Categorie archief: Gewoon Christel

We zijn er de voorbije 25 jaar niet op vooruit gegaan

25 jaar geleden rouwde de wereld om Prinses Diana. Ik rouwde om mijn moeder. Ik heb het Prinses Di nooit vergeven dat ze met alle aandacht ging lopen en mij alleen achterliet in mijn verdriet. Ik was nochtans omringd met mensen die me graag zagen. Er waren mensen die mijn verdriet deelden. Ik was niet alleen. Maar ik voelde mij op het einde van de wereld. Ik dacht dat dit verdriet nooit zou overgaan.

Het is wel voorbij getrokken. Met opstoten af en toe terug gekeerd. Tot het een plek definitief ergens in het midden van mijn hart gevonden heeft. Daar waar ik het af en toe nog eens voel steken. Voor de rest is 25 jaar later alles ok. Ik heb gemerkt dat het zonder moeder ook lukt. Zelfs trouwen en kinderen krijgen. Twee obstakels die ik dacht zonder haar niet te kunnen overbruggen. Het lukt allemaal. Met vallen en opstaan. Mijn leven zou niet beter geweest zijn ware ze er wel nog geweest. Makkelijker wel. Veel makkelijker. En mijn kinderen zouden tenminste een grootmoeder gehad hebben. Nu hebben ze zelfs geen herinnering. Je bouwt geen herinneringen op met iemand die er niet is.

Ik heb me laten helpen tijdens het proces van het leren leven met mijn verdriet. En tijdens de periode voorafgaand aan het verdriet. De maanden van de terminaal zieke. Ondanks alle liefde, geduld en toewijding van de man die later mijn echtgenoot werd, ging het niet zonder externe hulp.

Tijdens vele gesprekken met vele mensen krijg ik tot op vandaag vaak nog altijd een vreemde, verwonderde blik als ze horen dat ik me door een pshycholoog en arts heb laten bijstaan tijdens het proces van afscheidnemen en rouw. Tijdens het verwerken van emoties waarmee je toch ook bij vrienden of familie terecht kan. Nochtans heeft de begeleiding toen veel voor mij betekend. Bij de pshycholoog kon ik ongeremd verdrietig zijn zonder te moeten rekening houden met haar/zijn gevoelens. Mijn pshycholoog bleef objectief en down to earth en hielp me denken aan praktische zaken. Dank zij haar durfde ik mijn moeder vragen of er nog mensen waren die ik moest bellen. Of er nog mensen waren van wie ze afscheid wenste te nemen. Samen met de arts hielp de pshycholoog me het verschil ervaren tussen gevoelens van verdriet en van depressie. Een jaar na de dood van mijn moeder jojoode ik een beetje tussen de twee. De samenwerking tussen de dokter en de psycholoog heeft me geholpen om alles klaarder te zien. Dankzij hen ben ik niet afgezakt.

Ik vertel u dit alles openhartig. Ik schrijf mijn verhaal voor u neer. Omdat ik vandaag de dag hoor dat de wachttijd voor een bezoek aan de psycholoog oploopt tot 6 maanden. Ik stel vast dat onze maatschappij er veel op achteruit is gegaan de voorbije 25 jaar.

Maandag wordt de Queen begraven. Haar kinderen en kleinkinderen zullen hun verdriet moeten dragen onder het oog van heel de wereld. 25 jaar geleden was ik opgeslorpt door mijn eigen verdriet waardoor ik geen energie meer had voor medeleven. Vandaag wel. Voor hen en voor diegene die in stilte zonder camera’s en media afscheid moet nemen van een dierbare.

Laat je helpen. Zelfs al is de wachttijd lang.

Einde Zwintriathlon, tussen tristesse en trots

Zoon schitterde zaterdag op zijn eerste en laatste editie van de Zwintriathlon. In zijn goodiebag, tussen de ondrinkbare thee en de aromaspray, een Zwintriathlon T-shirt met opschrift ‘the last dance’. Eentje die ze later voor vele euro’s – of wie weet dan al terug francs – zullen kunnen verkopen als must have. Het is voorbij over en out met de Zwintriathlon. Vanaf volgend jaar neemt Ironman de organisatie van de Zwin over. 16 september 2023 wordt dat de Ironman 5051, een kwarttriathlon zoals de Zwin. Zondag 17 september wordt de Halve Zwintriathlon een Ironman 70.3. Na 2023 ‘krijgt’ Knokke-Heist een eigen full Ironman. Krijgen tussen aanhalingstekens natuurlijk want als gemeente betalen we daar een fortuin voor. De internationale publiciteit die we in ruil voor dat fortuin krijgen is onbetaalbaar

Als ik de eerste promobeelden voor volgend jaar van de Ironman Belgium Knokke-Heist bekijk, ben ik ongelooflijk trots. Dat onze Zwintriathlon is uitgegroeid tot zo’n internationaal gerenommeerd sportevenement, vind ik echt whaw. Of zoals Eddy Wally zou zeggen ‘ongelooflijk’. In mijn verbasterd Engels klinkt dit als: ‘Ik ben utterly excited’. Dit mede ingegeven door het enthousiasme van mijn huisgenoten. Zoon, Dochter en Echtgenoot staan de springen om zich in te schrijven, al zal dat enthousiasme snel temperen eens ze de prijs van het inschrijvingsgeld zullen horen, exponentieel mee gestegen met de naamsbekendheid van het event.

Zwintriathlon zaterdag 10 september 2022.

De hemel is grijs en de regen valt in gigantische hoeveelheden naar beneden. Alsof de weergoden mee protesteren tegen het einde van de Zwintriathlon. Hoe trots ik ook ben. Ik word overvallen door een ongelooflijk gevoel van tristesse. Ik ben niet goed in afscheid nemen en al zeker niet in het afscheid nemen van een topevenement, de voorbije jaren georganiseerd door top-sportmensen. Ik ben niet goed in het afscheid nemen van een evenement dat ons gehele gezin en met ons vele andere gezinnen heeft doen sporten.

Dat de Zwin nu een Ironman wordt, heeft – naast het financiële plaatje – vele consequenties. Het vaartzwemmen is vervangen door zeezwemmen. Resultaat minder inschrijvingen. Minder locals. Minder amateurs. In de vaart kom je er nog mee weg maar zeezwemmen is niet voor de doorsnee sporter die maar met haken en ogen kan zwemmen. Niet dat dat er zaterdag toe deed. De anderhalve kilometer zeezwemmen werd door het weer en de bijhorende deining en golven vervangen door 5 km lopen. De laatste triatlon was zelfs geen triatlon meer. Ook het triathlonnen op woensdag is afgeschaft. Nochtans was dat plezant. De Zwin op woensdag en den Halven op zaterdag. Nu moet je al een meer dan een halve topsporter zijn om aan de 2 te kunnen deelnemen, zelfs al is het in trio.

De Ironman Belgium Knokke-Heist zal topsporters van overal ter wereld lokken. Dat wordt de max.

De Zwintriathlon is een wereldevent geworden. Dat is fantastisch.

De Zwin gemaakt door Knokke-Heistenaars voor Knokke-Heistenaars is niet meer.

Dat is intriest.

En zo geschiedt dus dat ik ongelooflijk trots ben maar tegelijk ongelooflijk triest.

Al laat ik trots hier primeren. Met negativisme raak je nergens. En Zoon heeft het toch maar weer gedaan in de gietende regen zaterdag.

Heel trots op hem. En op jullie, Zwintriathleten van Knokke-Heist van vandaag en van de voorbije jaren.

De Zwintriathlon is Dead.

Long live the Ironman.

Als je zoon muzikant is…

Als je moeder bent en muziekliefhebber en je hebt een zoon die muzikant is en die zoon-muzikant staat na twee jaar conservatorium met optredens achter gesloten corona-deuren, terug op een podium voor publiek, doet dat iets met een mens. In de eerste plaats met de muzikant zelf die eindelijk terug de energie van zijn publiek kan voelen. Zeker ook voor de moeder die niet weet waar ze het meest moet van genieten. Van de muziek. Of van de zoon die de muziek maakt.

Deze dubbele vorm van genieten heeft bij mij geleid tot een exponentiële mix van gelukzaligheid waar ik de voorbije zomer in verschillende vormen uiting aan heb gegeven. Luid meezingen, nog luider toejuichen, applaudisseren, bisnummers vragen en dansen. Ik heb me volledig laten gaan en hoe heerlijk was dat.

Heerlijk was het om terug te kunnen dansen. Heerlijk was het om toestemming te hebben van de zoon om volledig los zu gehen op zijn muziek. Heerlijk was het om dat alles – zijn muziek en de gevoelens die daarmee gepaard gaan, onze blijdschap en trots – te kunnen delen met vrienden, familie en buren.

Het is een fantastische zomer (geweest) met fantastische optredens van Kleinpunk, King Jazz, Sugar & Spice, Thousand Suns en Mondo, allemaal bands waar zoon drummer of gastdrummer is. Het heeft ons hele gezin enorm deugd gedaan om dit te mogen beleven. En het heeft ons enorm deugd gedaan dit te kunnen delen. Vandaar een ongelooflijk dikke merci aan iedereen die de moeite heeft genomen naar een van de optredens van de zoon te komen kijken. Of het nu in onze eigen tuin was of op de Gentse Feesten. In ’t Verzet van Knokke-Heist, in de cafetaria van het gesloten zwembad van Oostende, in het Afrikamuseum in Brussel, in het stadhuis van Gent, op het terras van Koffiehuis Boon van Ertvelde of op dat van La Terrasse du Zoute, in Knokke Le Zoute. Merci daarvoor. Uw aanwezigheid staat in mijn hart gegrift.

P.S. Aan diegene die hun kat hebben gestuurd en de moeite niet eens hebben genomen om zoon eens een aanmoedigend berichtje te sturen. Of om op de een of andere manier mee te delen in onze blijdschap. No VIP of guestlist voor jullie later…

Gewoon Christel

Omdat mijn vroegere lezers er om vragen. Omdat de wereld rondom mij vol verhaal zit. Omdat het tintelt in mijn vingers. Omdat het er uit moet. Omdat het een uitlaatklep is. Een drang. Een must. Een condition sine qua non om Christel te zijn. Omdat u er om vraagt. En jij en hij en zij. Omdat ik het zo hard mis. Omdat er teveel nonsens wordt geschreven. Omdat ik ook nonsens mag schrijven. En zinnige dingen. En opmerkingen. En verhalen. En boodschappen. En weetjes. En impressies. Omdat niet alles goed hoeft te zijn. Omdat het ook slecht mag zijn. Of onnozel. Of irrelevant. Omdat ik tijd heb gevonden. Of gemaakt. Of probeer te maken. Of steel. Omdat ik het moment pak. Omdat ik mijn focus heb gevonden. Omdat er inspiratie is. En fantasie. Fictie. En realiteit. Omdat ik zie. Omdat ik je wil laten meezien. Omdat het niet moet. Omdat gewoon speciaal is. Omdat ik graag deel. Omdat u graag gedeeld wordt. Omdat ik fouten mag maken. Omdat u graag corrigeert. Omdat ik wil gedachten delen. Omdat u wil meedenken. Omdat u graag meeleeft. Omdat u graag leest. Omdat ik graag schrijf. Omdat u het vraagt.

Gewoon omdat ik Christel ben.

De Kriebel is terug. Maar vandaag is er geen pseudoniem meer nodig. Vandaag ben ik Gewoon Christel.