Internationale foodtrends spotten op dichtbij vakanties

Appetite To Discover

Beste lezers,

Ook in 2020 mag ik opnieuw een lezing geven op het Vakantiesalon in Antwerpen.

Op zaterdag 25 en zondag 26 januari zal ik de hele dag op de bloggersstand aanwezig zijn. Net voor de middag zal ik er een lezing van een half uurtje max geven over internationale foodtrends en waar ze te spotten (en te proeven) op dichtbij vakanties.

Het is namelijk zo dat ik voor mijn nieuwe job geregeld de baan op moet (‘mag’ zou ik moeten zeggen) in binnen- en buitenland, daarbij heel veel voedingsbeurzen bezoek en nadien gestalkt wordt met infobrieven over alles wat er gaande is in de voedingsindustrie. Ik heb een distillatie gemaakt van de belangrijkste trends die ik telkens met een paar voorbeelden verspreid over Europa zal illustreren. Het is niet mijn eerste lezing die ik zal geven maar wel de eerste keer over dit thema. Je krijgt een heuse primeur…

View original post 27 woorden meer

Over Warme Weken, Warme Kerken en Koude Politiek

Tot zover mijn goede voornemen om wekelijks een verslag/impressie/gedacht te publiceren. Dat komt er dus niet van hé… Uren te kort op een dag. Nochtans veel om over te schrijven.

Zo moet ik absoluut vertellen over de Bedertjes. Vroeger waren we met 4, mijn 3 Bedertjes-neven en ikzelf. Tien jaar geleden verloren we 1, Franc, maar zijn verlies redde vele andere levens. Zijn hart klopt in een ander lichaam, zijn hoornvlies laat iemand zien, zijn longen laten een mens ademen, hij leeft.

Maar wist je dat…één orgaandonor 8 levens kan redden! En dat elk jaar 100 mensen sterven omdat ze niet tijdig van een nieuw orgaan konden worden voorzien. Het is dus absoluut en van allergrootst belang dat je je laat registreren als orgaandonor. Want op het moment dat de hel toeslaat, mag je het niet aan je nabestaanden overlaten om over jouw organen te beslissen.

De vzw Re-Born to be Alive werkt aan de bewustwording rond deze registratie. En nu komt het mooie van het verhaal. Mijn jongste neef Bart heeft 1479,29 € kunnen overschrijven via dewarmsteweek.be naar Re-Born to be Alive vzw. Bijeen gesprokkeld tijdens een feestje met optredens dat hij organiseerde genaamd Francobilly’s Day Off 51. En weet je wat het gekke van al is? De hoofdprijs van de tombola – vinyl, CD’s en band T-shirts – werd gewonnen door mijn Echtgenoot die het prompt mee nam naar huis voor de Zoon natuurlijk. Karma? Toeval? Het is wat het is.

Acht dagen later zit ik voor het eerst sinds lang nog eens in de mis. Thuis in Westkapelle. Zes jaar na de torenbrand is daar de Sint-Niklaaskerk heropgebouwd, nog mooier en warmer dat hij al was. Dat er ergens on top een almachtige god zit, die de hele wereld dirigeert, dat geloven we al lang niet meer. Ik toch niet. Maar dat de kerk een plek is waar je zorgen kan loslaten en rust over je heen kan laten komen, zoals de bisschop het zo mooi kon verwoorden, dat heb ik daar in Westkapelle wel gevoeld tijdens de inhuldigingsmis in het vernieuwde kerkgebouw. Spiritualiteit noemen ze dat, denk ik. Al voel ik spiritualiteit evenveel of zelfs meer tijdens muziek en spel. Ik ben dus over the top content dat de nieuwe kerk ook een multifunctioneel seculier deel heeft gekregen, waar theater kan gespeeld worden, en muziek, waar voordrachten kunnen gegeven worden en waar kan worden gedanst. Waar mensen worden samen gebracht zonder dat daar perse een god aan moet toegewezen worden. Het is wat het is.

Dat mensen samen brengen is in de politiek iets wat niet lijkt te lukken. Ik volg met stijgend afgrijzen de perikelen rond de vorming van de federale regering. Wat een denkbeeldig wezen of bij elkaar gefantaseerde muzieknoten mogelijk maken, kunnen politici blijkbaar niet. Zielig. En ik weet het. Ik ben zelf gemeenteraadslid en bijgevolg politicus. Beloof me dat het moment dat ik het kille pad zou dreigen op te gaan, je me terug tot de orde roept.

Mijn besten dank daarvoor.

Lest we forget

Maandag 11 november 2019

Lest we forget.

Laten we niet vergeten dat vandaag 101 jaar geleden een einde kwam aan een oorlog die het leven kostte aan 18 miljoen soldaten en 20 miljoen burgers.

We hebben ze herdacht vandaag in stilte en met muziek. Muziek van onder andere de door ons zeer geliefde For Freedom Pipes & Drums. Hun kostbare muziekinstrumenten nat geregend en iedereen gezamenlijk innerlijk bevend van de kou maar niemand gaf een krimp. We luisterden naar gedichten en naar de namen van de gesneuvelden uit Knokke, Heist, Westkapelle en Ramskapelle. Ik had mijn Dochter dicht bij mij en koesterde haar aanwezigheid en betrokkenheid.

Lest we forget.

Gisterenavond ging het er iets luider aan toe. Gisterenavond was ik Antwerpen op een concert van wat je hard core-alternative-punk-rock-metal zou kunnen noemen maar eigenlijk niet in een vakje te stoppen valt. De band zegt zowat hetzelfde als hetgeen we vandaag in stilte hebben gezegd. Maar ik ben een extravert persoon. Ik zeg het ook graag luid. De band ook. Vandaar de klik, waarschijnlijk. De frontman, Jason, had het in zijn tussenspeeches over racisme en over hoe fantastisch hij het vindt dat hij als niet-blanke Amerikaan hier veilig in ons Europa kan rondspringen op en rond podia verspreid over de verschillende wereldsteden, terwijl dat in zijn thuisland voor hem iets moeilijker ligt. Ik had mijn Zoon dicht bij mij en koesterde zijn aanwezigheid en betrokkenheid.

Lest we forget.

Ik verneem net dat in Bilzen de brand in het voormalig woonzorgcentrum dat binnenkort dienst moet doen als tijdelijk asielcentrum, opzettelijk werd aangestoken.

Niet aan Jason zeggen aub. Dat het hier in Europa ook shitty aan het worden is, of is.

Lest we forget.

For our Sons & Daughters.

Over mindfulness en hoogtevrees en Bergdorf Prechtlgut

Ik ben een beetje aan het relaxen in mijn berghut van Bergdorf Prechtlgut in Wagrain, Salzburgerland, Oostenrijk. Heb net een kruidenworkshop achter de rug waarbij we als echte heksen geleerd hebben de inhoud van verschillende potjes om te toveren tot badzout en bodycrème. De Alpentirolermuziek klinkt door bijna het ganse dorp. De bergen luisteren geamuseerd mee. Dochter selecteert uit haar uitgebreide collectie dé foto die haar het meeste aantal likes zal opleveren. De Achtzahmkeitstraining van gisteren indachtig focus ik me op het nu. Op het getik van mijn vingers over het IPad klavier. Op mijn voeten die haaks op elkaar rusten op de zachte dons.  Op het straaltje zonlicht dat over de bergtop heen mijn kamer binnenvalt.

Dochter heeft ook voor mij een paar foto’s uitgekozen. Één waarbij ik als een queen op mijn balkon sta te zwaaien naar de rest van ons reisgezelschap beneden. Één waarbij ik sta te roeren in de kruidenpot. Één waarbij ik in beeld kom met de man waarvan zij van dag 1 beweert dat hij een oogje op mij heeft. Zo flatterend.

Ik ben blij met mij. Dat was gisteren wel eventjes anders. Op weg naar de Eisriesenwelt moest er een stukje baan afgelegd worden richting 1775meter hoog. De weg was zeker 2 meter breed en veilig omringd door iets waar ik niet spontaan door zou vallen, zelfs al zou ik beginnen flippen. Toch heb ik op weg naar boven opnieuw doodsangsten uitgestaan. Mijn dieptevrees zit er bij mij zo diep ingeworteld dat het te pas en ten onpas volledige controle van mijn lichaam overneemt. Frustrerend is dat. Beschamend. Opgeven staat echter niet in het woordenboek. Aan de hand van mijn dochter, met mijn blik op mijn voeten gericht, ver weg van het zicht op de diepte ben ik boven geraakt. Daar wachtte de beloning. Wandeling in de grootste ijsgrot van de wereld. Een mens is niets in vergelijking met wat de natuur kan.

Zing een liedje, vroeg ik mijn dochter op weg terug langs de diepte. Ik heb Spotify zei ze. Nog geen twee Twentyone Pilots songs later waren we alweer in de voor mij veilige zone.

Een mens kan meer dan hij denkt.

Zolang er zon, muziek en kinderen zijn.

Het rampverhaal NMBS…

“Wat in de Alpen kan, moet ook aan de Noordzee kunnen.”

Dat is zowat de conclusie van Christian Leysen in zijn opiniestuk over het openbaar vervoer van de toekomst in De TIjd. Het openbaar vervoer in België moet ‘Zwitsers horloge op wielen’ worden.

Maar daar zijn we nog niet. Nog lang niet. Momenteel ben ik als het op treinreizen aankom vooral Belgisch Beschaamd. Ik zal het u illustreren met een voorbeeld.

Dochter en ik hebben recent een vliegreis naar Oostenrijk achter de rug. Ik weet, we hadden ook de trein of de auto kunnen nemen, maar ik vlieg graag. En ik ben nog niet in die fase dat ik me wil verontschuldigen voor het feit dat ik vlieg. Ik ben het nichtje van een piloot. Ik vind het een eer te mogen vliegen. Ik heb ook genoeg betaald voor mijn vliegreis. Geen €18. Daar kan een economie niet op leven. Toch ben ik zuinig geweest. Gezocht naar de meest voordelige vlucht op het meest voordelige moment. We moeten ook niet meer betalen dan nodig, vind ik. We zijn vertrokken op een vroege ochtend om 6am. Echtgenoot was taxi van dienst. Voor de retourreis Zaventem-Knokke-Heist kozen we voor de trein. Ik heb me daarbij schuldig gemaakt aan het niet vooraf boeken van mijn treinticket. Had ik vooraf geboekt, dan had ik gekeken en geplozen en gekozen, zoals ik voor mijn vliegtuigticket had gedaan. Ik vond dit voor de trein niet nodig.

In Brussels Airport Zaventem stond een redelijke rij aan de treinticketautomaten. Er was ook een loket.  Voor wie er echt niet aan uit raakte. Iedereen stond iedereen te woord. Belgische en internationale toeristen en business mannekes en vrouwkes hielpen elkaar met het ontwarren van de reeksen mogelijke tarieven die je kon kiezen voor je treinreis. Ik was beschaamd dat ik Belg was. Ik was beschaamd in dit overheidsapparaat. Ik heb uiteindelijk €42 betaald voor dat ritje naar huis van dochter en ik. Er waren wellicht goedkopere opties. Er waren zeker wel 10 verschillende opties. Allerhande promo’s. Een resem aan tarieven. Een wirwar aan mogelijkheden. Zo ingewikkeld dat je als consument alleen maar de conclusie kan trekken dat je bedrogen bent, wat je ook koopt.

Ons openbaar vervoer kent misschien nog niet de stiptheid van een Zwitsers uurwerk, maar vast en zeker wel al de prijs.

 

 

To wash or not to wash… is that the question?

Er zijn 2 zaken waar ik mij aan erger in een  hotelbadkamer, een plek trouwens die nog erger is dan een hotelbed. Hoeveel poepkes hebben voor mij al op die wc gezeten, durf ik mij al eens af te vragen. Maar nooit voor lang, want het antwoord zou me smetvrees kunnen geven.

Maar ik erger mij aan 2 zaken dus. Plastieken douchegordijnen, al dan niet met schimmel. En afvoerputjes verstopt met het haar van andere mensen. Het plastieken douchegordijn heb ik vandaag niet. Het putje wel… Ik zal morgen dus met ongewassen haar thuis komen. Want dat is nog altijd properder dan de plek waar ik me zou kunnen wassen maar het dus niet zal doen.

Met andere woorden, het is een hotel met fake 4 sterren waar ik mag logeren deze week. 2 missers op een rij… ik peins dat ik dit weekend nog eens mijn caravan uithaal.

There’s no place like home, en home is waar mijn sleurhut staat.

Tot binnenkort.

In mijn hometown, online of elders.

Groeten

Christel

Vakantie in Zillertal? Zeker weten!

In gedachten al in zomerstemming…

Appetite To Discover

Het is de eerste echte dag van de herfst. Zondag 29 september 2019 en ‘it’s raining cats & dogs’. Winter is coming, maar nu nog niet. Ik geniet van de lege agenda om terug te blikken op vorige zomer én omdat het verlangen altijd mooier is dan de ‘consummatie’, begin ik met het plannen van mijn volgende zomervakantie. Veel planning zal er echter niet aan te pas komen want ik weet al precies waarheen ik wil (Oostenrijk, Zillertal, hotel Strass in Mayrhofen en met wie (man en kinderen, die jeugd van mij laat ik op zo’n reisbestemming niet meer thuis).

Ik weet ook wat het eerste gadget is dat ik me ter plaatste zal aanschaffen de ‘Zillertal Activecard‘ zal zijn. Echtgenoot en mezelf hebben ons knal geamuseerd met die kaart. Moet je weten, kaart gaf ons toegang tot alle liften, en er waren er twee nabij het…

View original post 119 woorden meer