56. Dank je wel TUI

Ik wil van harte alle medewerkers van reisorganisatie TUI bedanken. Ik meen dit echt. Het is niet ironisch bedoeld.

Een chaos is het wel geweest. De communicatie rond mijn reis naar Oostenrijk was zeer verwarrend. Geannuleerd, niet geannuleerd, uiteindelijk wel geannuleerd. Lange wachttijd op de voucher. Uiteindelijk geen lange wachttijd op de voucher. Ik heb me wat druk gemaakt in heel die toestand. De reis was belangrijk voor mij als mama. Wie weet of en wanneer er ooit nog een vakantie met enkel ons vier komt, nu ons beide kinderen meerderjarig zijn en binnenkort hun kot uitvliegen.

Ik had er naar uit gezien om Les Puces in de bergen te zien paragliden en langs rodelbanen te zien scheren. Ik had ernaar verlangd om samen, gebruik makende van de voor mijn 50ste verjaardag gekregen nordic walking stokken, te ‘hiking’ zoals ze dat officieel in de bergen noemen. En om achteraf samen lekker te eten en te wijnen à la Chateau Meiland.

Het zal niet mogen zijn. Maar dat is niet de schuld van de mensen achter de naam Tui. Die hebben zich de voorbije weken uit de naad gewerkt om te redden wat er te redden valt van dit zomerseizoen.

Bovendien heeft deze annulering andere opportuniteiten gecreëerd.

Want weet je, de familie Rijckaert-Bedert is eigenlijk meer nog dan de Meilandjes specialist in het creëren van joie de vivre. En weet je, wie heeft verre reizen nodig als je in eigen land kan genieten van La Roche en Ardennes…?

55. ‘t Leven is beter als werkmens dan als werkloze…

Eerlijk is eerlijk. Ik heb genoten van mijn dagen als werkloze. Genoten van het concept tijd dat ik plots cadeau had gekregen. Van de traagheid waarmee we het leven leidden. Van de buitenlucht. Van mijn gezin. Van de rust en van de stilte. Van het schrijven. Van het koken. Tijdens de eerste weken zelfs van het kuisen.

Ik heb de momenten gekoesterd die bestonden uit het wegblazen van het stof op mijn teruggevonden jeugdherinneringen.

Na twee maand had ik het, net zoals de rest van de wereld ‘gehad’. Het was genoeg. Nadat ik voor de zoveelste keer had moeten vaststellen dat een huis na een grote schoonmaak één dag proper blijft – max – had ik het helemaal ‘gehad’. Toen week na week bleek dat ondanks hardnekkige pogingen van enkelen maar door de onkunde, kwaadwilligheid en mediageilheid van anderen, de politiek het einde van de lockdown in totaal chaotische banen leidde, hadden ik – en vele Belgen samen met mij – het niet alleen ‘gehad’, we raakten ook totaal gefrustreerd.

Gisteren was ik voor het eerst terug op kantoor. Ik heb mijn kalender drie maand vooruit moeten schuiven.

Vandaag ben ik voor het eerst weer met mij Peugeot de grens naar Nederland over gereden. Voor het eerst terug (potentiële) klanten bezocht. Ik voelde bij hen precies hetzelfde als wat ik dit weekend heb gezien op de veelvuldige terrasjes die ik heb gefrequenteerd, hetzelfde als wat ik vandaag op de baan zelf heb gevoeld: heel veel ondernemingszin en goesting om te werken.

’t Leven is beter als werkmens dan als werkloze.

Dat ik voor mijn eerste verkoopsgesprekken in het prachtige Zeeland mocht rondreizen, heeft natuurlijk ook ferm bijgedragen aan het gelukzalige gevoel dat ik momenteel koester.

Dat ik dit tekstje virtueel neerpen terwijl vier machines voor mij draaien in het wassalon omdat den onzen thuis besloten heeft te stoppen met werken, kan mijn happy feeling niet temperen.

 

54. Ik moet iets schrijven over Black Lives Matter

Ik heb niet graag in de VS gewoond. Meer zelfs. Ik vond het een rotland om in te wonen. Toen ik vertrok, dacht ik dat ik naar ‘the land of the hope and glory’ ging. De realiteit bezorgde me meer rillingen dan een koude douche.

De gezondheidszorg is er zo zwak en onbetaalbaar dat ik voor vertrek zelfs op mijn 22ste een volledige checkup moest ondergaan. Ik werd op het hart werd gedrukt dat ik tijdens mijn jaar ginder zeker nooit naar de tandarts mocht. De elektrische stofzuiger van het gezin waarvoor ik werkte was een oud, aftands ding dat dateerde uit de jeugd van mijn grootmoeder. Bij elke storm viel het geprivatiseerde elektriciteitsnetwerk uit. Het zelfredzaamheidsprincipe was zo groot dat ik ook maar zelfredzaam moest zijn toen ik met griep in mijn bed lag. De politieke discussies waren er zo oppervlakkig en halsstarrig dat ze maar bleven volhouden dat zij, the Americans, in een vrij land leefden met kansen voor iedereen en ik, de au-pair, uit een land kwam dat zij communistischer vonden dan gelijk welk Oostblokland. Dit enkel en alleen omdat ik had durven zeggen dat ik mijn studies mede had kunnen realiseren dank zij een studiebeurs. (Ik benadruk hier mede.)

De VS is een land voor de sterke. Ikke, ikke, ikke en de rest kan stikke.

Racisme is een vies beest dat wereldwijd aanwezig is. Door zijn geschiedenis en zijn hoge graad van self-fulfillement (sorry vind hier geen sterke vertaling voor) is racisme – net zoal alles er groter is dan elders – in de VS nog groter en sterker aanwezig dan bij ons. Een blanke politieagent die een ongewapende zwarte man vermoordt terwijl de collega’s er op staan te kijken, is er een terugkerend fenomeen.

Getuige de lange lijst. Say their names.

Tegen racisme, ginder en hier, MOET geprotesteerd worden. Op alle mogelijke manieren. Maar niet met geweld. Niet door massaal op straat te komen tijdens de Coronacrisis. Niet met georkestreerde plunderingen.

Black lives matter. Maar door alle shit-gebeurtenissen die momenteel aan de gang zijn, keren de steunbetuigingen zich volop tegen die mensen die net proberen te helpen. Ondertussen is de politieagent die dag en nacht zijn leven riskeert om ons te beschermen hier ook de dupe van. Er zijn zelfs gekken die zich in het hoofd hebben gehaald dat hij moet boeten voor de moord die een ander heeft gepleegd!

Laat ons a.u.b. niet toegeven aan nog meer racisme. Stop racisme. En stop het geweld. Want als we zo verder doen, hoeft extreem-rechts bij de volgende verkiezingen niet eens nog campagne te voeren. Ze krijgen de verkiezingsoverwinning zo in de schoot geworpen. En dat zal niets of niemand ten goede komen.

black lives matter

Als muziekbijdrage haal ik hier uiteraard Fever333 aan. Elke song is een strijdlied tegen racisme. Ik koos voor One of us. Feel your inner strength.

53. Ik moet pipi doeeeeeeeinnnnn…

Eén van de grootste uitdagingen waarmee ik tijdens mijn Corona wandel- en fietstochten werd geconfronteerd, was het onder controle houden van mijn blaas.

Met de lockdown van ‘alles’, waren immers ook alle openbare toiletten gesloten, zelfs die op de parking van Het Zwin. Met de gesloten Horeca overal was een koffie met toiletje doen ook niet aan de orde. Tussen de cabines gaan, zoals talrijke strandbezoekers het zich tijdens het Pinksterweekend hebben gepermitteerd, vind ik persoonlijk not done. En mij in de natuur tussen de koeien plooien, daar ben ik eerlijk gezegd te lomp voor. Zelfs mocht ik een man zijn en een handige natuurlijke plastool hebben, ik zou nog op mijn voeten plassen.

Één keer heb ik me gewaagd aan een werftoilet. Never again. De mens die die toiletten moet komen ophalen en reinigen, verdient een gevarenpremie, niet alleen tijdens Corona. Zelfs de toiletten in Werchter vorig jaar werden door de duizenden bezoekers properder achter gelaten.

In het toerismekantoor op het Lichttorenplein in Knokke is het nog wachten tot 1 juli vooraleer de openbare toiletten terug open gaan. Ze worden momenteel omgebouwd tot een smart restroom concept van One Hundred restrooms. Het gaat om een luxetoilet waarbij een toiletbezoek – ik citeer – een moment van well-being wordt. Het concept werd al geïntroduceerd én bekroond in Madrid en Stockholm.

Wie vaak op de baan is, kent wellicht al de 2theloo toiletten in de tankstations. Ik vind een bezoek aan deze 2theloo’s een verfrissende verademing vergeleken met vele andere baantoiletten. Wel, de One Hundred toiletten worden daar nog een upgrade van. De toiletten in het toerismekantoor zullen bovendien gratis toegankelijk zijn voor wie dringend moet pipiiii doeiiiinnnnn…. Als dat geen goed nieuws is voor mijn blaas.

Voor wie al eens wil binnenpiepen, hierbij een sfeerbeeld uit Stockholm:

52. Dream now, travel…now! Naar een Roompot vakantiepark bijvoorbeeld.

Europa vergadert vandaag over de heropening van zijn binnengrenzen. Met een beetje chance kunnen we vanaf 15 juni opnieuw Europa rondreizen. In deze tweede helft van de Corona-Chronicles zal ik het daarom minder hebben over onze goede voornemens en to do’s tijdens de stille Coronadagen. Ik ga jullie opnieuw meer informeren over wat we allemaal kunnen doen. En wat en waar we allemaal lekker kunnen eten…

Zo bericht ik graag dat de restaurants van de Roompot Vakantieparken, die in Nederland trouwens 1 juni al terug open zijn gegaan, je vanaf nu nog enkel duurzame vis geserveerd krijgt. Roompot ging hiervoor met zijn leveranciers aan de slag op advies van de Good Fish Foundation en kan vanaf dit voorjaar aan zijn gasten garanderen dat de geserveerde vis uit gezonde visbestanden komt en gevangen of gekweekt is met minimale milieuschade. Roompot stelt daarbij strenge eisen bij de inkoop van zijn vis. Deze moet een erkend keurmerk dragen (ASC voor gekweekte vis of MSC voor wilde vis) of een groene beoordeling hebben op de VISwijzer.

Roompot heeft in totaal meer dan 150 vakantieparken in Nederland, Duitsland, België, Frankrijk en Spanje in portfolio, van premium resorts tot comfortabele parken en aantrekkelijke campings.

 

51. We kunnen terug ademen…maar nog niet op een podium

Toen ik aan Corona-Chronicle nr. 1 van 100 begon te schrijven zo’n twee maanden terug had ik eerlijk gezegd niet gedacht dat ik eens over de helft, aan nr. 51, nog altijd gedeeltelijk werkloos zou zijn. Ik had gedacht dat heel dat Corona gedoe na een paar weken grotendeels achter de rug zou zijn en dat we zo toch tegen mei de draad met ons redelijk normale leven terug zouden opgenomen hebben.

Niets is minder waar. Ik ben halfweg mijn Chronicles maar we wij zijn nog lang niet halfweg Corona. We moeten blijven afstand houden en mondmaskers dragen als dit niet kan. Handen wassen zal voor eeuwig deel van ons leven blijven uitmaken, al was dat dit voor mij voor Corona ook al een gewoonte. De kusbegroeting met vreemden, daar zijn we gelukkig van af. Hopelijk zelfs permanent. Ik heb het niet zo met lijfelijkheden met mensen die niet bovenaan mijn wishlist staan.

Het goede nieuws is – en ik was gisteren euforisch toen ik het hoorde – is dat we terug kunnen beginnen leven. De terrassen gaan open, de stranden gaan open, de campings gaan open. Gotzijntgedank krijgen we net voor de zomer terug adem. Het was een premier die empathie en daadkracht uitstraalde die ons het goede nieuws mocht brengen. Het was een opluchting dat ze – terecht – grondig rekening hield met de adviezen van de virologen maar ze niet klakkeloos in ons dagdagelijks bestaan implementeerde, of we kwijnden nog langer weg in eenzaamheid.

Het slechte nieuws is dat, zoals verwacht en voorspeld, cultuur nog altijd de grote dupe is van de maatregelen. Vanaf maandag mag er terug gerepeteerd worden door artiesten, professioneel en amateur. Maar blijkbaar gaat de politiek ervan uit dat ze weken moeten repeteren voor ze terug voor een publiek mogen spelen want optreden mag pas vanaf 1 juli. Ze hebben daar in Brussel nog niet veel cultuur met grote of kleine c of k aan het werk gezien me dunkt…

Naar de kerk gaan mag wel. In groten getale zelfs, met 100 tegelijk.

Conclusie. Goede moed, beste podium-vrienden. We wachten geduldig tot we jullie live aan het werk kunnen zien. En ondertussen volg ik de raad die Bas Birker me gisteren op Facebook gaf. Eventjes voorproeven op YouTube. Ain’t nothing but the real thing maar we gaan ervoor.

50. “Het is de leeggezogen cultuursector die ons de voorbije weken door ons isolement heeft geholpen. En wat krijgen zij in return?”

Als Corona één iets heeft duidelijk gemaakt is dat er geen jota klopt van Maslows behoeftenpiramide. Pas op. Hij heeft gelijk als hij zegt dat je eten en een WC moet hebben, vooraleer je je goed kan voelen in je hoofd. Het is praktisch onmogelijk een onweerstaanbare drang te hebben tot het kopen of stelen van een Massaratti, als je maag aan het rammelen is van de honger of als je kapot bent van de dorst.

Maar voor de rest heeft hij ongelijk. Volgens Maslow zijn zaken als veiligheid, zekerheid, sociale interactie – zaken die we tijdens het hoogtepunt van de Corona-crisis moesten missen – de steunpilaren waarop de top van de piramide, het aspect ‘zelfontplooiing’ wordt gebouwd. Al deze fundamenten zijn we door Corona al een hele tijd kwijt. We zijn met 1 miljoen mensen werkloos (geweest), elke dag sterven nog mensen aan een ziekte die halfweg maart op enkele dagen tijd heel ons leven heeft overgenomen en we zijn ‘normaal’ sociaal contact buiten onze bubbel nu al bijna 3 maand ontzegd.

En toch maakt het aspect ‘zelfontplooiing’ vandaag een essentieel deel uit van ons bestaan. Ik heb de voorbije maanden nog nooit zoveel muziek gehoord op straat, nog nooit zoveel tekeningen gezien aan de gevels van de huizen rondom ons. We smeken muzikanten naar live sessies op facebook, creatievelingen ontwikkelen coronamaskertjes in alle geuren en kleuren Er worden boeken gelezen en geschreven aan de lopende band en we ontdekken filmparels en topseries op alle soorten streaming sites.

Voor mij is het duidelijk. Het leven is ook in moeilijke tijden onleefbaar zonder cultuur, zonder ‘zelfontplooiing’, zonder het torentje van de piramide. Tijdens het stilste stukje van de lockdown was gek genoeg het zogezegde onbelangrijke stukje Cultuur zelfs het enige wat we nog hadden.

Ondertussen zijn we morgen 3 juni en buigt de Veiligheidsraad zich over volgende versoepelingen. Over Cultuur is momenteel nog met geen woord gerept. Ik hoop dat zij het voor ons psychisch evenwicht levensreddende onderdeel van ons leven niet langer ontzeggen. Het is de leeggezogen cultuursector die ons de voorbije weken door ons isolement heeft geholpen. En wat hebben zij tot nu toe in ruil gekregen? Niets. Nada. Nothing at all.

49. De duif in mijn tuin

Van alle dutsen die in mijn tuin wonen – de merel die van iets of iemand schrok en daardoor zijn nest met 5 eieren in de steek liet, de vleermuis die besloot in ons waskot te komen wonen maar op nacht 2 er voor een gesloten deur stond en de zwaluwen die het elk jaar moeilijker en moeilijker hebben om een veilige nestplaats te vinden ondanks alle faciliteiten die we hen proberen te bieden – is de duif wel de meest zielige.

Waar het merelkoppeltje precies van is geschrokken weet ik niet. Misschien heb ik te luid geschreeuwd toen het nieuws binnen kwam dat Zoon was geslaagd voor zijn toegangsproeven aan het KASK & Conservatorium Gent. Misschien was Echtgenoot te enthousiast in het rondzwaaien met zijn nieuwe kantenmaaier. Ik weet begot ook niet wat de vleermuis in ons waskot kwam doen. Misschien wist hij dat het waskot vroeger ons crèmekotje was alwaar wij ijsjes verkochten aan passanten met de fiets. Misschien was hij op zoek naar zoetigheid alhoewel ik eerlijk gezegd denk dat vleermuizen geen zoetigheid eten. Of ik zou mis moeten zijn. Misschien was hij gewoon verdwaald. Misschien was hij een zij.

De duif was alvast niet verdwaald. De duif woont bij ons. Hij maakt deel uit van de tuin. Het kan zelfs zijn dat hij in het nest aan de afvoerpijp rechts is geboren. Hoe oud hij precies is, weet ik niet maar ik sta toch al enkele jaren op en ik ga al evenveel jaar slapen met zijn roekoekoe. Het is het derde jaar op rij dat Duif wanhopig probeert een nest te bouwen. De eerste twee jaar van zijn poging tot nestbouwerij probeerden hij en Duivin met lange, slappe takken een nest te bouwen bovenop de verdikking in de kerselaar die we 20 jaar geleden links vooraan in de tuin hebben geplant. Diego zijn boom, noemen wij die boom. Naar wijlen de vriend van Echtgenoot die boom destijds mee hielp planten. Konijn ligt onder de boom begraven. Het gangenstelsel dat ze eronder had gebouwd was metersdiep. Ze had er zo hard aan gewerkt. Wij vonden het een mooie plek voor haar om permanent te verblijven. Duif en Duivin vonden Diego zijn boom de ideale boom om hun nest op te bouwen. Maar, zo hebben we mogen vaststellen, duiven zijn zowat de meest onhandige en slordige nestenbouwers ever. Een voorjaarsstorm maakte telkens al snel komaf met hun bouwondernemingen.

In het bijzondere jaar 2020 besloot Duif het anders aan te pakken. Hij ondernam geen verdere pogingen om een nest te bouwen in Diego zijn boom. Hij ging op zoek naar een nieuwe en betere locatie. Zijn zoektocht duurde lang en zijn voortplantingsdrang was groot. Op een avond stipt om 20u stonden we samen met de buren op veilige social distance disance van elkaar in onze handen te klappen ter ere van de mensen die werken in de zorg, toen Duivin bovenin het wilgenboompje in de straat plots beviel van een ei. Die sloeg stuk op de asfaltenweg. Ze zat erbij en ze keek ernaar.

De volgende dag lag Duivin dood in de tuin. Of toch haar restanten. Genekt door een roofvogel die ja, ook deel uitmaakt van de wildernis hier in onze tuin. Duif treurde dagenlang. Zijn roekoekoe klonk eenzaam en verdrietig. Hij zong op de plaatsen waar hij altijd samen met haar zat te zingen. Op de afrantsering van onze tuin naast de caravan. Op de top van schoorsteen. Op de rand van de tafel waar het potje water staat waar hij en de rest van de tuin op geregelde tijdstippen komen drinken of er nu water op andere plaatsen voorhanden is of niet. Ik had echt met hem te doen.

Maar zie. Duiven zijn niet alleen monogame beesten. Blijkbaar zijn ze ook serieel monogaam. Na een periode van rouw was Duif plots vergezeld van een Nieuwe Liefde. Ik was zo gelukkig voor hem. Ze moeten gevoeld hebben dat ik hen genegen ben want naarstig begonnen ze op hun eigenste onhandige manier een nest te bouwen pal boven ons aperohoekje.

Het is zoals ze zeggen met Corona. Het is niet dat er meer natuur is in je tuin. Je hebt gewoon meer tijd om er naar te kijken. Dank zij Corona heb ik de hele Duivensoap kunnen volgen. Ben al benieuwd naar de jonkies. Al zullen Duif en Duivin door dat beetje wind van de voorbije dagen nog een keer van voor af aan mogen beginnen… Het zijn dutsen, echte dutsen en vooral écht geen goede nestenbouwers.

48. Ondertussen in Afrika: Flame richt Covid19 centra op

Lezers die mij al ‘een tijdje’ volgen en/of mij persoonlijk kennen, weten dat ik achter de schermen ondertussen ook al een tijdje het brandwondencentrum van Flame in Burkina Faso steun. Zo is Flame één van de vzw’s die we een aantal jaren terug de opbrengst van de Blue&White party schonken. Onder het motto ‘laat ons het Zuiden niet vergeten’ breng ik jullie op deze Pinksterzondag graag op de hoogte van de extra dimensie die Flame de voorbije maanden aan het luik hulpverlening heeft toegevoegd. Het zal geen 5000 keer gelezen worden helaas. Maar misschien dat het hier of daar toch wel iemand raakt.

Belgische NGO FLAME organiseert COVID19 centra in Kinshasa en Burkina Faso

Luc De Clerck, kinesist, ademhalingsspecialist, crisismanager en één van de medeoprichters van het Belgisch brandwondencentrum Flame in Burkina Fase is beroepshalve actief voor Philips Healthcare in verschillende landen in Centraal-Afrika. Hij heeft er een uitgebreid netwerk opgebouwd en onder zijn stimulans is er een tak van het brandwondencentrum opgericht in Kinshasa als centraal punt voor de beide staten Congo-Kinshasa en Congo-Brazzaville.

Het plan voor het brandwondencentrum is uitgeschreven, de samenwerking met verschillende partners is uitgewerkt en Luc De Clerck had samen met brandwondenchirurg dr. Michel Van Brussel een bezoek aan Kinshasa ingepland in maart 2020. Toen het Covid 19 virus de kop opstak en de geplande missie naar Kinshasa niet kon doorgaan, besloten de ondernemende medici onmiddellijk op een andere manier hun hulp aan te bieden. In Zeebrugge stonden twee containers met medisch materiaal klaar om te vertrekken naar Centraal-Afrika. Gezien ook deze plots niet meer konden vertrekken werden andere mogelijkheden uitgewerkt.

De containers werden uitgeladen en drie Flame ventilatoren werden via het Ziekenhuis Netwerk Antwerpen ingezet in het Stuivenberg ziekenhuis in Antwerpen. Gezien er in België geen nood was aan de beschikbare monitoren, werden deze nog net voor de complete lockdown op een van de laatste luchttransporten geplaatst richting Kinshasa. In Burkina Faso had Flame bovendien zes ventilatoren staan. Drie bleven daar te plaatsen. Drie zijn verplaatst richting Kinshasa. Flame zorgt daarmee voor de organisatie van een Covid19 centrum zowel in Kinshasa als in Burkina Faso. Na de Corona-crisis kan het materiaal ter plaatse blijven en verder de brandwondencentra blijven dienen.

DHL West Africa organiseerde het transport als onderdeel van hun Aid & Relief programma. De ventilatoren en de monitors werden tijdens een kleine ceremonie officieel overhandigd aan de COVID-19 Task Force in Kinshasa, dit in aanwezigheid van Thierry Katembwe, voorzitter NGO Flame RDC, alsook van de speciale adviseur van de President inzake gezondheid en baas van de Covid Task Force en Generaal Kangudia, Hoofdgeneesheer van het Presidentieel Ziekenhuis.

Door deze COVID-19 acties op het Afrikaanse continent, heeft Luc ondertussen de vraag gekregen of Flame niet nog een stuk verder kan gaan bij de opbouw van COVID-19 centra in Afrika. “We zijn dus momenteel aan het bekijken hoe we dit concreet kunnen organiseren en financieren. De NGO FLAME financial expert, Isabelle Lessedjina ontwikkelt hiervoor momenteel een financiële structuur en bekijkt welk financiële partners ons hierbij willen helpen.”

Flame beter leren kennen kan je via hun Facebookpagina.

Muziekbijdrage: Africa van Toto in de mooiste uitvoering ever.

45. “Ik verwachtte dat elk moment iemand uit de bosjes kon verschijnen en luid ‘Ausweis bitte!’ naar me zou roepen.”

Op 9 mei hebben we Europa gevierd. Het was precies 70 jaar geleden dat tijdens een toespraak in Parijs de Franse minister van buitenlandse zaken Robert Schuman zijn ideeën voor een nieuwe vorm van politieke samenwerking in Europa presenteerde, waardoor een nieuwe oorlog in Europa ondenkbaar zou worden.

70 jaar. Dat wil zeggen dat ik met mijn bijna 50 jaar deel uitmaak van de Europageneratie. Wij hebben de afschaffing van de grenscontroles meegemaakt en de introductie van de euro. We genieten van een jarenlange stabiele vrede en bewegen ons vrij in ons land en dat van anderen. Tot voor Corona.

Het voelde als oorlogsgebied. Ik verwachtte dat elk moment iemand uit de bosjes kon verschijnen en luid “Ausweis bitte!” naar me zou roepen. Zoals in de films en in de jeugdherinneringen van mijn grootmoeder toen ze Veurne niet uit kon zonder een briefje van de bezetter. Mijn verstand zei me dat we anno 2020 waren en dat ik niet zou neergeschoten worden. Toch had ik een bezet gevoel toen ik aan de Belgische kant van de grens van op mijn fiets naar mijn buurland Nederland tuurde. Ik bevond me op 6 km van mijn deur en vroeg me af waar Europa heen was. Waar is Schengen? Waar is mijn vrijheid? Even onzichtbaar als het virus dat ons klein gekregen heeft.

Er is hoop. Altijd. Ik ben een eruofiel. Ik geloof in Europa en in een verenigde toekomst.

Er is hoop dat ergens in juni de Europese vertegenwoordigers van de verschillende landen samen een reisadvies naar buiten zullen brengen. Eén die gebaseerd is op gezond verstand eerder dan op gekibbel en paniek. Eén die rechtlijnig is.

Er is ook hoop dat het besef voor een Europa met meer kracht en middelen zal groeien zodat we toekomstige uitdagingen aan kunnen gaan. Als Europeaan. Niet als grenswachters. 

Er is hoop dat er nooit nog prikkeldraad tussen onze thuisgemeente en onze buurgemeente zal staan.

Er is hoop.