Tagarchief: garnaalkroketten

65. Rondtsjolen in Tholen

Op klantenbezoek in Tholen een paar dagen terug. Ik draai een straatje in waar ik niet had moeten zijn en beland zo per abuis aan het jachthaventje. Ik parkeer de auto en neem een kijkje bovenop de wandeldijk. De aanwaaiende zeebries verlicht me van de bevangenheid en kortademigheid die inherent zijn aan de werkdagen bij 30°. Iets waar ik niet over klaag trouwens. Ik ben blij dat ik werk heb überhaupt. Dat kunnen er steeds minder mensen zeggen de dag van vandaag. Bovendien voelt mijn werkdag vandaag als vakantie. Mijn klanten-van-de-voormiddag waren razend enthousiast over mijn producten en ik ben daarbovenop beland op een onwaarschijnlijk mooie plek, een met middeleeuwste stadswallen omringd eiland waar elke wandelaar of fietser die je kruist een hartelijk Zeelandse goedenmiddag groet en Corona weliswaar een deel van het leven is maar deze niet overheerst.

Ik besluit mijn middagpauze niet door te brengen in de wagen en mijn yoghurt met granola te ruilen voor iets smakelijkers. Ik laat me verleiden door het terrasje verderop. Een Zeeuws appelsapje lest de dorst en voedt me met zoete vitamines. Een garnaalkroketje, geserveerd op huisgebakken toast, laat me de zee proeven. De erbij geserveerde saus – iets wat zou moeten stand houden tussen Cocktailsaus en Thousand Islandsvinaigrette – is het enige wat me niet kan bekoren. Ik bereid me in stilte voor op het verkoopspraatje dat ik straks bij het afrekenen zal houden. Mijn naam en telefoonnummer heb ik al achter gelaten en ik heb ook op erewoord bevestigd dat ik geen corona-symptonen vertoon. Mondmaskers heb ik hier nog niet gezien maar er is ook geen mens die me dichter heeft benaderd dan anderhalve meter. Zelfs niet de professionele jongedame die me mijn middageten heeft gebracht. Je moet niet in iemands nek hangen om hem een bord te overhandigen.

Het leven in Zeeland is goed, zo stel ik vast. En de extra portie zuurstof heeft me deugd gedaan.

59. Corona-toeslag in de Horeca?

En terwijl ik aan het schrijven ben, kunnen we maar verder schrijven. Dit is mijn relaas van maandag 29 juni 2020.

Ik zakte bijna door de bodem van mijn auto toen ik het nieuws op de Nederlandse radiozender 10 hoorde. Daar was één van de hoofdpunten de rekening van een Brusselse horecazaak. Die had het gewaagd per persoon een Corona-toeslag van 5 euro te rekenen.

Ik was op weg terug naar huis na een klantenbezoek in de omgeving van het prachtige Biesbosch. Nog meer dan in de periode voor Corona, was ook dit klantengeprek begonnen met het uitleggen van de gestoorde organisatie van ons land. Nu we al anderhalf jaar geen regering hebben en een zogezegd record aantal Corona sterfgevallen bijeen telden, hebben potentiële klanten nog meer België-duiding nodig dan voorheen. En daar kwam nu dit bovenop.

Ik was al blij dat het restaurant met Corona-toeslag in Brussel gelegen was en niet bij ons aan de kust. Het restaurant rekende deze taks aan om zijn personeel in dienst te kunnen houden, was hun verdediging. Puur bedrog is mijn verweer. De Horeca heeft geleden en lijdt nog. Maar ze hebben een BTW-reductie van 21% naar 6% gekregen. En we hebben hier in België zoiets uitgevonden als tijdelijke werkloosheid voor iedereen, waardoor werkgevers hun personeel helemaal niet hoeven te ontslaan. Tenzij je malafide bent.

Bovendien – en dit is voor mij de doorslaggevende reden – is de Horeca niet de enige sector die heeft geleden. We zijn met 1 miljoen werklozen geweest. We hebben serieus loonverlies moeten ondergaan. Het budget om uit te gaan eten is bij vele mensen met vele cijfers ingekrompen.

Ik heb alvast besloten dat wat nog rest aan budget te besteden bij restaurants die mij eerlijke gerechten aan correcte prijzen voorleggen. De opportunisten mogen hun lege terrassen houden.

Lekker betaalbaar garnaalkroketten op een Corona-proef terras in Ieper, zonder toeslag.