Categorie archief: News

72. En de boer, hij ploegde voort

Of je nu ‘s zaterdags gaat wandelen of ‘s zondags, langs de Vlaamse velden is er altijd bedrijvigheid. Eerst waren de maisvelden aan de beurt. Wintereten voor de beesten. De voorbije twee weken was het tijd om de patatjes uit te doen. Of er nu lockdown is of niet, de boer hij ploegde voort.

Tijdens de vorige lockdown dit voorjaar, smolt de verkoop van geschilde aardappelen als sneeuw voor de zon. Geen horeca, geen frietjes. De verkoop van patatten voor thuis nam een flinke sprong voorwaarts. Alle trends ten spijt koken we thuis nog altijd graag gewoon ‘normaal’.

Maar wij, consumenten, zijn daarbij niet altijd slim. We nemen een zak aardappelen mee uit de supermarkt vaak zonder de origine van het product na te kijken. En zo gebeure het dat we thuis een lekkere pot patatjes opzetten uit Chili – ik zeg maar wat – terwijl de boer uit eigen land aan de straatstenen zijn patatten niet kwijt geraakt.

Er zijn in de media al vele oproepen gelanceerd om lokaal te kopen. Gaan we dit vanaf nu voor de patatjes ook doen?

71. “Ik heb hoop dat aan het einde van zijn vijfjarige opleiding er een andere wereld dan vandaag op hem zal wachten.”

Grasduinend in mijn archief, bots ik op deze tekst die ik schreef begin september. Vandaag nog actueler dan twee maand terug.

Zaterdagmorgen. Koffie, mijn krantje en zicht op mijn tuin waar de bewoners van ons lokale oerwoud zich te goed doen aan het water dat wij tijdens deze warme dagen voor hen hebben klaargezet. Het is mijn moment. De eerste dag van de week die niet gepaard gaat met de rush die nodig is om op 8u stipt gewassen en gestreken op kantoor aan de computer aan het werk te zijn. Het moment waarop ik tijd heb voor een uitgebreid ontbijt met lectuur. Wat ik de voorbije maanden te lezen kreeg, is vaak verontrustend geweest. Corona, ziekte, dood, isolement, economische wanhoop, politiek rommelgedrag en annulaties, veel annulaties van reizen, sportevents, kermissen, festivals en optredens.

Dat laatste is voor mij zowat hetgeen ik het meest gemist heb tijdens de lockdown. De magie van het podium niet meer kunnen voelen. Het high worden van de muziek zonder dat daar drank of drugs aan te pas komt. De ontroering voelen die een sprekende of zingende mens voor je creëert. De humor. Dat op 1 juli voor cultuur de deuren terug open gingen, was een verademing. Dat er toch nog organisatoren en artiesten waren die voor niet-rendabele kleine bubbels kwamen optreden een cadeau. Ik ben geboren, getogen, woonachtig in Knokke-Heist. Maar ik trok naar Roeselare voor mijn eerste optreden sinds de lockdown, een comedyavond in de Spil met Han Solo, Jeron Dewulf en Karel de Rijcke. Ik voelde me herleven.

Weinige dagen later maakte de Veiligheidsraad bekend dat ze niet alleen de grootte van het publiek niet gingen optrekken, dat was te verwachten. Het werd nog erger. Waar het sinds 1 juli toegelaten was voor 200 mensen binnen en 400 buiten op te treden, in bubbels, met afstand, met mondmasker, met inachtneming van alle Corona-maatregelen, werden deze aantallen plots gehalveerd. Conclusie, annulaties en nog meer annulaties. Waar het al niet rendabel is om voor 200 man te spelen, is het meer dan een beetje verlieslatend om voor 100 man te spelen.

Ik word omzeggens een beetje misselijk van de manier waarop de politiek omgaat met cultuur tegenwoordig. Alsof artiesten, technici en de vele freelancers die in de cultuursector werken quantite negligable zijn. Alsof zij kunnen overleven met een half publiek. Alsof zij geen perspectief nodig hebben. Alsof je met hen kan tjolen, zoals we in het West-Vlaams zeggen, gelijk met een hond.

Mijn zoon is 18 en is tijdens de lockdown afgestudeerd in de humaniora richting Economie-Moderne Talen. Hij heeft zijn middelbare studies gecombineerd met een opleiding in Maak, het deeltijds kunstonderwijs van Knokke-Heist. Sinds jaar en dag droomt hij ervan professioneel drummer te worden met als eerste stap na Maak, het KASK en Conservatorium in Gent. Tijdens de voorbije maand mei is hij geslaagd voor de reeks toelatingsproeven die hij heeft moeten doorlopen voor het KASK. Straks, ergens halfweg september mag hij aan zijn opleiding beginnen. Ik ben oneindig trots. Als moeder is het fantastisch als je ziet dat je kind een droom heeft, ervoor werkt en ervoor beloond wordt.

Ik heb hoop dat aan het einde van zijn vijfjarige opleiding er een andere wereld dan vandaag op hem zal wachten, al is het bang afwachten wat de toekomst zal brengen. Ik zal er alvast alles aan doen om mee te werken aan een toekomst waarin er ruimte zal zijn voor podia. Want zonder muziek, theater, comedy, zang, kunst in al zijn vormen en genres is de mens geen mens maar een zich stilstaand verplaatsende soort robot.

70. Kook jij à la Sandra Bekkari of à la Christel?

Als we tips & tricks voor een goed leven willen, kunnen we maar beter te rade gaan bij de Scandinaviërs. Zo las ik in het gezelschap van mijn koffietje zaterdagochtend in een artikel in De Standaard Magazine over hoe de Noren omgaan met donkere dagen ginds bij hen in het donkere Noorden.

De adviezen waren even simpel als verrassend. Een ervan was gewoon het licht aanlaten en de rolluiken naar boven zodat je ‘s avonds door een van huis tot huis verlichte straat kan wandelen, voor zover ‘s avonds wandelen nog toegelaten is of zal zijn de komende donkere maanden. Een ander was ‘bakken’ in plaats van taarten kopen. Bakken en braden hebben we de voorbije lockdown veelvuldig gedaan – herinnert u mijn appeltaart – met extra kilootjes en een verhoogd colesterolgehalte als gevolg.

Gedreven door allerlei goestjes maar gewaarschuwd door de dokter én geïnspireerd door onze student Toegepaste Gezondsheidswetenschappen in huis, heb ik besloten het tijdens deze niet-lockdown beter aan te pakken. Ik ga voor lekker eten maar het mag iets lichter zijn. Dus heb ik mijn Sandra Bekkari Fast Food kookboek van onder het stof gehaald (Kerstcadeau 2019) en mezelf aan het werk gezet om een super gezonde en ultralekkere pita met kip te fabriceren. Op mijn overdadig gebruik van look na, was het op en top geslaagd. Dat vond ik zelf en dat zeiden ook mijn huisgenoten, al kunnen ze ook gewoon beleefd geweest zijn.

‘s Anderdaags heb ik zonder kookboek de lekkerste pommes dauphinois ever gemaakt. Een gezonde levensstijl mag een deel van mijn leven aan het worden zijn, de authentieke keuken rules! En met magere melk in plaats van volle room waren mijn dauphinois patatjes lekker én licht.

Ter info. Fast Food 2 welkom onder de kerstboom.

68. Over Corona, crap en andere slechte koffie

Ik mag het hier dan wel vaak hebben over rust vinden en trager leven, tips meegeven voor ontspannende wandel- en kampeervakanties, ik denk dat ik de voorbije maanden sinds half maart samenvattend, toch mag stellen dat ons leven er niet op is verbeterd. Het is ellendig eenzaam geworden, contactloos, huidhongerig, stil en ontdaan van alle mogelijkheden tot ontlading via dansfeesten en festivalgelegenheden. Holy crap, op dit moment life sucks as hell. En dan ben ik nog bij de gelukkigen die gezond zijn – hout vasthouden – en werk hebben – hout vasthouden.

De zieligheid van ons leven uit zich zelfs in kleine zaken als middagpauzes. Doordat ik enkele dagen per week buitensbureaus werk – voorlopig toch nog voor zover de Corona-maatregelen niet opnieuw zullen verstrengen – neem ik lunchpauzes in de meest verscheiden vormen op de meest verschillende plaatsen. Ik ben daarbij een frequent bezoeker van de tankstationshops langs de autostrades. Omdat ze altijd op de weg liggen, er altijd parking is – mijn parkeerkwaliteiten bevestigen alle clichés die er zijn over vrouwen en dieptezicht – en omdat het aanbod van zowat alles wat ze er te eten hebben van betere kwaliteit is. Dat laatste kan ik met stellige zekerheid bevestigen want zowel in mijn huidige als in mijn vorige job heb ik vele van mijn producten aan vele klanten langs de verschillende autosnelwegen in België en omstreken mogen verkopen. En ik verkoop alleen maar lekkers. Dat is een kwestie van eergevoel.

Vandaag had ik me gestationeerd op een parking langs de E40. Ik had, geconditioneerd als ik ben door marketing nonsens, zin in een Starbucks koffie. Iets wat ik me later heb beklaagd omdat 5,25 euro echt te veel is voor een koffie, hoeveel additieven ze er ook aan toevoegen, omdat ik het gevoel had zoetstofffen te drinken in plaats van koffie en omdat ik verplicht was mijn koffie on the go mee te nemen en in mijn auto op te drinken. Daar ging mijn plan om in afwachting van mijn volgende afspraak een koffie met mails moment te nemen aan een confortabel tafeltje met zicht op voorbijsnellende wagens. Ik heb mij dan maar in mijn auto genesteld omringd door lotgenoten die net zoals ik achter hun stuur op hun eentje broodjes, yoghurtjes en salades aan het verorberen waren.

Corona heeft me tot nog toe nog niet ziek gemaakt in de strikte zin van het woord – hout vasthouden. Maar wel zielig. En zielig zitten velen van ons allemaal apart in onze bubbel of kot of auto opgesloten. Ook dat is Corona.

66. Why do we fall, Master Bruce?

Kaderend binnen de ziekenboeg update die ik had beloofd regelmatig te posten, moet ik u volgend verhaal vertellen.

Tijdens mijn studententijd, enkele decennia terug, woonde ik in een miniatuurkamer in een groot gebouw gelegen schuin tegenover de Kinepolis in Gent. Cinema’s die films uitzonden in tien zalen tegelijkertijd van vroeg in de namiddag tot in het begin van de nacht waren voor een meisje van de zee zoals ik, een nieuw en instant verslavend stadsfenomeen. Ik zag zowat alle commerciële films die ze in dien tijd draaide, werd verliefd op Jeff Bridges in The Fisher King, en op Michael Keaton. Die is voor mij tot op vandaag nog altijd de enige echt Batman. Tussenin slaagde ik ook nog voor al mijn examens in eerste zittijd. (Gun me dit bragging momentje, please.)

Ik voel met het verlopen van de film mijn innerlijke kracht altijd groeien, beken ik aan mijn Dochter tijdens een Moeder-Dochter zetelmoment met Batman Begins een paar dagen terug. (Christian Bale is ook best acceptabel als Batman.) Soms heb ik iets of iemand nodig om me aan mijn inner strenghth te helpen herinneren, zeg ik haar. Film helpt me herinneren. Muziek geeft me kracht, cultuur tout court quoi.

Dit ter inleiding van de ziekenboeg update. We hebben nog 12 dagen gips te gaan maar Dochter is al een pak mobieler geworden, lees creatief in het vinden van oplossingen. Zo kan ze met één hand oorbellen aan en uit doen, zich in een kleedje wringen, BH dicht doen, haar wassen en – praise the lord – zelfs het oksel scheren lukt alweer alleen. Ze is zaterdag gestart aan het theoretisch gedeelte van haar Instructeur B. Het springparcours dat ze voor haar praktijk moet afleggen zal niet voor nu in oktober zijn. Een strandwandeling met haar Davidje zit er binnenkort wel alweer in. Ze klaagt niet, ze zaagt niet en ze behoudt haar gevoel voor humor. Ze kan niet werken en niet sporten, dat stoort haar, zeker na die maanden van lockdown maar wat haar het meest frustreert, is dat ze niet kan auto rijden. Gelukkig heeft ze er vorige week een broer met een rijbewijs bijgekregen. (De broer had ze al. Het rijbewijs is nieuw.)

Om maar te zeggen beste lezer. Je inner strenght zit soms gewoon naast je in de zetel.

‘Learning to pick herself up’, heeft Dochter lang geleden zelf al geleerd.

64. Ziekenboeg update: hoe Dochter een Blue&White girl met Ikea onderdelen werd…

De binnenkant van de arm van Dochter ziet er uit als een achterkant van een in elkaar getimmerde Ikea-kast. Plaatjes en vijsjes allerlei. Netjes in elkaar gevezen aan de hand van een plannetje uitgewerkt door een doker die daarvoor de nodige jaren studie achter de rug heeft. Een studie die nodig was ook natuurlijk. Voor het ineen puzzelen van een Ikea kastje heb je immers ook enige kunde nodig. Daphnés dokter kent haar stiel. Uit de onderzoeken van vandaag bleek dat de breuk perfect aan het genezen is. Ze kreeg een nieuwe, nu gesloten, plaatster in een mooi en stijlvol en blauw, assortie met de kleur van haar ogen. Het witte randje van de onderliggende omzwachtelingen maakt het geheel af en tovert Dochter om tot een elegante Blue&White girl, helemaal klaar voor een feestje.

Feesten kan nu helaas niet en dat heeft natuurlijk niets met haar arm te maken. Een smoothie drinken op het strand en daarna pootje baden in zee, dat kon vandaag precies 1 week na datum ongeval, wel. Waarmee we willen zeggen, het gaat goed met de Dochter. Elke dag een beetje beter. Elke dag een beetje minder pijn. Elke dag een nog mooiere glimlach.

63. Beam me up, Scotty. Want ik heb het gehad.

Na alle coronahysterie van de voorbije maanden, zijn we het wereldwijd collectief over 1 iets eens. Het liefst van al zouden we ons leven in een fast forward richting coronavrijetoekomst spoelen.

Helaas. In plaats van een sprong vooruit in de tijd kreeg ons gezin deze week een rewind richting 5 jaar terug te verwerken. Kort samengevat : telefoon – Dochter – paard – gevallen – arm gebroken – ziekenhuis – operatie – pijn… Niemand moet ons vertellen hoe de komende maanden er uit zullen zien. We weten het precies. Controlebezoeken aan de arts, kine, revalidatie & nog meer pijn. Geen werk & geen sport. Been there & done that.

Dochter is een ongelooflijk karaktervolle en sterke jonge vrouw. We weten heel zeker dat ze ook deze nieuwe tegenslag met glans zal doorstaan. Ze krijgt honderden berichten van bezorgde familie, vrienden en vriendinnen, waarvoor veel dank. We gaan net zoals vorige keer samen massa’s leuke dingen doen. Revalidatie combineren met wellness. Een doktersbezoek laten volgen door een lunch op een gezellige plek. Grappige ziekenboegupdates posten op de social media. Maar sta ons toch toe, beste lezers, vrienden, om nu toch even ook eens een momentje pissed off, f**cked off en utterly sad te zijn.

Na alle coronashit die we hebben gehad. De continue dreiging van de uiterst agressieve ziekte, de angstpsychose, het isolement, de economische weerslag, de reisbeperkingen, de heropstart van de horeca, het einde van de heropstart, de – pardon my French – bullshit rond de mondmaskers (eerst verboden en nu verplicht ook buiten de drukke centra), de annulatie van coronaproof optredens, het gezaag en de betweterij op social media (ik heb al meer ‘friends’ verwijderd dan toegevoegd de voorbije weken), is mijn onophoudelijke streven naar positivisme eventjes getemperd. (Geen nood, eventjes maar. Geef mij een stuk chocola en het is sebiet weer beter.)

We weten ondertussen dat Dochter Corona-negatief is. Gelukkig. Maar dat wil niet zeggen dat het leven daardoor rozengeur en maneschijn is. Dochter ligt met een dubbele armbreuk en een open gips in de zetel. Dus aub. Beam me up Scotty…. Ik heb het gehad met de zomer van 2020. Ik wil een fast forward naar een volgende tijd waarin La Puce onbezorgd met haar paard op het strand langs de waterlijn kan galopperen. Sterker dan ooit.

62. Cultuur is goed voor je mentale gezondheid. Dat de virologen, politici en andere beleidsmakers dit aub niet vergeten.

Nog meer dan een metalfan, ben ik een comedy-groupie. (Mensen die me kennen, weten dat er een verhaal zit achter deze afwijking.) Groupie zijnde, had ik tijdens de lockdown mijn comedy-friends – bekende en minder bekende acteurs die ik volg op facebook – beloofd dat van zodra ze opnieuw mochten en konden spelen – het is niet omdat het opnieuw mag, dat je ook opnieuw een podium en een publiek ter beschikking hebt – dat ik zou komen kijken. Niet alleen voor mij, omdat ik wegkwijn als ik niet op en om podia kan ronddwalen maar ook voor hen. Niet alleen omdat ik de acteurs en hun technici een inkomen gun. Met de opbrengsten van de kleine bubbels waarin ze mogen optreden tijdens deze zomer van 2020 zullen ze hun rekeningen niet betalen. Wel omdat ik het hen gun om terug op een podium te staan. Net zoals ik blij ben dat chefs terug achter hun kookpotten kunnen staan of hoeren achter hun vitrine. Ik ben ook blij dat ik terug aan het werk ben, achter mijn computer.

De eerste comedian aan wie ik ‘beloofd’ had om te komen kijken, was Han Solo, het alter-ego van Han Coucke die ik kende van Bevergem. In tegenstelling tot zowat de helft van de rest van de Bevergem-cast had ik Han Solo/Coucke/Koekie nog niet live gezien. Maar ik ben tijdens de lockdown zo vol bewondering komen te staan voor zijn 50 mobilhome corona-chronicles op YouTube dat het voor mij een must werd om zijn mobilhome optredens ook live te zien. Al was het maar omdat we fervent kampeerders zijn natuurlijk.

Echtgenoot en ik zijn helemaal tot Roeselare moeten rijden om hem live te kunnen bewonderen, Han en zijn klein broekje. (Echtgenoot heeft sinds hij met mij is getrouwd, al wat theaters moeten afslechten. En broekjes moeten bekijken. Gelukkig zitten er soms ook rokjes tussen.) ‘T Is niet dat Roeselare de andere kant van de wereld is natuurlijk, maar ‘t is wel halfweg de andere kan van West-Vlaanderen. Kleine moeite. Wat je thuis niet krijgt, gaat een mens op een ander zoeken. We kregen niet alleen Han Solo, we kregen ook het vreemde mannetje Karel De Rijcke, en sprookjesverteller Jeron Dewulf. Sinds ik gisteren zijn stukje show heb gezien verwacht ik nu elk moment dat onze hond Chloë in een soort van Antwerps zal beginnen blaffen als ze moet kakken. Dit terzijde.

Ik heb me de voorbije maanden veelvuldig afgevraagd hoe ik het gemis dat wij cultuurconsumenten zonder optredens voelen, zou kunnen omschrijven. Wat is het precies dat we missen.

Gisteren heb ik het antwoord gevonden.

Toen ik samen met het talrijk opgekomen publiek van alles samen 30 man (meer plaats was er niet), in mijn bubbel van twee (met echtgenoot weetjewel) , op anderhalve meter afstand van de andere bubbel én met mondmasker op, (only the good lord knows waarom je in het theater én afstand moet houden én een mondmasker moet opzetten. Het lijkt wel of alle politiekers met hun regels en regeltjes wraak nemen op eenieder uit de cultuurwereld die hen ooit eens iets verkeerd heeft gezegd.),

toen ik samen met die 30 man met als dirigent Han Solo gisteren op mijn stoel met mijn benen zat te zwaaien (amai die buikspieren), met mijn vingers ronddraaide (de middelste) en met mijn mondmasker op meezong met: ik ben/een marginaal uit Gistel/. … enz.

Toen wist ik het.

Katharsis.

Het was geleden van die laatste gulle lach die ik had losgelaten tijdens het laatste optreden dat ik had gezien van Steven Mahieu maanden geleden thuis in Knokke-Heist, dat ik nog heel mijn zijn had kunnen loslaten en zuiveren van alle stress die zich in de verschillende vezels van een mensenlichaam kunnen nestelen.

Katharsis.

Cultuur, in al zijn vormen. Of je nu van comedy houdt of van tristesse theater, van metal, alternative of klassiek.

Cultuur is goed voor je mentale gezondheid.

Dat de virologen, politici en andere beleidsmakers dit alstublieft niet vergeten.

60. Alle oud-journalisten willen een boek schrijven eens ze gestopt zijn met dromen, antwoordde de jongeman.

Geschreven op woensdag 1 juli 2020. Hoogdag voor de Cultuursector. De dag waarop het podium terug open ging. (Alhoewel alle optredens preventief werden geannuleerd…) (Een dubbele gelaagde dag dus.)

Het voorbije najaar ergens in oktober 2019 was ik met mijn Dochter op Appetite To Discover reis naar Bergdorf Prechtlgut. (Een activiteit die ik nog altijd uitoefen, reisbestemmingen en verblijfplaatsen testen en er dan een verhaal over schrijven…). We waren in een bont gezelschap van jonge schrijvende en fotograferende mensen uit Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland. We haalden ons beste Duits en ons betere Engels boven en traditioneel zoals dat gaat op schrijfreis werd er ‘s avonds na een volle dag fantastische activiteiten met een apero en een glas wijn duchtig over en weer gefilosofeerd.

Een jong samenreizend schrijvend koppel vroeg mij – de toen nog net niet 50’er – hoe mijn toekomstdromen er uit zagen. Ik moest even nadenken. Ik heb geen dromen meer, zei ik uiteindelijk. Ik ben jong beginnen leven en ik heb eigenlijk alles bereikt wat ik wou bereiken. Ik heb geen grote verwachtingen voor de toekomst of zaken die ik perse nog moet bereiken. Ik ben tevreden. Vandaag is het leven aan mijn kinderen. Ik word gelukkig door het volgen van hun ontwikkelingen. Er hoeft niets meer meer. Het enige waar ik echt nog van droom is het schrijven van een boek. (En het signeren ervan op de boekenbeurs, al is dat met de annulering van alle beurzen alvast één droom die op korte termijn niet te realiseren is.)

Alle oud-journalisten willen een boek schrijven eens ze gestopt zijn met dromen, antwoordde de jongeman. Het is het begin van het einde van de beleving en de verwondering. En hij richtte zich tot zijn vriendin die hij binnenkort ten huwelijk zou vragen. Höre nie auf zu träumen, zei hij tot zijn vriendin. And please don’t ever talk about starting to write a book.

Zijn uitspraak zette mij aan het denken, zo gaat dat tijdens met alcohol overgoten filosofische gesprekken. En ik dacht aan de podia waarop ik had gespeeld en de columns die ik had geschreven en aan hoeveel voldoening ik uit deze onvoldoende betaalde activiteiten had gehaald. Ik dacht aan hoeveel meer ik nu werkte en daar ook wel voldoening uit haalde en meer inkomen dan vroeger maar hoe veel verder weg ik van mezelf stond dan ooit.

We zijn aan Corona-Chronicle nr. 60. Er is veel gebeurd de voorbije maanden. Veel gezegd en veel geschreven. Maar we zijn gestart hier met een goed voornemen. Met het voornemen de tijd te laten stilstaan en te ondergaan, een stap terug te nemen en terug te keren naar onze eigenste inner strenght.

Het boek zal ik schrijven. Dat is geen oudewijvendroom van mij maar een jeugddroom. Maar als er één iets is wat deze lockdown mij heeft geleerd, is dat ik moet terug keren naar het podium. The stage is mine. Daar leeft mijn echte zelf. Voor, achter en op het podium. Dit is geen midlifecrisis. Die is tussen 40 en 50 in stilte en al feestende gepasseerd. Dit is ik.

Met deze wijze woorden die gepaard gaan met een grote innerlijke opluchting neem ik hier een break in mijn Corona-Chronicles. Corona is nog lang niet voorbij. Mijn Chronicles ook niet. Maar voor de heropflakkering komt, ga ik eerst even een tijdje de offline wereld in. Nu het weer mag. Beetje bouwen aan de ontwikkeling van mijn dromen.

Tot schrijfs.

Als muzikale uitsmijter hier… mezelf. Op een tekst van Koen Mattheeuws, muzikale begeleiding van Ron De Rauw en coaching van Philippe Verkinderen. Het applaus dat ik na dit optreden kreeg, was – op klassiekers zoals trouwen en kinderen krijgen na – één van de gelukkigste momenten uit mijn leven.

Het lied gaat over mijn angst voor oude mensen in de supermarkt. Het zou zowaar vandaag geschreven kunnen zijn.

 

59. Corona-toeslag in de Horeca?

En terwijl ik aan het schrijven ben, kunnen we maar verder schrijven. Dit is mijn relaas van maandag 29 juni 2020.

Ik zakte bijna door de bodem van mijn auto toen ik het nieuws op de Nederlandse radiozender 10 hoorde. Daar was één van de hoofdpunten de rekening van een Brusselse horecazaak. Die had het gewaagd per persoon een Corona-toeslag van 5 euro te rekenen.

Ik was op weg terug naar huis na een klantenbezoek in de omgeving van het prachtige Biesbosch. Nog meer dan in de periode voor Corona, was ook dit klantengeprek begonnen met het uitleggen van de gestoorde organisatie van ons land. Nu we al anderhalf jaar geen regering hebben en een zogezegd record aantal Corona sterfgevallen bijeen telden, hebben potentiële klanten nog meer België-duiding nodig dan voorheen. En daar kwam nu dit bovenop.

Ik was al blij dat het restaurant met Corona-toeslag in Brussel gelegen was en niet bij ons aan de kust. Het restaurant rekende deze taks aan om zijn personeel in dienst te kunnen houden, was hun verdediging. Puur bedrog is mijn verweer. De Horeca heeft geleden en lijdt nog. Maar ze hebben een BTW-reductie van 21% naar 6% gekregen. En we hebben hier in België zoiets uitgevonden als tijdelijke werkloosheid voor iedereen, waardoor werkgevers hun personeel helemaal niet hoeven te ontslaan. Tenzij je malafide bent.

Bovendien – en dit is voor mij de doorslaggevende reden – is de Horeca niet de enige sector die heeft geleden. We zijn met 1 miljoen werklozen geweest. We hebben serieus loonverlies moeten ondergaan. Het budget om uit te gaan eten is bij vele mensen met vele cijfers ingekrompen.

Ik heb alvast besloten dat wat nog rest aan budget te besteden bij restaurants die mij eerlijke gerechten aan correcte prijzen voorleggen. De opportunisten mogen hun lege terrassen houden.

Lekker betaalbaar garnaalkroketten op een Corona-proef terras in Ieper, zonder toeslag.