Categorie archief: Opinie

Tournée Minérale je mee?

Yes, binnenkort gaan we weer Tournée Minéralen! Een maand zonder alcohol. Voor sommige mensen is dit een vanzelfsprekendheid, voor anderen een marteling. Voor mij is het ondertussen een traditie geworden, eentje die ik voor mezelf jaren geleden heb opgestart, in de periode toen een mens het enkel met water moest doen omdat de mocktails de wereld nog niet hadden veroverd.

Ik Tournée Minérale omdat het gezond is en omdat ik mijn lichaam ietwat wil reinigen. Vorig jaar is dit mislukt omdat ik toen weliswaar een maand geen alcohol heb aangeraakt maar wel oneindig veel heb toegegeven aan mijn drang naar zoetigheid. Dit jaar heeft Dochter Daphné Rijckaert de missie op zich genomen Moeder gezonder te leren leven, niet alleen omdat ze Toegepaste Gezondheidswetenschappen studeert, maar ook omdat ze merkt dat Moeders overgewicht aan het toenemen is.

Gemotiveerd als we zijn, heb ik me ook ingeschreven op de Tournée Minérale site. Je krijgt dan mails die je aan je goede voornemens herinneren. Je krijgt mails om te vragen andere mensen te motiveren. En je krijgt mails die je vragen geld te doneren. Tournée Minérale heeft zich geëngageerd om geld in te zamelen voor kankeronderzoek. Ik vind dat een nobel doel.

Helaas is het zo dat wij hele dagen worden overspoeld door vragen van goedbedoelende mensen die geld vragen voor allerhande goede doelen, de één nog nobeler dan de ander. Ik heb jaren geleden voor mezelf de keuze gemaakt er enkele actief te steunen. Ik heb jaren geleden immers gemerkt dat je niet iedereen kan helpen en niet voor iedereen goed kan doen. Een stichting die kanker bestrijdt is een van de meest nobele doelen die er zijn, vind ik. Maar ik vind het onaanvaardbaar en storend dat ik bij zowat elk bericht dat ik krijg van Tournée Minérale actief moet aanvinken dat ik de stichting niet wil steunen. ‘Weet je zeker dat je niet wil steunen.’ Ja dus. Dit is niet meer vragen naar steun. Dit is manipulatieve communicatie. Ik ben hier niet mee gediend. Dit komt de actie Tournée Minérale niet ten goede, en de Stichting tegen Kanker al zeker niet.

‘Big Brother is watching me’ een beetje te veel.

Ik ben drie dagen in Amsterdam geweest deze week. De slagboom van de hotelparking opende zich automatisch bij het binnenrijden. De dame aan de incheckbalie wist precies met welke auto ik reed en welke mijn nummerplaat was. Na betaling zal de slagboom zich automatisch openen bij het buitenrijden, zegt ze vriendelijk. En dat ik mijn ‘kamersleutel’ moet scannen voor ik de lift in ga. Anders werkt hij niet. Veiligheid voor alles!

In een – ook al veilig – slakkengangetje had ik eerder op de dag het gecontroleerde traject tussen Rotterdam en Amsterdam afgelegd. Als er al een boete zou komen – wat ik betwijfel, ik durf niet meer bewegen in Holland tegenwoordig – zal die automatisch naar mijn werkgever worden opgestuurd. En uiteindelijk toch manueel op mijn bureau belanden.  Oef, er is toch nog een menselijke schakel tussen de voet op mijn gaspedaal en de boete op mijn boterham.

Later. De jongeman scant mijn toegangscode tot de beurs en controleert mijn identiteit. Ja, ik ben mezelf. Ik bezoek een klant op zijn beursstand en krijg ’s avonds een geautomatiseerde mail die me dankt voor mijn komst. Na het werk stap ik een boekenwinkel binnen op weg naar het hotel. Mijn gsm vraagt hoe ik het bezoek aan de winkel heb ervaren.

Het is avond, het einde van een boeiende dag. (Love the job!) Ik drink een prosecco in de bar van het hotel en lees de krant, iets wat ik volgens wetenschappers beter niet meer zou doen, wil ik gelukkig zijn, blijven of worden. Ik lees dat volgens een financiële studie het beter, lees efficiënter, zou zijn voor de maatschappij mochten 17 kraamklinieken sluiten. Mijn rationele zelve zegt dat er moet bespaard worden, zelfs al worden er dan geen Knokke-Heistenaars meer geboren. Dat ik mijn haard niet meer mag laten branden ’s avonds, ook al vind ik dit gezellig en vermindert het de rekening van mijn verwarming. Dat ik mijn oude diesel moet verkopen, zelfs al kan ik dan niet meer reizen met de sleurhut, of de drum van Zoon vervoeren. Dat ik minder vlees moet eten, ook al ben ik als kustbewoner misschien tegen alle verwachtingen in, een échte vleeseter. Dat ik eigenlijk niet meer zou mogen vliegen, al ga ik zo graag boven eens naar mijn nonkel gaan zwaaien.

Dat ik moet, moet, moet en als ik niet doe wat moet, moet, moet, dat Big Brother, zijnde een mix van computers en ambtenaren, mij anders zal doen betalen.

Man, man, man…in wat voor een wereld leven wij?

 

 

Over Warme Weken, Warme Kerken en Koude Politiek

Tot zover mijn goede voornemen om wekelijks een verslag/impressie/gedacht te publiceren. Dat komt er dus niet van hé… Uren te kort op een dag. Nochtans veel om over te schrijven.

Zo moet ik absoluut vertellen over de Bedertjes. Vroeger waren we met 4, mijn 3 Bedertjes-neven en ikzelf. Tien jaar geleden verloren we 1, Franc, maar zijn verlies redde vele andere levens. Zijn hart klopt in een ander lichaam, zijn hoornvlies laat iemand zien, zijn longen laten een mens ademen, hij leeft.

Maar wist je dat…één orgaandonor 8 levens kan redden! En dat elk jaar 100 mensen sterven omdat ze niet tijdig van een nieuw orgaan konden worden voorzien. Het is dus absoluut en van allergrootst belang dat je je laat registreren als orgaandonor. Want op het moment dat de hel toeslaat, mag je het niet aan je nabestaanden overlaten om over jouw organen te beslissen.

De vzw Re-Born to be Alive werkt aan de bewustwording rond deze registratie. En nu komt het mooie van het verhaal. Mijn jongste neef Bart heeft 1479,29 € kunnen overschrijven via dewarmsteweek.be naar Re-Born to be Alive vzw. Bijeen gesprokkeld tijdens een feestje met optredens dat hij organiseerde genaamd Francobilly’s Day Off 51. En weet je wat het gekke van al is? De hoofdprijs van de tombola – vinyl, CD’s en band T-shirts – werd gewonnen door mijn Echtgenoot die het prompt mee nam naar huis voor de Zoon natuurlijk. Karma? Toeval? Het is wat het is.

Acht dagen later zit ik voor het eerst sinds lang nog eens in de mis. Thuis in Westkapelle. Zes jaar na de torenbrand is daar de Sint-Niklaaskerk heropgebouwd, nog mooier en warmer dat hij al was. Dat er ergens on top een almachtige god zit, die de hele wereld dirigeert, dat geloven we al lang niet meer. Ik toch niet. Maar dat de kerk een plek is waar je zorgen kan loslaten en rust over je heen kan laten komen, zoals de bisschop het zo mooi kon verwoorden, dat heb ik daar in Westkapelle wel gevoeld tijdens de inhuldigingsmis in het vernieuwde kerkgebouw. Spiritualiteit noemen ze dat, denk ik. Al voel ik spiritualiteit evenveel of zelfs meer tijdens muziek en spel. Ik ben dus over the top content dat de nieuwe kerk ook een multifunctioneel seculier deel heeft gekregen, waar theater kan gespeeld worden, en muziek, waar voordrachten kunnen gegeven worden en waar kan worden gedanst. Waar mensen worden samen gebracht zonder dat daar perse een god aan moet toegewezen worden. Het is wat het is.

Dat mensen samen brengen is in de politiek iets wat niet lijkt te lukken. Ik volg met stijgend afgrijzen de perikelen rond de vorming van de federale regering. Wat een denkbeeldig wezen of bij elkaar gefantaseerde muzieknoten mogelijk maken, kunnen politici blijkbaar niet. Zielig. En ik weet het. Ik ben zelf gemeenteraadslid en bijgevolg politicus. Beloof me dat het moment dat ik het kille pad zou dreigen op te gaan, je me terug tot de orde roept.

Mijn besten dank daarvoor.