50. “Het is de leeggezogen cultuursector die ons de voorbije weken door ons isolement heeft geholpen. En wat krijgen zij in return?”

Als Corona één iets heeft duidelijk gemaakt is dat er geen jota klopt van Maslows behoeftenpiramide. Pas op. Hij heeft gelijk als hij zegt dat je eten en een WC moet hebben, vooraleer je je goed kan voelen in je hoofd. Het is praktisch onmogelijk een onweerstaanbare drang te hebben tot het kopen of stelen van een Massaratti, als je maag aan het rammelen is van de honger of als je kapot bent van de dorst.

Maar voor de rest heeft hij ongelijk. Volgens Maslow zijn zaken als veiligheid, zekerheid, sociale interactie – zaken die we tijdens het hoogtepunt van de Corona-crisis moesten missen – de steunpilaren waarop de top van de piramide, het aspect ‘zelfontplooiing’ wordt gebouwd. Al deze fundamenten zijn we door Corona al een hele tijd kwijt. We zijn met 1 miljoen mensen werkloos (geweest), elke dag sterven nog mensen aan een ziekte die halfweg maart op enkele dagen tijd heel ons leven heeft overgenomen en we zijn ‘normaal’ sociaal contact buiten onze bubbel nu al bijna 3 maand ontzegd.

En toch maakt het aspect ‘zelfontplooiing’ vandaag een essentieel deel uit van ons bestaan. Ik heb de voorbije maanden nog nooit zoveel muziek gehoord op straat, nog nooit zoveel tekeningen gezien aan de gevels van de huizen rondom ons. We smeken muzikanten naar live sessies op facebook, creatievelingen ontwikkelen coronamaskertjes in alle geuren en kleuren Er worden boeken gelezen en geschreven aan de lopende band en we ontdekken filmparels en topseries op alle soorten streaming sites.

Voor mij is het duidelijk. Het leven is ook in moeilijke tijden onleefbaar zonder cultuur, zonder ‘zelfontplooiing’, zonder het torentje van de piramide. Tijdens het stilste stukje van de lockdown was gek genoeg het zogezegde onbelangrijke stukje Cultuur zelfs het enige wat we nog hadden.

Ondertussen zijn we morgen 3 juni en buigt de Veiligheidsraad zich over volgende versoepelingen. Over Cultuur is momenteel nog met geen woord gerept. Ik hoop dat zij het voor ons psychisch evenwicht levensreddende onderdeel van ons leven niet langer ontzeggen. Het is de leeggezogen cultuursector die ons de voorbije weken door ons isolement heeft geholpen. En wat hebben zij tot nu toe in ruil gekregen? Niets. Nada. Nothing at all.

49. De duif in mijn tuin

Van alle dutsen die in mijn tuin wonen – de merel die van iets of iemand schrok en daardoor zijn nest met 5 eieren in de steek liet, de vleermuis die besloot in ons waskot te komen wonen maar op nacht 2 er voor een gesloten deur stond en de zwaluwen die het elk jaar moeilijker en moeilijker hebben om een veilige nestplaats te vinden ondanks alle faciliteiten die we hen proberen te bieden – is de duif wel de meest zielige.

Waar het merelkoppeltje precies van is geschrokken weet ik niet. Misschien heb ik te luid geschreeuwd toen het nieuws binnen kwam dat Zoon was geslaagd voor zijn toegangsproeven aan het KASK & Conservatorium Gent. Misschien was Echtgenoot te enthousiast in het rondzwaaien met zijn nieuwe kantenmaaier. Ik weet begot ook niet wat de vleermuis in ons waskot kwam doen. Misschien wist hij dat het waskot vroeger ons crèmekotje was alwaar wij ijsjes verkochten aan passanten met de fiets. Misschien was hij op zoek naar zoetigheid alhoewel ik eerlijk gezegd denk dat vleermuizen geen zoetigheid eten. Of ik zou mis moeten zijn. Misschien was hij gewoon verdwaald. Misschien was hij een zij.

De duif was alvast niet verdwaald. De duif woont bij ons. Hij maakt deel uit van de tuin. Het kan zelfs zijn dat hij in het nest aan de afvoerpijp rechts is geboren. Hoe oud hij precies is, weet ik niet maar ik sta toch al enkele jaren op en ik ga al evenveel jaar slapen met zijn roekoekoe. Het is het derde jaar op rij dat Duif wanhopig probeert een nest te bouwen. De eerste twee jaar van zijn poging tot nestbouwerij probeerden hij en Duivin met lange, slappe takken een nest te bouwen bovenop de verdikking in de kerselaar die we 20 jaar geleden links vooraan in de tuin hebben geplant. Diego zijn boom, noemen wij die boom. Naar wijlen de vriend van Echtgenoot die boom destijds mee hielp planten. Konijn ligt onder de boom begraven. Het gangenstelsel dat ze eronder had gebouwd was metersdiep. Ze had er zo hard aan gewerkt. Wij vonden het een mooie plek voor haar om permanent te verblijven. Duif en Duivin vonden Diego zijn boom de ideale boom om hun nest op te bouwen. Maar, zo hebben we mogen vaststellen, duiven zijn zowat de meest onhandige en slordige nestenbouwers ever. Een voorjaarsstorm maakte telkens al snel komaf met hun bouwondernemingen.

In het bijzondere jaar 2020 besloot Duif het anders aan te pakken. Hij ondernam geen verdere pogingen om een nest te bouwen in Diego zijn boom. Hij ging op zoek naar een nieuwe en betere locatie. Zijn zoektocht duurde lang en zijn voortplantingsdrang was groot. Op een avond stipt om 20u stonden we samen met de buren op veilige social distance disance van elkaar in onze handen te klappen ter ere van de mensen die werken in de zorg, toen Duivin bovenin het wilgenboompje in de straat plots beviel van een ei. Die sloeg stuk op de asfaltenweg. Ze zat erbij en ze keek ernaar.

De volgende dag lag Duivin dood in de tuin. Of toch haar restanten. Genekt door een roofvogel die ja, ook deel uitmaakt van de wildernis hier in onze tuin. Duif treurde dagenlang. Zijn roekoekoe klonk eenzaam en verdrietig. Hij zong op de plaatsen waar hij altijd samen met haar zat te zingen. Op de afrantsering van onze tuin naast de caravan. Op de top van schoorsteen. Op de rand van de tafel waar het potje water staat waar hij en de rest van de tuin op geregelde tijdstippen komen drinken of er nu water op andere plaatsen voorhanden is of niet. Ik had echt met hem te doen.

Maar zie. Duiven zijn niet alleen monogame beesten. Blijkbaar zijn ze ook serieel monogaam. Na een periode van rouw was Duif plots vergezeld van een Nieuwe Liefde. Ik was zo gelukkig voor hem. Ze moeten gevoeld hebben dat ik hen genegen ben want naarstig begonnen ze op hun eigenste onhandige manier een nest te bouwen pal boven ons aperohoekje.

Het is zoals ze zeggen met Corona. Het is niet dat er meer natuur is in je tuin. Je hebt gewoon meer tijd om er naar te kijken. Dank zij Corona heb ik de hele Duivensoap kunnen volgen. Ben al benieuwd naar de jonkies. Al zullen Duif en Duivin door dat beetje wind van de voorbije dagen nog een keer van voor af aan mogen beginnen… Het zijn dutsen, echte dutsen en vooral écht geen goede nestenbouwers.

48. Ondertussen in Afrika: Flame richt Covid19 centra op

Lezers die mij al ‘een tijdje’ volgen en/of mij persoonlijk kennen, weten dat ik achter de schermen ondertussen ook al een tijdje het brandwondencentrum van Flame in Burkina Faso steun. Zo is Flame één van de vzw’s die we een aantal jaren terug de opbrengst van de Blue&White party schonken. Onder het motto ‘laat ons het Zuiden niet vergeten’ breng ik jullie op deze Pinksterzondag graag op de hoogte van de extra dimensie die Flame de voorbije maanden aan het luik hulpverlening heeft toegevoegd. Het zal geen 5000 keer gelezen worden helaas. Maar misschien dat het hier of daar toch wel iemand raakt.

Belgische NGO FLAME organiseert COVID19 centra in Kinshasa en Burkina Faso

Luc De Clerck, kinesist, ademhalingsspecialist, crisismanager en één van de medeoprichters van het Belgisch brandwondencentrum Flame in Burkina Fase is beroepshalve actief voor Philips Healthcare in verschillende landen in Centraal-Afrika. Hij heeft er een uitgebreid netwerk opgebouwd en onder zijn stimulans is er een tak van het brandwondencentrum opgericht in Kinshasa als centraal punt voor de beide staten Congo-Kinshasa en Congo-Brazzaville.

Het plan voor het brandwondencentrum is uitgeschreven, de samenwerking met verschillende partners is uitgewerkt en Luc De Clerck had samen met brandwondenchirurg dr. Michel Van Brussel een bezoek aan Kinshasa ingepland in maart 2020. Toen het Covid 19 virus de kop opstak en de geplande missie naar Kinshasa niet kon doorgaan, besloten de ondernemende medici onmiddellijk op een andere manier hun hulp aan te bieden. In Zeebrugge stonden twee containers met medisch materiaal klaar om te vertrekken naar Centraal-Afrika. Gezien ook deze plots niet meer konden vertrekken werden andere mogelijkheden uitgewerkt.

De containers werden uitgeladen en drie Flame ventilatoren werden via het Ziekenhuis Netwerk Antwerpen ingezet in het Stuivenberg ziekenhuis in Antwerpen. Gezien er in België geen nood was aan de beschikbare monitoren, werden deze nog net voor de complete lockdown op een van de laatste luchttransporten geplaatst richting Kinshasa. In Burkina Faso had Flame bovendien zes ventilatoren staan. Drie bleven daar te plaatsen. Drie zijn verplaatst richting Kinshasa. Flame zorgt daarmee voor de organisatie van een Covid19 centrum zowel in Kinshasa als in Burkina Faso. Na de Corona-crisis kan het materiaal ter plaatse blijven en verder de brandwondencentra blijven dienen.

DHL West Africa organiseerde het transport als onderdeel van hun Aid & Relief programma. De ventilatoren en de monitors werden tijdens een kleine ceremonie officieel overhandigd aan de COVID-19 Task Force in Kinshasa, dit in aanwezigheid van Thierry Katembwe, voorzitter NGO Flame RDC, alsook van de speciale adviseur van de President inzake gezondheid en baas van de Covid Task Force en Generaal Kangudia, Hoofdgeneesheer van het Presidentieel Ziekenhuis.

Door deze COVID-19 acties op het Afrikaanse continent, heeft Luc ondertussen de vraag gekregen of Flame niet nog een stuk verder kan gaan bij de opbouw van COVID-19 centra in Afrika. “We zijn dus momenteel aan het bekijken hoe we dit concreet kunnen organiseren en financieren. De NGO FLAME financial expert, Isabelle Lessedjina ontwikkelt hiervoor momenteel een financiële structuur en bekijkt welk financiële partners ons hierbij willen helpen.”

Flame beter leren kennen kan je via hun Facebookpagina.

Muziekbijdrage: Africa van Toto in de mooiste uitvoering ever.

45. “Ik verwachtte dat elk moment iemand uit de bosjes kon verschijnen en luid ‘Ausweis bitte!’ naar me zou roepen.”

Op 9 mei hebben we Europa gevierd. Het was precies 70 jaar geleden dat tijdens een toespraak in Parijs de Franse minister van buitenlandse zaken Robert Schuman zijn ideeën voor een nieuwe vorm van politieke samenwerking in Europa presenteerde, waardoor een nieuwe oorlog in Europa ondenkbaar zou worden.

70 jaar. Dat wil zeggen dat ik met mijn bijna 50 jaar deel uitmaak van de Europageneratie. Wij hebben de afschaffing van de grenscontroles meegemaakt en de introductie van de euro. We genieten van een jarenlange stabiele vrede en bewegen ons vrij in ons land en dat van anderen. Tot voor Corona.

Het voelde als oorlogsgebied. Ik verwachtte dat elk moment iemand uit de bosjes kon verschijnen en luid “Ausweis bitte!” naar me zou roepen. Zoals in de films en in de jeugdherinneringen van mijn grootmoeder toen ze Veurne niet uit kon zonder een briefje van de bezetter. Mijn verstand zei me dat we anno 2020 waren en dat ik niet zou neergeschoten worden. Toch had ik een bezet gevoel toen ik aan de Belgische kant van de grens van op mijn fiets naar mijn buurland Nederland tuurde. Ik bevond me op 6 km van mijn deur en vroeg me af waar Europa heen was. Waar is Schengen? Waar is mijn vrijheid? Even onzichtbaar als het virus dat ons klein gekregen heeft.

Er is hoop. Altijd. Ik ben een eruofiel. Ik geloof in Europa en in een verenigde toekomst.

Er is hoop dat ergens in juni de Europese vertegenwoordigers van de verschillende landen samen een reisadvies naar buiten zullen brengen. Eén die gebaseerd is op gezond verstand eerder dan op gekibbel en paniek. Eén die rechtlijnig is.

Er is ook hoop dat het besef voor een Europa met meer kracht en middelen zal groeien zodat we toekomstige uitdagingen aan kunnen gaan. Als Europeaan. Niet als grenswachters. 

Er is hoop dat er nooit nog prikkeldraad tussen onze thuisgemeente en onze buurgemeente zal staan.

Er is hoop.

 

44. Er zit meer kunst in je dan je denkt

Zoals je gisteren kon lezen, doe ik dus zogezegd niet aan kettingbrieven.

Ik neem af en toe wel een ‘uitdaging’ aan. Zo loopt op mijn facebookpagina momenteel de tien dagen van de kunstliefhebber. Ik heb mij geëngageerd om verspreid over tien dagen tien keer een beeld te posten die mij op de een of andere manier heeft geraakt. Als mens die vooral door woord en muziek gepassioneerd is, vond ik het wel een challenge om op zoek te gaan naar tien beelden in mijn leven. Ik heb het geluk te kunnen putten uit het rijkelijke gevuld reisarchief.

Een paar jaar geleden was ik in samenwerking met Romantik Hotels als reisjournalist op roadtrip doorheen Zwitserland, Oostenrijk en Duitsland. We belandden in Krumbach, een ontzaglijk klein dorpje met 1000 inwoners gelegen in het westen van Oostenrijk. Het is een dorpje waar je zo zou doorrijden of doorwandelen ware het niet dat sinds 2014 het een plaats op de wereldkaart veroverde met zijn architecturaal project BUS:STOP.

Toen de bushokjes van Krumbach aan vervanging toe geraakte, schreef het dorpje een architectuur wedstrijd uit. Het resulteerde in de bouw van zeven bushaltes ontworpen door architecten afkomstig uit verschillende landen. De Belgische ontwerpers lieten zich inspireren door de bergen. Ze noemden hun bushokje De Kapel. Omdat een kapel in de bergen door de eeuwen heen altijd al schuilplaatsen zijn geweest die je beschermen tegen natuurelementen. Of tegen jezelf. De bushalte van de Noren simuleert een tribune voor een tennisveld, dat van de Russen is een doorkijkhut.

Het internationale project werd gerealiseerd met de hulp en dank zij de betrokkenheid van de dorpbewoners van Krumbach. Het werd gebouwd met de medewerking en met de Kraftmanschap van hun allen. Een klein uithoekje in Oostenrijk, herbergt een groot verhaal. Het is zeker meer dan een stop waard op een (door)reis in, naar of van Oostenrijk.

Ik vond dat een mooie story om hier te delen. Mijn volledige reisverslag van de roadtrip lees je HIER.

 

De muziekbijdrage mag ook wel roadtripmuziek zijn, vind ik. “I’ve been driving all night, my hands wet on the wheel.”

 

43. Neen, ik speel geen spelletjes… en andere kettingbriefverhalen

Ik speel geen spelletjes, ik doe niet aan copy-paste teksten en het forwarden van foto’s en filmpjes is al helemaal not done. Ik neem aan al die leeghoofdige activiteiten op social media niet deel, net zoals ik vroeger evenmin deelnam aan het versturen van kettingbrieven. Ik voel mezelf mondig genoeg om mijn al dan niet ledige meningen zelf te formuleren en ben in real time meestal sociaal genoeg om mijn vrienden – de virtuele, de echte en de mix van de twee – zelf aan te spreken.

De wereld is niet zwart-wit natuurlijk. Er zijn meer dan 50 tinten grijs. Uiteraard zijn er spelletjes en al dan niet virtuele kettingbrieven waar ik wél voor te vinden ben. Al zeker in Corona-tijd.

Zo ben ik als een blok gevallen voor de uitdaging om gespreid over tien dagen de top tien van je persoonlijke muziekgeschiedenis te posten. Ik heb er meer dan tien dagen over gedaan want ergens tijdens de voorbije twee maanden Corona-pauze heb ik het aspect tijd en de verplichtingen die het met zich mee brengt, losgelaten.

Omdat we niet kunnen leven zonder muziek. Omdat er de voorbije decennia zoveel overweldigend innemende muziek is gemaakt. Omdat muziek deel is van ons zijn, hier mijn Corona-muziek-top-tien-allertijden. In de hoop hier en daar een oh of ah momentje te creëren.

 

42. Doe zoals thuis in je tweede thuis

Beste tweedeverblijver,

Eet, drink, lach, speel, dans, sport en supporter. Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder. Leef, schrijf, lees, kleur, zon, hoor en beluister.

Geniet, smaak, smul, shop, spendeer, wandel, fiets, voel je welkom…en vooral, doe zoals thuis. Ook in je tweede thuis.

********

Net zoals er enkele eersteverblijvers zijn die de regeltjes aan hun laars (of aan hun sandaal) lappen, zijn er ook tweedeverblijvers die moeite hebben met handen wassen, afstand houden en het dragen van een mondmasker. Hun misbaksels worden wijd over de social media uitgesmeerd en becommentarieerd. Ik ben bijzonder trots op 95% van u en ons die de social media niet halen. Omdat we ons snel hebben aangepast aan het nieuwe gewoon doen. Omdat de Corona-beschermmaatregelen nu al een vanzelfsprekendheid zijn geworden en omdat daardoor de statistieken ons gunstig gezind blijven.

caravan

Dus beste bange eersteverblijver. Vrees niet. De tweedeverblijvers weten precies hoe ze zich moeten gedragen. Zij zijn ook mensen die niet ziek willen worden. En ja ze maken lawaai zoals we van hen gewend zijn. Maar vergeet niet dat ze loon, werkgelegenheid en inkomen brengen voor velen onder ons. Dus welkom tweedeverblijver. Welkom.

Trouwens. Mochten ze in het enthousiasme van hun verblijf op hun tweedeverblijf de regeltjes even vergeten. Spreek hen er dan over aan. Frustratie uitroepen tegen gelijkgezinden op de social media brengt geen zoden aan de dijk. Alleen positivisme helpt ons vooruit. Samen.

#staypositive #staysafe #behappy

(Foto: ons tweedeverblijf op wielen staat klaar om te vertrekken. Wij hopen in stilte dat dit de volgende versoepeling wordt.)

41. Tweedeverblijver van harte welkom

De politieke soap in België was gisteren van danig kaliber dat ik door de grond kon zakken van schaamte voor het feit dat ik Belg ben en nog erger, een (politiek) geëngageerde Belg dan nog wel.

Op dezelfde dag dat de gouverneur van West-Vlaanderen oproept niet naar de kust te komen, declameert de Vlaams Minister-President dat tweedeverblijvers met onmiddellijke ingang opnieuw welkom zijn in hun tweedeverblijf. Tegelijkertijd herhaalt de Veiligheidsraad dat er geen virologische reden is waarom mensen niet in hun tweede thuis de lockdown zouden mogen doorbrengen maar vindt de federale Premier dat ze het voor de zekerheid toch eerst nog eens moet vragen aan de tien kustburgemeesters.

De spelletjes haantje de voorste spelen, wie luidst roept, meest krijgt en ik durf, ik durf wat jij niet durft vierden tot op een beschamend niveau hoogtij.

Maar het is het resultaat dat telt. En dat is dat tweedeverblijvers terug welkom zijn in hun tweedeverblijf. Of dit nu een chique villa is in het Zoute of een stacaravan een beetje buiten het Zoute. Of je nu eigenaar bent of voor een jaar hebt gehuurd. Je bent welkom. De beslissing is plots gekomen. Te plots om goed te zijn maar dat wil niet zeggen dat we er aan de kust niet klaar voor zijn! De winkels zijn open, de take-aways hebben lekker menu’s samengesteld en op het strand is plaats voor iedereen…om te wandelen.

Ik ben gisteren nog eens gaan pootje baden in onze Noordzee. Ik ben blij dat de tweedeverblijvers die per slot van rekening voor vele kustbewoners de grootste bron van inkomen zijn, terug kunnen komen meebaden.

Ik hoop van harte dat de volgende versoepeling van de lockdown beter georganiseerd zal verlopen en vooral dat het wat vooruit zal gaan.

Nu is het aan de stranduitbatingen. Die moeten open. ASAP!

Filmpje: Voor een keer geen stukje muziek maar een stukje Knokke-Heist.

 

40. Met creativiteit zonder publiek redden we het niet

Voor de cultuursector is er zelfs nog geen exitstrategie. Ja, de bib is open en de musea gaan open. Toch één uitstap die we kunnen inplannen. Maar voor de artiesten is het kommer, kwel en uitzichtloosheid. Ze werden tijdens de voorbije Veiligheidsraad niet eens vermeld.

Use Corona to be Creative. De goede raad van Zoons favoriete drummer Aric Improta hebben we de eerste Corona-maanden massaal opgevolgd. Facebook ontplofte van de filmpjes, good will en creatieve ideeën. Na de eerste weken volgde de wanhoop. Ik zag een comedian die ik net voor de lockdown nog live had gezien luidop zijn angst uitschreeuwen. Net als de horeca en de stranduitbaters heeft de mens ook een huis af te betalen en kinderen groot te brengen. Met creativiteit zonder publiek red je dat niet.

(Archieffoto uit 2013: mezelve in den tijd dat ik zelf nog eens op een imaginair podium stond.)

Vandaag zag ik een mooi staaltje ondernemerschap op Facebook verschijnen. Han Solo ging de voorbije 50 dagen in quarantaine in zijn mobilhome en trakteerde er ons elke dag op een gek filmpje. Vorige woensdag – na 3,5 miljoen views – liet hij zichzelf vrij, postte meteen een aankondiging over zijn nieuwe theatershow Retro, normaal gezien in de theaterzalen vanaf november. En, vanaf vandaag kunnen professionele organisatoren hem en zijn mobilhome boeken voor zijn stand-up tour in open lucht. ‘T Is niet voor niets een West-Vlaming, die Han Solo.

Niet alle artiesten zijn West-Vlamingen. Niet alle artiesten zijn zo veerkrachtig en ondernemend als Han Solo. Zij hebben onze hulp nodig. Nu. Zij hebben de hulp van de politiek nodig. Nu. En de hulp van u en ons. Van zodra zij weer een podium krijgen, moeten we ervoor zorgen dat zij terug publiek hebben. En we gaan niet mogen zagen over een paar eurootjes meer.

38. Het Rode Kruis heeft onze 5 euro nodig

Geef toe. Wie heeft nooit eens voor het rood gestaan op een druk verkeerspunt en gezucht toen een van de Rode Kruis-vrijwilligers aan je ruit kwam zwaaien met een sticker van € 5. Die moest je dan minstens twee weken duidelijk zichtbaar aan je ruit laten liggen, of ze bleven maar zwaaien. Door weer en wind.

Het is de beste verkoopmethode die er is.

Ik heb het Rode Kruis voor de eerste keer zelf nodig gehad toen ik in mijn jonge jaren onwel werd op een festival. Ze gaven mij een veldbedje om op te liggen, een nierbekkentje om in te spugen, een glas water en een pilletje tegen de hoofdpijn. Geen idee wie de mens was die me toen geholpen heeft, maar ik blijf hem eeuwig dankbaar. Ondertussen kent ons gezin het Rode Kruis vooral van de opvang na de Zwintriatlon. Ik herinner me een jaar geleden dat het barkoud was en de vrijwilligers iedereen die het nodig had inwikkelde in een stukje aluminiumfolie. Het merendeel van de Rode Kruis-vrijwilligers van Knokke-Heist kennen we ondertussen persoonlijk. Wij zijn hen dankbaar voor de vele hulp die ze ons bieden indien nodig en voor hun discrete aanwezigheid als we ze niet nodig hebben. Het is een geruststelling te weten dat ze er altijd en overal voor ons zijn.

Wat ik wil zeggen is dat het al vele, vele jaren is dat ik niet zucht als een Rode Kruiser aan de ruit van mijn auto komt zwaaien. Integendeel. Ik draai mijn raampje open, geef € 5 en rijd de volgende weken vol dankbaarheid met mijn auto rond. Vandaag kan dat nu even niet. Mijn auto staat geparkeerd bij mijn werkgever, geduldig aan het wachten tot we samen terug de baan op mogen. Op de kruispunten is het stil. En het Rode Kruis is afhankelijk van de goodwill van de mens om zijn kassa voor het volgende werkjaar te spijzen.

Rekenen op de goodwill van mensen is geen effectieve verkoopmethode. Ik ben niet verrast maar wel diep teleurgesteld vandaag te moeten vernemen dat die goodwill tot nu toe een opbrengst van slechts 10% van de voorbije jaren heeft opgeleverd. Het is zielig. Vandaar beste mens. Als je je jaarlijkse € 5 nog niet hebt betaald, doe het dan nu onmiddellijk. Want om EHBO-lessen te kunnen geven, ons te kunnen opvangen na sportevents of optredens (en die komen ooit terug, echt waar…), om bloedinzamelingen te kunnen blijven organiseren, om zovele zaken voor ons te kunnen doen, heeft het Rode Kruis die luttele € 5 van ons nodig.

Doe alsnog een gift met het overschrijvingsformulier die in je bus viel, of online via www.rodekruis.be/gift-afdeling

Dank je. Oprecht.

Christel.

Archieffoto. Burgemeester graaf Lippens koopt bij de opstart van de stickercampagne elk jaar de eerste sticker, traditioneel niet 1 maar 10, een pakketje van € 50. Ik was er vele jaren bij, eerst als journalist en later als gemeenteraadslid.

Muziekbijdrage. Theraphy? – Diane. De groep die speelde op de festivalwei vele jaren terug toen ik de EHBO-tent terug verliet. Door merg en been.