Categorie archief: Appetite to Discover – Food & Travel

Christel reist, eet en ontdekt

60. Alle oud-journalisten willen een boek schrijven eens ze gestopt zijn met dromen, antwoordde de jongeman.

Geschreven op woensdag 1 juli 2020. Hoogdag voor de Cultuursector. De dag waarop het podium terug open ging. (Alhoewel alle optredens preventief werden geannuleerd…) (Een dubbele gelaagde dag dus.)

Het voorbije najaar ergens in oktober 2019 was ik met mijn Dochter op Appetite To Discover reis naar Bergdorf Prechtlgut. (Een activiteit die ik nog altijd uitoefen, reisbestemmingen en verblijfplaatsen testen en er dan een verhaal over schrijven…). We waren in een bont gezelschap van jonge schrijvende en fotograferende mensen uit Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland. We haalden ons beste Duits en ons betere Engels boven en traditioneel zoals dat gaat op schrijfreis werd er ‘s avonds na een volle dag fantastische activiteiten met een apero en een glas wijn duchtig over en weer gefilosofeerd.

Een jong samenreizend schrijvend koppel vroeg mij – de toen nog net niet 50’er – hoe mijn toekomstdromen er uit zagen. Ik moest even nadenken. Ik heb geen dromen meer, zei ik uiteindelijk. Ik ben jong beginnen leven en ik heb eigenlijk alles bereikt wat ik wou bereiken. Ik heb geen grote verwachtingen voor de toekomst of zaken die ik perse nog moet bereiken. Ik ben tevreden. Vandaag is het leven aan mijn kinderen. Ik word gelukkig door het volgen van hun ontwikkelingen. Er hoeft niets meer meer. Het enige waar ik echt nog van droom is het schrijven van een boek. (En het signeren ervan op de boekenbeurs, al is dat met de annulering van alle beurzen alvast één droom die op korte termijn niet te realiseren is.)

Alle oud-journalisten willen een boek schrijven eens ze gestopt zijn met dromen, antwoordde de jongeman. Het is het begin van het einde van de beleving en de verwondering. En hij richtte zich tot zijn vriendin die hij binnenkort ten huwelijk zou vragen. Höre nie auf zu träumen, zei hij tot zijn vriendin. And please don’t ever talk about starting to write a book.

Zijn uitspraak zette mij aan het denken, zo gaat dat tijdens met alcohol overgoten filosofische gesprekken. En ik dacht aan de podia waarop ik had gespeeld en de columns die ik had geschreven en aan hoeveel voldoening ik uit deze onvoldoende betaalde activiteiten had gehaald. Ik dacht aan hoeveel meer ik nu werkte en daar ook wel voldoening uit haalde en meer inkomen dan vroeger maar hoe veel verder weg ik van mezelf stond dan ooit.

We zijn aan Corona-Chronicle nr. 60. Er is veel gebeurd de voorbije maanden. Veel gezegd en veel geschreven. Maar we zijn gestart hier met een goed voornemen. Met het voornemen de tijd te laten stilstaan en te ondergaan, een stap terug te nemen en terug te keren naar onze eigenste inner strenght.

Het boek zal ik schrijven. Dat is geen oudewijvendroom van mij maar een jeugddroom. Maar als er één iets is wat deze lockdown mij heeft geleerd, is dat ik moet terug keren naar het podium. The stage is mine. Daar leeft mijn echte zelf. Voor, achter en op het podium. Dit is geen midlifecrisis. Die is tussen 40 en 50 in stilte en al feestende gepasseerd. Dit is ik.

Met deze wijze woorden die gepaard gaan met een grote innerlijke opluchting neem ik hier een break in mijn Corona-Chronicles. Corona is nog lang niet voorbij. Mijn Chronicles ook niet. Maar voor de heropflakkering komt, ga ik eerst even een tijdje de offline wereld in. Nu het weer mag. Beetje bouwen aan de ontwikkeling van mijn dromen.

Tot schrijfs.

Als muzikale uitsmijter hier… mezelf. Op een tekst van Koen Mattheeuws, muzikale begeleiding van Ron De Rauw en coaching van Philippe Verkinderen. Het applaus dat ik na dit optreden kreeg, was – op klassiekers zoals trouwen en kinderen krijgen na – één van de gelukkigste momenten uit mijn leven.

Het lied gaat over mijn angst voor oude mensen in de supermarkt. Het zou zowaar vandaag geschreven kunnen zijn.

 

58. Mondmaskersgewijs op hotel

Dus mijn TUI-vakantie is geannuleerd en ik zal mijn congé payé spenderen dicht bij mijn Echtgenoot in ons Sleurhut. Maar dat wil niet zeggen dat ik niet, nooit of niet meer op hotel ga. Ik zal zelfs meer zeggen. Ik ben op hotel. Vandaag. Voor het eerst terug sinds Corona.

Het zit zo. Zelfs voor kilometervreters als ik zit er een limiet op het maximum aantal kilometers dat je op één dag kan combineren met klantenbezoeken. Ik ben in Luxemburg mijn producten aan het uitrollen. Het zou al te gek zijn vanavond 300km naar huis te rijden en morgen 300km terug. Dus ben ik op hotel. In het godzalige gehucht La Gaichel alwaar ik een bescheiden kamer heb genomen in de Auberge. (Ik denk altijd aan de portemonnee van mijn baas…) (En ook aan mezelf. Ik neem altijd een hotel in het groen. Never in de city center.)

Nu ik hier zo zit met mijn iPad op mijn bed, in mijn kamer zonder aperitief ben ik ferm blij dat ik niet op hotel moet deze zomer. De mensen doen ongelooflijk hard hun best. Allemaal. Nog meer dan voor Corona, nu ze elke gast echt nodig hebben. Maar het is raar. Niet al in het minst ook omdat je overal, behalve zittend aan tafel of in de solitudine van je kamer, een mondmasker moet ophebben. Dat is hier in Luxemburg ook in de supermarkt het geval. En bij uitbreiding overal. Het is geen kwestie van ‘ik moet hem aandoen’ of ‘ik wil hem niet aandoen’. Het mondmasker wordt hier gedragen. Punt. Het is een vanzelfsprekendheid in het straatbeeld. (Onze burgemeester thuis zou daar heel gelukkig mee zijn.)

Gisteren had ik een conference call met een klant in Rwanda. (Te veel kilometers om heen en weer te rijden.) Alles is daar nog altijd pottoe. Je komt er je huis niet uit. En elke avond houdt de president een van peptalk overlopende motivational speech op televisie. Om het moraal van de bevolking op te krikken, zo zei de dame aan de andere kant van mijn computerscherm.

Verschillende landen. Verschillende bevolkingen. Onderhevig aan verschillende types leiderschap.

Dit gezegd zijnde ga ik nu verder de minuten aftellen tot het 19u is. Dan krijg ik eten. En met wat geluk ook een glas wijn. Aan apero doen ze hier niet. Bar closed tijdens Corona. Blij dus dat het vakantie aan Sleurhut wordt. In mijn eigen bubbel, in mijn eigen bed, met mijn eigen spulletjes rondom mij. En onder het alziend zorgend oog van mijn Echtgenoot die na zo’n werkdag als vandaag al lang een Bellini voor me zou uitgeschonken hebben.

57. “Het kamperen is helaas een vakantieactiviteit die wordt aangeraden door virologen.”

In tijden van verwarring en onzekerheid neemt de mensch zijn toevlucht tot de voor hem vaste waarden. Met andere woorden: geen hotels en zeker geen vliegvakanties voor Echtgenoot en mezelf deze zomer. Hoe graag ik ook van de grond ga, er zal niet gevlogen maar gekampeerd worden tijdens de summer van 2020. Ons Sleurhut en bijtentje mogen de komende maanden voor iets meer dienen dan een paar weekendjes weg.

Maar… we zullen niet alleen zijn. Het kamperen is helaas een vakantieactiviteit die wordt aangeraden door virologen. Het goede nieuws daarbij is dat de social distancing moet gerespecteerd blijven. Dit willen zeggen geen opeenstapeling van caravans op veel te kleine plekjes. En vooral, geen verplichte socializing meer met campingburen. Voor ons Belgen is dit een hele opluchting. (Smiley)

Het andere goede nieuws is dat er volgend jaar exceptioneel veel tweedehands caravans en mobilhomes te koop zullen staan. Met mijn 15 jaar kampeerervaring met alle bijhorende geuren en kleuren (letterlijk) kan ik je verzekeren dat kamperen niet aan elke mens is gegeven. Niet iedereen loopt ‘s morgens graag met zijn rolletje wc-papier in de hand richting gemeenschappelijk sanitair. Of voor de gelukkigen die een eigen toilet hebben, niet iedereen gaat graag zijn sanitair bakje legen in het grote chemisch toilet. Niet iedereen staat graag in de rij te wachten om te douchen. Of doucht graag in eigen accommodatie op een halve vierkante meter terwijl de leden van je gezin (en ook de buren met wie je niet wil socialiseren) meeluisteren. Zelfs in de grootste sleurhut ever is de leefruimte klein. En – spoiler alert – zelfs glamping-kampeerders krijgen ongedierte binnen in hun tent.

Één zijn met de natuur onder een sky full of stars kan je al kamperende heel letterlijk nemen. Vandaar mijn voorspelling: er zullen volgend jaar veel occasies op de markt zijn. De campers en andere mobiele slaapplaatsen die dit jaar met extreem hoge marges verkocht worden, zullen volgend jaar aan dumpingprijzen rond onze oren vliegen. De wetten van vraag en aanbod zullen hun werk doen.

56. Dank je wel TUI

Ik wil van harte alle medewerkers van reisorganisatie TUI bedanken. Ik meen dit echt. Het is niet ironisch bedoeld.

Een chaos is het wel geweest. De communicatie rond mijn reis naar Oostenrijk was zeer verwarrend. Geannuleerd, niet geannuleerd, uiteindelijk wel geannuleerd. Lange wachttijd op de voucher. Uiteindelijk geen lange wachttijd op de voucher. Ik heb me wat druk gemaakt in heel die toestand. De reis was belangrijk voor mij als mama. Wie weet of en wanneer er ooit nog een vakantie met enkel ons vier komt, nu ons beide kinderen meerderjarig zijn en binnenkort hun kot uitvliegen.

Ik had er naar uit gezien om Les Puces in de bergen te zien paragliden en langs rodelbanen te zien scheren. Ik had ernaar verlangd om samen, gebruik makende van de voor mijn 50ste verjaardag gekregen nordic walking stokken, te ‘hiking’ zoals ze dat officieel in de bergen noemen. En om achteraf samen lekker te eten en te wijnen à la Chateau Meiland.

Het zal niet mogen zijn. Maar dat is niet de schuld van de mensen achter de naam Tui. Die hebben zich de voorbije weken uit de naad gewerkt om te redden wat er te redden valt van dit zomerseizoen.

Bovendien heeft deze annulering andere opportuniteiten gecreëerd.

Want weet je, de familie Rijckaert-Bedert is eigenlijk meer nog dan de Meilandjes specialist in het creëren van joie de vivre. En weet je, wie heeft verre reizen nodig als je in eigen land kan genieten van La Roche en Ardennes…?

55. ‘t Leven is beter als werkmens dan als werkloze…

Eerlijk is eerlijk. Ik heb genoten van mijn dagen als werkloze. Genoten van het concept tijd dat ik plots cadeau had gekregen. Van de traagheid waarmee we het leven leidden. Van de buitenlucht. Van mijn gezin. Van de rust en van de stilte. Van het schrijven. Van het koken. Tijdens de eerste weken zelfs van het kuisen.

Ik heb de momenten gekoesterd die bestonden uit het wegblazen van het stof op mijn teruggevonden jeugdherinneringen.

Na twee maand had ik het, net zoals de rest van de wereld ‘gehad’. Het was genoeg. Nadat ik voor de zoveelste keer had moeten vaststellen dat een huis na een grote schoonmaak één dag proper blijft – max – had ik het helemaal ‘gehad’. Toen week na week bleek dat ondanks hardnekkige pogingen van enkelen maar door de onkunde, kwaadwilligheid en mediageilheid van anderen, de politiek het einde van de lockdown in totaal chaotische banen leidde, hadden ik – en vele Belgen samen met mij – het niet alleen ‘gehad’, we raakten ook totaal gefrustreerd.

Gisteren was ik voor het eerst terug op kantoor. Ik heb mijn kalender drie maand vooruit moeten schuiven.

Vandaag ben ik voor het eerst weer met mij Peugeot de grens naar Nederland over gereden. Voor het eerst terug (potentiële) klanten bezocht. Ik voelde bij hen precies hetzelfde als wat ik dit weekend heb gezien op de veelvuldige terrasjes die ik heb gefrequenteerd, hetzelfde als wat ik vandaag op de baan zelf heb gevoeld: heel veel ondernemingszin en goesting om te werken.

’t Leven is beter als werkmens dan als werkloze.

Dat ik voor mijn eerste verkoopsgesprekken in het prachtige Zeeland mocht rondreizen, heeft natuurlijk ook ferm bijgedragen aan het gelukzalige gevoel dat ik momenteel koester.

Dat ik dit tekstje virtueel neerpen terwijl vier machines voor mij draaien in het wassalon omdat den onzen thuis besloten heeft te stoppen met werken, kan mijn happy feeling niet temperen.

 

53. Ik moet pipi doeeeeeeeinnnnn…

Eén van de grootste uitdagingen waarmee ik tijdens mijn Corona wandel- en fietstochten werd geconfronteerd, was het onder controle houden van mijn blaas.

Met de lockdown van ‘alles’, waren immers ook alle openbare toiletten gesloten, zelfs die op de parking van Het Zwin. Met de gesloten Horeca overal was een koffie met toiletje doen ook niet aan de orde. Tussen de cabines gaan, zoals talrijke strandbezoekers het zich tijdens het Pinksterweekend hebben gepermitteerd, vind ik persoonlijk not done. En mij in de natuur tussen de koeien plooien, daar ben ik eerlijk gezegd te lomp voor. Zelfs mocht ik een man zijn en een handige natuurlijke plastool hebben, ik zou nog op mijn voeten plassen.

Één keer heb ik me gewaagd aan een werftoilet. Never again. De mens die die toiletten moet komen ophalen en reinigen, verdient een gevarenpremie, niet alleen tijdens Corona. Zelfs de toiletten in Werchter vorig jaar werden door de duizenden bezoekers properder achter gelaten.

In het toerismekantoor op het Lichttorenplein in Knokke is het nog wachten tot 1 juli vooraleer de openbare toiletten terug open gaan. Ze worden momenteel omgebouwd tot een smart restroom concept van One Hundred restrooms. Het gaat om een luxetoilet waarbij een toiletbezoek – ik citeer – een moment van well-being wordt. Het concept werd al geïntroduceerd én bekroond in Madrid en Stockholm.

Wie vaak op de baan is, kent wellicht al de 2theloo toiletten in de tankstations. Ik vind een bezoek aan deze 2theloo’s een verfrissende verademing vergeleken met vele andere baantoiletten. Wel, de One Hundred toiletten worden daar nog een upgrade van. De toiletten in het toerismekantoor zullen bovendien gratis toegankelijk zijn voor wie dringend moet pipiiii doeiiiinnnnn…. Als dat geen goed nieuws is voor mijn blaas.

Voor wie al eens wil binnenpiepen, hierbij een sfeerbeeld uit Stockholm:

52. Dream now, travel…now! Naar een Roompot vakantiepark bijvoorbeeld.

Europa vergadert vandaag over de heropening van zijn binnengrenzen. Met een beetje chance kunnen we vanaf 15 juni opnieuw Europa rondreizen. In deze tweede helft van de Corona-Chronicles zal ik het daarom minder hebben over onze goede voornemens en to do’s tijdens de stille Coronadagen. Ik ga jullie opnieuw meer informeren over wat we allemaal kunnen doen. En wat en waar we allemaal lekker kunnen eten…

Zo bericht ik graag dat de restaurants van de Roompot Vakantieparken, die in Nederland trouwens 1 juni al terug open zijn gegaan, je vanaf nu nog enkel duurzame vis geserveerd krijgt. Roompot ging hiervoor met zijn leveranciers aan de slag op advies van de Good Fish Foundation en kan vanaf dit voorjaar aan zijn gasten garanderen dat de geserveerde vis uit gezonde visbestanden komt en gevangen of gekweekt is met minimale milieuschade. Roompot stelt daarbij strenge eisen bij de inkoop van zijn vis. Deze moet een erkend keurmerk dragen (ASC voor gekweekte vis of MSC voor wilde vis) of een groene beoordeling hebben op de VISwijzer.

Roompot heeft in totaal meer dan 150 vakantieparken in Nederland, Duitsland, België, Frankrijk en Spanje in portfolio, van premium resorts tot comfortabele parken en aantrekkelijke campings.

 

45. “Ik verwachtte dat elk moment iemand uit de bosjes kon verschijnen en luid ‘Ausweis bitte!’ naar me zou roepen.”

Op 9 mei hebben we Europa gevierd. Het was precies 70 jaar geleden dat tijdens een toespraak in Parijs de Franse minister van buitenlandse zaken Robert Schuman zijn ideeën voor een nieuwe vorm van politieke samenwerking in Europa presenteerde, waardoor een nieuwe oorlog in Europa ondenkbaar zou worden.

70 jaar. Dat wil zeggen dat ik met mijn bijna 50 jaar deel uitmaak van de Europageneratie. Wij hebben de afschaffing van de grenscontroles meegemaakt en de introductie van de euro. We genieten van een jarenlange stabiele vrede en bewegen ons vrij in ons land en dat van anderen. Tot voor Corona.

Het voelde als oorlogsgebied. Ik verwachtte dat elk moment iemand uit de bosjes kon verschijnen en luid “Ausweis bitte!” naar me zou roepen. Zoals in de films en in de jeugdherinneringen van mijn grootmoeder toen ze Veurne niet uit kon zonder een briefje van de bezetter. Mijn verstand zei me dat we anno 2020 waren en dat ik niet zou neergeschoten worden. Toch had ik een bezet gevoel toen ik aan de Belgische kant van de grens van op mijn fiets naar mijn buurland Nederland tuurde. Ik bevond me op 6 km van mijn deur en vroeg me af waar Europa heen was. Waar is Schengen? Waar is mijn vrijheid? Even onzichtbaar als het virus dat ons klein gekregen heeft.

Er is hoop. Altijd. Ik ben een eruofiel. Ik geloof in Europa en in een verenigde toekomst.

Er is hoop dat ergens in juni de Europese vertegenwoordigers van de verschillende landen samen een reisadvies naar buiten zullen brengen. Eén die gebaseerd is op gezond verstand eerder dan op gekibbel en paniek. Eén die rechtlijnig is.

Er is ook hoop dat het besef voor een Europa met meer kracht en middelen zal groeien zodat we toekomstige uitdagingen aan kunnen gaan. Als Europeaan. Niet als grenswachters. 

Er is hoop dat er nooit nog prikkeldraad tussen onze thuisgemeente en onze buurgemeente zal staan.

Er is hoop.

 

44. Er zit meer kunst in je dan je denkt

Zoals je gisteren kon lezen, doe ik dus zogezegd niet aan kettingbrieven.

Ik neem af en toe wel een ‘uitdaging’ aan. Zo loopt op mijn facebookpagina momenteel de tien dagen van de kunstliefhebber. Ik heb mij geëngageerd om verspreid over tien dagen tien keer een beeld te posten die mij op de een of andere manier heeft geraakt. Als mens die vooral door woord en muziek gepassioneerd is, vond ik het wel een challenge om op zoek te gaan naar tien beelden in mijn leven. Ik heb het geluk te kunnen putten uit het rijkelijke gevuld reisarchief.

Een paar jaar geleden was ik in samenwerking met Romantik Hotels als reisjournalist op roadtrip doorheen Zwitserland, Oostenrijk en Duitsland. We belandden in Krumbach, een ontzaglijk klein dorpje met 1000 inwoners gelegen in het westen van Oostenrijk. Het is een dorpje waar je zo zou doorrijden of doorwandelen ware het niet dat sinds 2014 het een plaats op de wereldkaart veroverde met zijn architecturaal project BUS:STOP.

Toen de bushokjes van Krumbach aan vervanging toe geraakte, schreef het dorpje een architectuur wedstrijd uit. Het resulteerde in de bouw van zeven bushaltes ontworpen door architecten afkomstig uit verschillende landen. De Belgische ontwerpers lieten zich inspireren door de bergen. Ze noemden hun bushokje De Kapel. Omdat een kapel in de bergen door de eeuwen heen altijd al schuilplaatsen zijn geweest die je beschermen tegen natuurelementen. Of tegen jezelf. De bushalte van de Noren simuleert een tribune voor een tennisveld, dat van de Russen is een doorkijkhut.

Het internationale project werd gerealiseerd met de hulp en dank zij de betrokkenheid van de dorpbewoners van Krumbach. Het werd gebouwd met de medewerking en met de Kraftmanschap van hun allen. Een klein uithoekje in Oostenrijk, herbergt een groot verhaal. Het is zeker meer dan een stop waard op een (door)reis in, naar of van Oostenrijk.

Ik vond dat een mooie story om hier te delen. Mijn volledige reisverslag van de roadtrip lees je HIER.

 

De muziekbijdrage mag ook wel roadtripmuziek zijn, vind ik. “I’ve been driving all night, my hands wet on the wheel.”

 

41. Tweedeverblijver van harte welkom

De politieke soap in België was gisteren van danig kaliber dat ik door de grond kon zakken van schaamte voor het feit dat ik Belg ben en nog erger, een (politiek) geëngageerde Belg dan nog wel.

Op dezelfde dag dat de gouverneur van West-Vlaanderen oproept niet naar de kust te komen, declameert de Vlaams Minister-President dat tweedeverblijvers met onmiddellijke ingang opnieuw welkom zijn in hun tweedeverblijf. Tegelijkertijd herhaalt de Veiligheidsraad dat er geen virologische reden is waarom mensen niet in hun tweede thuis de lockdown zouden mogen doorbrengen maar vindt de federale Premier dat ze het voor de zekerheid toch eerst nog eens moet vragen aan de tien kustburgemeesters.

De spelletjes haantje de voorste spelen, wie luidst roept, meest krijgt en ik durf, ik durf wat jij niet durft vierden tot op een beschamend niveau hoogtij.

Maar het is het resultaat dat telt. En dat is dat tweedeverblijvers terug welkom zijn in hun tweedeverblijf. Of dit nu een chique villa is in het Zoute of een stacaravan een beetje buiten het Zoute. Of je nu eigenaar bent of voor een jaar hebt gehuurd. Je bent welkom. De beslissing is plots gekomen. Te plots om goed te zijn maar dat wil niet zeggen dat we er aan de kust niet klaar voor zijn! De winkels zijn open, de take-aways hebben lekker menu’s samengesteld en op het strand is plaats voor iedereen…om te wandelen.

Ik ben gisteren nog eens gaan pootje baden in onze Noordzee. Ik ben blij dat de tweedeverblijvers die per slot van rekening voor vele kustbewoners de grootste bron van inkomen zijn, terug kunnen komen meebaden.

Ik hoop van harte dat de volgende versoepeling van de lockdown beter georganiseerd zal verlopen en vooral dat het wat vooruit zal gaan.

Nu is het aan de stranduitbatingen. Die moeten open. ASAP!

Filmpje: Voor een keer geen stukje muziek maar een stukje Knokke-Heist.