Categorie archief: Appetite to Discover – Food & Travel

Christel reist, eet en ontdekt

78. ‘Belevering’ en ‘Verwinkeling’, de nieuwe trends in Foodservice. Hebben we dat wel nodig?

De online versie van het Nationaal Foodservice Congres 2020 was een boeiende drieëneenhalf uur scherm kijken. (Weliswaar niet goed voor mijn ogen. Wel zeer informatief.) Twee trends kwamen op het congres duidelijk naar voren.

‘Belevering’ is de eerste. (Oh ironie, de autocorrector op mijn iPad maakt hier ‘belegering’ van.) Deze sector/dienst was al aan een opmars bezig in ons Belgenland. Met Corona als accelerator is die nu aan het boomen. Hier in mijn graafschap Knokke-Heist gaan we nog vaker zelf onze kant-en-klare maaltijden bij de slager/traiteur halen. In de ‘grootsteden’ vliegen delivery diensten met fiets en brommer en gewapend met gps en allerhande ingepakte etentjes de stad rond. Het te laat leveren van een drooggebakken pizza is daarbij al lang niet meer van deze tijd. Hele culinaire menu’s kan je de dag van vandaag aan huis geleverd krijgen. Vaak bereid in de nieuwe zogenoemde ‘dark kitchens’, keukens zonder restaurant maar mét een Deliveroo samenwerking.

Andere trend in de wereld van de Foodservice blijkt de ‘verwinkeling’ te zijn. ‘Verwinkeling’ is een fenomeen waarbij retailers zich op het pad van de foodservice begeven. Jawel, ook de retailers wagen zich nu aan de take-away en de delivery van – ik citeer – ‘kwaliteitsmaaltijden aan lage prijzen’. De komst van de onbemande winkels in hotels is er een praktisch voorbeeld van. Onpersoonlijk, dat wel, maar wel zeer handig in Corona-tijd.

Ik vind beide fenomenen – ‘belevering’ en ‘verwinkeling’ -benauwelijk, in de zin van gevaarlijk. Als we minder op restaurant zullen blijven gaan – nu hebben we natuurlijk even geen keus maar het ziet er naar uit dat de sector van de ‘belevering’ zal blijven groeien ten nadele van het restaurantbezoek – zal de druk op de restaurateur om zijn klant nog meer dan vandaag een top beleving te geven alleen maar toenemen. De grote sterrenchefs zullen de vraag naar de hoge eisen wellicht overleven. De betaalbare fast casuals door hun focus op beleving aan lage prijzen ook. De doorsnee bistro zal het mes op de keel krijgen. Als hij zich niet – en daar krijgen we het moordende woord – professionaliseert – zal hij stilletjes verdwijnen. De term ‘professionalisering’ viel tijdens de drieëneenhalf uur voor het eerst toen over de cafés werd gesproken. Er zijn er teveel, werd gezegd. Ze hebben de witte kassa nog niet ontdekt. En ze zijn niet ‘professioneel’. Met andere woorden of zo interpreteer ik dat toch. De dorpscafeetjes moeten eruit. Ik werd bijna misselijk. Immers. Professionalisering gaat ten koste van charme. Altijd. Overal.

Het fenomeen van de ‘verwinkeling’ is zowaar een nog gevaarlijker trend dan de ‘belevering’. De ‘verwinkeling’ schakelt de foodservice helemaal uit. De retailers zijn al groot en machtig en kunnen vanuit hun positie aan minder dan laagste prijs producten aankopen. Als zij nu ook nog zelf gaan take-away en delivery gaan organiseren, schakelen zij de hele foodservice sector uit. Bye Bye Horecagroothandel. Bye Bye werkgelegenheid. Welkom aan de prijzenslag. Misschien bent u als consument wel blij met lage prijzen. Maar weet dat niemand voordeel haalt uit een laagste prijs die op termijn de economie niet ten goede komt.

Mijn iPad was met zijn belegering nog niet zo verkeerd.

79. Zeg nooit zomaar rokje tegen een ‘skort’

Weekend! En dat wil zeggen dat Echtgenoot en mezelf er terug op uit trekken. Geen etentjes, geen weekendjes weg richting dichte of verre oorden. Nope. We gaan gewoon opnieuw een eindje stappen. GR5A route etappe 13 van Melsele naar … Antwerpen. Bericht aan ‘t Stad: here we come.

Mijn wandelrokje zal ik voor deze tocht – er staat 20 km op het programma – na 12 etappes uiteindelijk toch omwisselen voor een lange broek. Ik ben geplooid. In de tweede helft van november wordt het me toch iets te fris aan de blote benen.

Mijn rokje is trouwens geen rokje maar een Jack Wolfskin ‘skort’. Ik ben doorgaans geen merkenmens maar voor mijn ‘skort’ maak ik graag een uitzondering. Mijn ‘skort’ heeft een ingebouwde short en zit perfect. Het is licht, elastisch, vochtregulerend en is voorzien van een secret pocket om mijn bankkaart in weg te stoppen. (Zegt de omschrijving. Ik heb helemaal geen bankkaart bij op wandeling.) De ‘skort’ is speciaal ontworpen voor reizigers en wandelaars en ook een beetje voor avonturiers. Och, laat ons toch gewoon zeggen dat de ‘skort’ op mijn lijf geschreven is. Of voor mijn lijf gemaakt. Misschien zou ik het toch beter nog een keer aantrekken?

76. Grenspaal of fallussymbool?

Bezeten als we zijn door onze GR5A route hebben Echtgenoot en ik betaalde feestdag 11 november ingepalmd als extra wandeldag. Etappe 11 leidde ons van Vestingstad Hulst tot aan het Oost-Vlaamse dorp Meerdonk en zijn prachtige Saleghem Krekengebied, goed voor 19,5 km bossen, oude spoorwegen, dijken, kreken en velden.

De GR5A kronkelt rond het vroegere graafschap Vlaanderen, zigzaggend tussen België en Nederland. Dat heb ik jullie al verteld. De oversteek tussen het Nederlandse Clinge en het Belgische De Klinge op de Klingspoor-site wordt in de bossen gemarkeerd door grenspaal 277. Dat de grenspalen geplaatst zijn in 1843 heb ik ondertussen geleerd. Tussen de Noorderlijke en de Zuidelijke Nederlanden. Niet rondomrond ons Belgenlandje, zoals ik eerst dacht. Ze starten met nr. 1 in Vaals op het drielandenpunt en lopen tot nr. 369 bij ons in Het Zwin. Ze staan in dat grensgebied op werkelijk iedere hoek van de straat en in elk bospad, hebben we onderweg mogen vaststellen. En…’k weet niet hoor. Het zal mijn zieke – of mijn gezonde – geest zijn maar ik herken in die grenspalen ware fallussymbolen. Tekenen van mannelijke kracht en viriliteit. Even stoppen om te poseren bij elke grenspaal? Dat was gewoon onweerstaanbare drang. Echtgenoot en ik hadden trouwens ook onweerstaanbare drang om op het terras van de Oude Statie in De Klinge een Chimay te nuttigen. Of een cavaatje. Hélas. Corona. Maar we onthouden de plek wel voor een andere keer. Echtgenoot mocht wel eens op de trein. Nog zo’n… ?

Foto: bij 292 aan het Pereboomsgat in Moerbeke.

74. It’s veggie day today !

Nu ik al een goede vier jaar in de voedingssector werk, weet ik het wel. Gezond eten doe je met gezond verstand. Ik las vandaag nog een artikel in een vakblad Vlees+ dat uit onderzoek blijkt dat vleesbereidingen en vleesvervangers te veel zout bevatten. Tot zover dus de mythe dat vegan hamburgers per definitie gezond zijn.

Vleesvervangers waren al voor dit artikel niet aan mij besteed. Geef mij maar de real stuff. Toch lassen we thuis regelmatig een veggie day in. Vandaag stond een vegetarische quiche op het menu. Het recept was eenvoudiger dan eenvoudig. Paprika, broccoli, ajuin en look kort laten garen in de steamer. Terwijl champignons op smaak laten komen in het pannetje. Alles verspreiden in de taartvorm op ons uitgerolde bladerdeeg. Twee eitjes gemengd met een extra eidooier en 100ml lichte room erover. Nog wat Emmental erbovenop. En hup alles 30 minuten in de oven. We hebben geen kruimel overgelaten.

73. Hét geheim van Daphnés lekkere granola?

Ik kreeg van Dochter een boodschappenlijstje mee. Daar stonden een aantal ingrediënten op waar ik nog nooit van had gehoord. Lijnzaad bijvoorbeeld. Dat is voor mij iets wat je met lauw water moet mengen tot paardenvoer. Kokosolie lijkt mij iets om te verorberen in andere werelddelen. Honing is me gelukkig wel bekend en heb ik zelfs niet moeten meebrengen. Ik had nog 2 potjes Honing uit Knokke-Heist in de voorraadkast staan.

Het is net de honing die de granola van Daphné zo lekker maakt, vind ik. Zoet en krokant. En daarom vindt Dochter haar granola net niet gezond genoeg. Want face it, honing is suiker en in haar receptuur zit …honing. Ik vind dit niet erg. Voor mij is Daphnés Granola een verrijkende aanvulling voor onze klassieke Vlaamse keuken. Vandaar hierbij het receptje. Veel bakplezier en smakelijk.

Daphnés Granola Ingrediënten:

  • Havermout
  • Gemengde noten
  • Gepoft spelt
  • Pompoenpitten
  • Sesamzaad
  • Lijnzaad/chiazaad
  • Honing
  • Kokosolie

De bereidingswijze is zo eenvoudig dat zelfs ik het zou kunnen:

Leg op een bakplaat een stuk bakpapier. Verspreid daarop de havermout. Mix met de kokosolie en een hoeveelheid honing naar smaak. Laat deze 10 minuten bakken in een voorverwarmde oven van 180°C. Hak terwijl de noten in kleinere stukjes. Voeg ze bij de havermout.

Laat dit alles nog 15 minuten bakken. Roer regelmatig je mengeling om. Voeg achteraf je lijnzaad, sesamzaad e.a. erbij. Laat afkoelen en meng dit met wat yoghurt, magere platte kaas of skyr voor een heerlijk gezond ontbijt.

Volg onze Instagrammer www.instagram.be/daphnerijckaert voor mooie foto’s en meer lekkere ontbijtideeën.

72. En de boer, hij ploegde voort

Of je nu ‘s zaterdags gaat wandelen of ‘s zondags, langs de Vlaamse velden is er altijd bedrijvigheid. Eerst waren de maisvelden aan de beurt. Wintereten voor de beesten. De voorbije twee weken was het tijd om de patatjes uit te doen. Of er nu lockdown is of niet, de boer hij ploegde voort.

Tijdens de vorige lockdown dit voorjaar, smolt de verkoop van geschilde aardappelen als sneeuw voor de zon. Geen horeca, geen frietjes. De verkoop van patatten voor thuis nam een flinke sprong voorwaarts. Alle trends ten spijt koken we thuis nog altijd graag gewoon ‘normaal’.

Maar wij, consumenten, zijn daarbij niet altijd slim. We nemen een zak aardappelen mee uit de supermarkt vaak zonder de origine van het product na te kijken. En zo gebeure het dat we thuis een lekkere pot patatjes opzetten uit Chili – ik zeg maar wat – terwijl de boer uit eigen land aan de straatstenen zijn patatten niet kwijt geraakt.

Er zijn in de media al vele oproepen gelanceerd om lokaal te kopen. Gaan we dit vanaf nu voor de patatjes ook doen?

70. Kook jij à la Sandra Bekkari of à la Christel?

Als we tips & tricks voor een goed leven willen, kunnen we maar beter te rade gaan bij de Scandinaviërs. Zo las ik in het gezelschap van mijn koffietje zaterdagochtend in een artikel in De Standaard Magazine over hoe de Noren omgaan met donkere dagen ginds bij hen in het donkere Noorden.

De adviezen waren even simpel als verrassend. Een ervan was gewoon het licht aanlaten en de rolluiken naar boven zodat je ‘s avonds door een van huis tot huis verlichte straat kan wandelen, voor zover ‘s avonds wandelen nog toegelaten is of zal zijn de komende donkere maanden. Een ander was ‘bakken’ in plaats van taarten kopen. Bakken en braden hebben we de voorbije lockdown veelvuldig gedaan – herinnert u mijn appeltaart – met extra kilootjes en een verhoogd colesterolgehalte als gevolg.

Gedreven door allerlei goestjes maar gewaarschuwd door de dokter én geïnspireerd door onze student Toegepaste Gezondsheidswetenschappen in huis, heb ik besloten het tijdens deze niet-lockdown beter aan te pakken. Ik ga voor lekker eten maar het mag iets lichter zijn. Dus heb ik mijn Sandra Bekkari Fast Food kookboek van onder het stof gehaald (Kerstcadeau 2019) en mezelf aan het werk gezet om een super gezonde en ultralekkere pita met kip te fabriceren. Op mijn overdadig gebruik van look na, was het op en top geslaagd. Dat vond ik zelf en dat zeiden ook mijn huisgenoten, al kunnen ze ook gewoon beleefd geweest zijn.

‘s Anderdaags heb ik zonder kookboek de lekkerste pommes dauphinois ever gemaakt. Een gezonde levensstijl mag een deel van mijn leven aan het worden zijn, de authentieke keuken rules! En met magere melk in plaats van volle room waren mijn dauphinois patatjes lekker én licht.

Ter info. Fast Food 2 welkom onder de kerstboom.

69. De wandelsport herontdekt. Wandel mee langs mijn Grande Route 5A.

Het is van mijn Corona-Chronicle nr. 10 geleden, toen we nog in volledige lockdown waren, dat ik het voor het eerst over het wandelen heb gehad. Ondertussen zijn we vele Corona-dagen verder maar ben ik als bij wonder erin geslaagd mijn goede voornemen vol te houden.

Aan het begin van de lockdown hebben we ons altijd dicht bij huis gehouden. De zee en zijn Zwinstreek vormden daartoe een prachtig decor. Maar reizen zit me in het bloed en bloed kruipt waar het niet gaan kan. Stil in mijn hoofd droom ik al jaren van de tocht naar Santiago de Compostela. Dat lijkt me vandaag praktisch gezien geen haalbare kaart. Daarom heb ik een alternatief gezocht en gevonden. De GR5A, de wandelronde van Vlaanderen, een wandelroute van 567 km die loopt langs de vroegere grenzen van het Graafschap Vlaanderen.

De GR5A maakt deel uit van de Grote Routepaden van Vlaanderen, samen goed voor 4 755 km, met wit-rode streepjesstickers bewegwijzerde routes. Ze sluiten aan bij het Europese netwerk waarbij de E9 mijn grote favoriet is. Die loopt van het zuiden van Portugal tot helemaal in het noorden Rusland en dit uitsluitend langs de kust. Dat zijn plannen voor later. Ik ben, denk ik, wel nog een jaar met de GR5A zoet.

Gestart zijn we met onze GR5A in Brugge. Echtgenoot en ik wandelen elk weekend zo’n 10 à 20 km verspreid over 1 of 2 dagen afhankelijk van de ons beschikbare tijd en het weer. We rijden een auto naar aankomstpunt en laten ons vervolgens door een van de kinderen afzetten aan het vertrekpunt. (Er zijn voordelen aan het hebben van thuiswonenende meerderjarige kinderen met een rijbewijs.) We hebben al mooie plekken en plekjes ontdekt tijdens onze eerste etappes. De paden volgen immers niet altijd de weg. Soms lopen ze dwars door weides heen. Om de 10 à 15 km passeer je eens langs of door een dorpje en zo hebben we al de gezelligste dorpscafés van Vlaanderen ontdekt. Gezien die op vandaag gesloten zijn, ben ik me terug aan het bekwamen in het natuurplasssen. Dat is geen evidentie. Het hurken lukt nog wel, maar terug boven geraken is andere koek. Onze volgende etappe is van Bentille naar Boekhoute. Mocht u langs het parcours wonen, staat het u vrij ons een tas koffie en een toilet aan te bieden.

68. Over Corona, crap en andere slechte koffie

Ik mag het hier dan wel vaak hebben over rust vinden en trager leven, tips meegeven voor ontspannende wandel- en kampeervakanties, ik denk dat ik de voorbije maanden sinds half maart samenvattend, toch mag stellen dat ons leven er niet op is verbeterd. Het is ellendig eenzaam geworden, contactloos, huidhongerig, stil en ontdaan van alle mogelijkheden tot ontlading via dansfeesten en festivalgelegenheden. Holy crap, op dit moment life sucks as hell. En dan ben ik nog bij de gelukkigen die gezond zijn – hout vasthouden – en werk hebben – hout vasthouden.

De zieligheid van ons leven uit zich zelfs in kleine zaken als middagpauzes. Doordat ik enkele dagen per week buitensbureaus werk – voorlopig toch nog voor zover de Corona-maatregelen niet opnieuw zullen verstrengen – neem ik lunchpauzes in de meest verscheiden vormen op de meest verschillende plaatsen. Ik ben daarbij een frequent bezoeker van de tankstationshops langs de autostrades. Omdat ze altijd op de weg liggen, er altijd parking is – mijn parkeerkwaliteiten bevestigen alle clichés die er zijn over vrouwen en dieptezicht – en omdat het aanbod van zowat alles wat ze er te eten hebben van betere kwaliteit is. Dat laatste kan ik met stellige zekerheid bevestigen want zowel in mijn huidige als in mijn vorige job heb ik vele van mijn producten aan vele klanten langs de verschillende autosnelwegen in België en omstreken mogen verkopen. En ik verkoop alleen maar lekkers. Dat is een kwestie van eergevoel.

Vandaag had ik me gestationeerd op een parking langs de E40. Ik had, geconditioneerd als ik ben door marketing nonsens, zin in een Starbucks koffie. Iets wat ik me later heb beklaagd omdat 5,25 euro echt te veel is voor een koffie, hoeveel additieven ze er ook aan toevoegen, omdat ik het gevoel had zoetstofffen te drinken in plaats van koffie en omdat ik verplicht was mijn koffie on the go mee te nemen en in mijn auto op te drinken. Daar ging mijn plan om in afwachting van mijn volgende afspraak een koffie met mails moment te nemen aan een confortabel tafeltje met zicht op voorbijsnellende wagens. Ik heb mij dan maar in mijn auto genesteld omringd door lotgenoten die net zoals ik achter hun stuur op hun eentje broodjes, yoghurtjes en salades aan het verorberen waren.

Corona heeft me tot nog toe nog niet ziek gemaakt in de strikte zin van het woord – hout vasthouden. Maar wel zielig. En zielig zitten velen van ons allemaal apart in onze bubbel of kot of auto opgesloten. Ook dat is Corona.

67. Heb jij al gefietst langs La Voie Bleue ?

Een stap terug nemen. Rust vinden. Het zijn de hoofdlessen die ik uit de voorbije en nog komende Corona-periode getrokken heb. Met als resultaat dat ik het grootste deel van mijn 20 dagen congé payé begin juli heb doorgebracht in stilte en soort van isolement in St. Rémy de Provence samen met Echtgenoot die zowaar nog meer van stilte houdt dan ik en met wie bijgevolg tijdens die congé payé zo goed als geen toeristische uitstappen heb maakt. Het was de beste vakantie in eeuwen.

Op weg naar huis – slow travellers als we zijn doen wij met ons Sleurhut zo’n drie dagen over 1000 kilometers – hebben we ons een paar dagen gestationeerd op een camping midden in de natuur nabij Macon, genaamd ‘Aux Rives du Soleil’.

De camping gelegen op een schiereiland tussen de rivier de Saône, de Reyssouze en de Canal de Pont-de-Vaux, is niet alleen omringd door water, ze is ook omgeven door fietspaden. Bleek zelfs dat we gestationeerd waren pal langs La Voie Bleue, een 700 km lange fietsroute langs verschillende rivieren die kabbelen tussen Luxemburg en Lyon.

De trein der traagheid van ons leven volgend, reizen we niet alleen langzaam op de weg, we nemen ook onze tijd op de fiets. Onze eerste fietstocht langs La Voie Bleue hebben we bijgevolg beperkt tot 40 km, zijnde heen en terug langs het water naar Macon alwaar we ons op aanraden van de camping receptioniste tegoed hebben gedaan aan de Italiaanse keuken van Pizza Ciné.

De volgende dag waren we iets ambitieuzer en kozen we voor de fietsroute die vanuit de camping vertrok richting ‘Wijngaarden en Vergezichten’. Een mooie ontdekkingstocht door de wijngaarden en de heuvels, zo omschreef de infobrochure, met als toetje een aantal kilometers over het fietspad langs de rivier de Saône. Te fietsen door iedereen die regelmatig fietst. Ook door mij, dacht ik. Ik fiets regelmatig door het vlakke Vlaanderenland, met nadruk op vlak. De heuveltjes van de Bourgondische wijnstreek voelden als bergen. Ik heb ze beklommen als waren ze de Mont Ventoux. Ik heb het bijgevolg zeer lastig gehad en ben blijkbaar ook een beetje lastig geweest, zo wist Echtgenoot me achteraf te vertellen. Dat wijntje met zicht op zonsondergang achteraf op de camping maakte gelukkig alles goed.

Lees meer over Camping Aux Rives du Soleil op www.rivesdusoleil.com

Ook te boeken via www.vancansoleil.be