Veiligheidsraad niet altijd helemaal volgen. Ik ook niet maar felle kritiek zal je mij hier niet horen uiten. Het is nu eenmaal onmogelijk om voor iedereen goed te doen. En we kunnen niet met zijn allen tegelijk alles terug heropstarten.

 

Maar kritisch blijven we natuurlijk wel.

Dat sporten in groepen van 20 momenteel prioritair is aan het openen van de stranduitbatingen waar de baigneurs hun zeiltjes zo kunnen kloppen dat het veilig afgeschermde familievakjes worden, daar heb ik het persoonlijk een beetje moeilijk mee. Ik heb de voorbije weken al gemerkt dat als je hard en luid roept in de pers, de Veiligheidsraad je bij de volgende vergadering in gedachten houdt. Dus bij deze, oproep aan de stranduitbaters van Knokke-Heist tot De Panne. Roep hard en luid.

Dat wielertoeristen het zelf absurd vinden om te fietsen per 20 doet me dan weer plezier. Ze beseffen zelf heel goed dat als ze met 20 aan het stayeren zijn hun snot en kwijl verder dan 1,5 meter in het rond vliegt. De Vlaamsche fietser heeft duidelijk aan gezond verstand geen tekort. Ik steun dan ook ten volle de oproep van mijn dorpsgenoot van een beetje verderop om gewoon veilig met 3 of 4 te blijven fietsen. 

Of alleen. Zoals ik het verkies. Lekker in Balance met de natuur.