Fietsen aan de Rijn

Het waren de eerste dagen van de Paasvakantie, vorig jaar april 2013. Onze kinderen waren op skivakantie met Crejaksie. Braven en ik hadden een paar dagen vrij. We wilden niet te ver lopen. We wilden een beetje welnessen, wat wandelen en fietsen en genieten van natuur. Onze keuze viel op Duitsland. Gelokt door de Kristall Rheinpark-Therme bracht googlen bracht ons naar Bad Hönningen am Rhein, in een camping , afstand 350 km van thuis, 450 km van de kinderen. (Een beetje ten noorden van Koblenz.) Perfect.

Lees verder…

’t is nergens zo veilig als thuis in Knokke-Heist en in New York

In de Knack van deze week: “Sinds 2005 heeft New York de laagste criminaliteit van de tien grootste steden in de VS.”

Eerlijk? Ik loop ook liever in New York rond dan in Brussel, liever in New York dan Parijs, alleen London / New York, dat zou een hard to choose worden.

Heb ik hier trouwens al eens mijn New York foto’s van vorig jaar getoond? If not, hier zijn ze. If wel, hier zijn ze nog een keer. Enjoy.

Ga je mee terug naar Tsjechië?

Bye bye vooroordelen

Maandag vertrokken met een valies vol vooroordelen. Woensdagavond thuis gekomen met de zekerheid terug te gaan: Tsjechië in vijf gepareerde prejudices.

1. Pasport please?

Vooroordeel 1…

Ietsie pietsie rode wangen had ik. Gelukkig kon de andere kant van de e-meel-lijn dat niet zien. Of ik een internationaal paspoort nodig had om naar Tsjechië te reizen, had ik gevraagd. Of een visum? Tuurlijk niet. De Tsjechen zijn evenveel lid van de Europese Unie als jij en ik dat zijn. Schengenland zelfs. Ware het niet dat je ID gecontroleerd wordt voor je op het vliegtuig stapt, kwestie dat ze weten wie er mee is, mocht die plots van de radar verdwijnen. En ware het niet dat je je bijna moet uitkleden om door de screening te geraken. Kwestie dat wij niet met bommen op het vliegtuig stappen en die mannen (en vrouwen of course) van de screening daar ook iets te doen hebben. Kwestie van dat alles, of je mocht zo rechtstreeks de vlieger opstappen. (Waarom zijn ’t eigenlijk altijd vrouwen die vrouwen fouilleren. Ik heb liever een schone man dan een al dan niet lesbische vrouw.) Soit, ik ben aan het afwijken. Wat ik wil zeggen is dit: vooroordeel 1 heb ik mee weggesjast met de rest van de wc-inhoud over het luchtruim tussen Knokke en Sušice. (Ik bedoel natuurlijk Brussel en Praha.) (En ik het het vliegtuigwc niet gebruikt natuurlijk. Een vlucht van een uur en tien minuten. Ik ben schoon op de vlieghaven geweest voor en na. En ik heb gezien dat de wc’s in de vlieghaven van Praag vééél ruimer zijn dan die van Brussel.)

2. Grr…waf

Vooroordeel 2: Tsjechen zijn stug.

Eerlijk is eerlijk. Ik heb niet echt veel Tsjechen ontmoet de voorbije dagen. Mijn trip was veel te kort. Absolutely must go back. Of Tsjechen stug zijn of niet daar wil ik me niet over uitspreken, maar één ding weet ik wel: Tsjechen zijn trots. Zij zijn trots op zichzelf, op hun land en op hun eigen visie. Na wat we simpelweg zouden kunnen noemen een godsdienstoorlog (eerst waren ze katholiek, dan protestants en dan drong het katholicisme zich opnieuw op), hebben ze gewoon beslist om niet meer godsdienstig te zijn. Ze laten zich niet dopen, ze trouwen niet voor de kerk. Ze zijn gewoon wie ze zijn. Zelfs de piepkleine joodse gemeenschap …. (Tsjechië heeft wel joodse musea maar Tsjechië heeft geen joden meer. Ze zijn dood, weggejaagd of uitgeroeid. Toen ik vroeg naar het aantal joden in ’t dorp, was het de tweede keer dat ik wel door de grond kon zakken van schaamte.) Maar wat ik wil zeggen, zelfs de piepkleine joodse gemeenschap die in Praag voor het joodse kerkhof zorgt, is niet orthodox maar gewoon, gewoon joods. Down to earth zoals ze zeggen in het Engels. Ze zijn wie ze zijn. En de joodse synagoge in Sušice, de synagoge zonder joodse gemeenschap, is nu wat het parochiezaaltje bij ons is: het cultureel centrum van de stad, waar theater wordt gespeeld en muziek wordt gemaakt. Voor iedereen. Noem de Tsjechen dus niet stug. Noem ze gewoon zichzelf.

3. Wablieft?

Vooroordeel 3: je begrijpt geen jota van wat ze zeggen.

Zeg wel. Hoe goed ik ook heb geluisterd, hoe goed ik de borden langs de kant van de weg ook heb proberen te ontcijferen. In tegenstelling tot het Spaans dat je met wat Frans kan begrijpen en het Zweeds waar je zelfs wat Vlaams in terug vindt, vind ik in het Tsjechisch geen herkenningspunt. Niet in de woorden, niet in de accenten die aan elk woord dan nog een andere betekenis geven. Moet je daarom thuis blijven? Bijlange niet. Na drie dagen, en na het vijf keren (I know, ik heb het een paar keer moeten vragen. De champagne, cava, Bohemian sekt bubbels hebben door de jaren heen al een paar van mijn hersencellen aangetast) aan de Tsjechische Jan te hebben gevraagd, heb ik mijn eerste woord gememoriseerd: na zdraví. Als je het verkeerd uitspreekt, betekent het station. Maar ten goei, is het gewoon santé. Als ik één woord per reis zal leren zal het traag gaan maar wat ik wil zeggen is dit: na een dag klonk de taal aan vertrouwd in de oren, na drie dagen kon ik met wat spellingshulp en veel geduld de gps instellen, naamborden herkennen op de autostrade…ach, wij Vlamingen, wat zitten wij er mee in om wat taal bij te leren. En bovendien. De Vlamingen in de streek helpen je graag op weg. En ik heb zelfs een Tsjech Vlaams horen spreken.

4. Op reis naar ’t Oostblok???

Are you out of your mind??? Om op reis te gaan naar ‘t Oostblok???  Onze bosman (vertel ik later meer over) Joseph (Tsjech, perfect Engelstalig met ruime noties van het Nederlands), noemt het verleden de commi-time. Hij vernoemde het woord meerdere keren. In de commi-time dit, in de commi-time dat… In de commi-time was dit woud hier grijze zone. Daar ging je niet in. In de grijze zone. Want daar kwam je dood uit, uit de grijze zone. Want in de commi-time kreeg je de kogel als je door het bos, door de grijze zone, naar Duitsland wou vluchten. Ja. Tsjechië is een land met littekens, zoals Bart, onze Vlaamse reisorganisator het niet mooier kon zeggen. Een land met littekens. ‘k Kreeg kippenvel op het moment dat hij het zei. Maar het is een land met littekens in heropbouw. Dus ook een land vol mogelijkheden. Onontgonnen gebied. Een land zonder massa-toerisme. Een land met, als je terug gaat naar de periode voor de commi-time, een rijke geschiedenis, burchten, kastelen, landerijen, Unesco-werelderfgoed. Niet alleen de hele stad Praag is Unesco, maar ook elf locaties buiten Praag. (Ze noemen ze de twaalf Tsjechische Wereldwonderen.) En er zijn bossen en wouden (om in te buitensporten, vertel ik later meer over). Tsjechië. Een land met littekens misschien. Maar. Een land met toekomst. Zeker.

5. Vettige troep!

Tsjechië is niet voor mensen op dieet, las ik als eufemistische omschrijving van de Tsjechse keuken in de reisgids. Een boerenkeuken, werd mij bevestigd. Maar wist je dat ze in het deel genaamd Morava ook wijn verbouwen? En dat de Bohemian sekt zeer aangenaam in de mond ligt? En dat je Becherovka kan aanlengen met tonic. Dat een toastje eigenhandig ingewreven met look en daarbovenop een soort americain-carpaccio compositie zeer lekker is, en het toastje met tong, iets wat ik niet meer gegeten had sinds mijn persreis doorheen Engeland en daarvoor sinds mijn kindertijd bij mijn grootmoeder smaakte als thuis komen? Dat de ragout van ree in hotel Gandalf zeer lekker is, dat je je reis door Tsjechië kan starten bij Ludo in restaurant Auberge de Provence net buiten Praag en dat je in het Hospůdka U Štěpána (vrij vertaald ‘bij Stefaan) in de zomer een maand op voorhand moet reserveren…En weet je dat den braven voor mij gisterenavond toen ik thuis kwam een bloedworst heeft gebakken…weet je…

Weet je dat een open mind creates een open heart?

***

Meer Tsjechië?

http://www.outline-travel.com

http://www.czechtourism.com

http://www.czechairlines.com

ps. Foto’s en vanalles over vanalles na ’t weekend. Nu gaat eerst mijn volle aandacht naar onze Blue&White morgenavond. Wie nog geen kaarten heeft: vanaf 22u gewoon add. Tot dan.

Groetjes uit Svojsice

Hey,hey, veilig en wel en goed en in goed gezelschap ingecheckt in hotel Gandalf in Petrovice u Susice (hier en daar moet nog een belangrijk accentje op de naam maar ik vind het nu even niet op mijn klavier). Voor een sleurhutreiziger als ik is ’t altijd een beetje bijzonder om op hotel te gaan. En ‘k moet zeggen, ’t hotel hier is er eentje naar mijn hart, een room with a spledid view over het Boheemse Woud, op een 150 km denk ik van Praag.

‘k Moet zeggen, ‘k ben doodmoe, ’t was al vroeg dag vandaag. Nu douche. Straks apero. En zo. Hieronder mijn onderwegkriebel van deze ochtend:

Maandag 16 april 2012 – 9:39 am

Up and out in the air, op weg van Brussels Airport naar Prague.

Mijn koffie met hazelnut ligt nog wat ambetant te zijn op mijn lege maag. Ben benieuwd wat de combinatie met de tortilla chicken (met pepper en spinazie, een verrassing) die ik net gekregen heb ermee zal geven.

Vanmorgen vroeg gestart. Na een zo goed als slapenloze nacht (het zijn de zenuwen?) wakker geworden beetje voor de wekker van 5uur. Tandenpoets, eerste koffie, laatste toiletgerei ingepakt, check en dubbelcheque (ID, gsm, laptop…en neen geen internationaal paspoort nodig, gewoon de identiteitskaart, Tsjechië is een ‘Schengen land’, we moeten zelfs geen douane passeren. Daar gaat vooroordeel nummer één.)

7am al in Brussels Airport present. Ik heb niet moeten wachten op mijn lift, integendeel. Hij was netjes op tijd een beetje te vroeg. Airportsfeer opsnuiven. Love it. Kennismaken met de reisgenoten. Eén bekend gezicht. Voor de rest hebben ik drie dagen tijd om ze te leren kennen.

Ik ben op pad met Ouline Travel en Cats Communication. Doel is in drie dagen te proeven van een land waar nog niet genoeg Belgen van hebben geproefd en dit dan wereldkundig te maken in De Zondag en in de Krant van West-Vlaanderen en hier op mijn Kriebelblog natuurlijk. Ik heb hoge verwachtingen, I adore de mix natuur-cultuur, ik verwacht veel bos, ik verwacht veel groen. Zoals ik zei tegen de man, ik hoop dat ik woensdagavond zo begeesterd terug thuis zal kommen, dat ik mijn braven en kriebelkinderen  zo zot zal willen krijgen om met mij nog eens terug te keren. De reisorganisatoren van hun kant hopen dit ook en hopen dat ik mijn lezers zo zot zal maken dat ze een reis naar Czenia boeken natuurlijk. Ik heb er goed oog in.

Het vliegtuig begint te remmen. Ter info, Brussel-Praag is 1u10. Dan hebben nog 150 km te gaan met de bus, met tussenstops om te streek te leren kennen. Onderweg zijn we gast bij Belgen in Tsjechië.

Tot later.
Kriebel.