Tagarchief: knokke heist

Michelinsterren in de Zwinregio

Dichtbij is het dikwijls zo véél beter dan ver weg. Al zeker als het op lekker eten aankomt. Als geboren en getogen Knokke-Heistenaar, als inwoner en als gemeenteraadslid van en voor ons Knokke-Heist ben ik bijzonder blij dat Knokke-Heist de nieuwe brochure kan voorstellen ‘Toprestaurants Knokke-Heist & omgeving 2020’.

18 Michelinsterren verdeeld over 15 restaurants alsook bijna 100 culinaire adressen geselecteerd door Michelin en Gault&Millau vind je in deze brochure terug.

sterren in de zwinstreek 2020

Alleen al binnen Knokke-Heist kun je van deze scores proeven:

Cuines 33 met chef Edwin Menue aan het kookfornuis behoudt zijn Michelinster en een Gault&Millau score van 17/20. Ook Sel Gris met 16.5/20 behoudt zijn Michelinster en hun ijzersterke Gault&Millau punten. Restaurant Sensum pakt met 15/20 één punt meer als vorig jaar. Ook gevestigde waarden Il Trionfo 15.5/20 en Escabèche 15/20 blijven sterk scoren. Als culinaire trekpleister bij uitstek is het voor Knokke-Heist goed dat er ook enkele nieuwe gastronomische topadresjes in de lijst staan. Het onlangs geopende restaurant Tablàvins kreeg dan ook terecht meteen een 13.5/20.

Een troef voor inwoners en bezoekers (met een beetje budget) van onze regio.

De brochure is voortaan beschikbaar bij Toerisme Knokke-Heist, Zeedijk-Knokke 660, 8300 Knokke-Heist. Geef een belletje op 050 630 380 of stuur een mail naar toerisme@knokke-heist.be om jouw exemplaar te bemachtigen.

 

 

 

 

Tournée Minérale, een mens drinkt meer dan hij weet

Gisteren, op dag 1 van Tournée Minérale 2019, ben ik er opnieuw van geschrokken hoe alom tegenwoordig en vanzelfsprekend alcohol – per slot van rekening toch een harddrug – in onze maatschappij aanwezig is.

Lunch in Poperinge, tête-à-tête met Echtgenoot. Ik een ananassapje, Echtgenoot een Poperings Nunnebier. Bij het eten water, geen wijn. In het Talbot House kregen we old school English Tea aangeboden. De Talbot House ‘Every Man’s Club’ moet je weten, was gedurende WO I een thuis, een rustplek voor soldaten ongeacht hun rang of stand, die even pauze mochten nemen van het front. In de ‘droge kantine’ werd geen alcohol geschonken maar thee en ook warme choco. Door het overgrote succes moesten deze met emmers aangedragen worden. Er werd gelezen en gepraat, piano gespeeld en gezongen. En elke soldaat was er gewoon mens. De Talbot House is ook op vandaag  een ongelooflijk bijzondere plek. Een oase van rust. Een plekje Engeland in Vlaanderen. Een plekje vrede op aarde.

Vandaag is het ook een kunstencentrum. In het ietwat uit de kluiten gewassen badhuis dat zich halfweg de tuin bevindt, loopt momenteel een tentoonstelling met de naam Lost. “I don’t really get it,” zei de Engelse huisbewaarder. Ik wel.

Maar wat ik wou vertellen is dat ik het Talbot House buiten stapte met  een ongelooflijke goesting achter warme choco. Gezien we in tijden van vrede en overvloedige weelde leven, was er keuze ten over in plekken waar ik deze kon benutten. Echtgenoot en ik dus naar de grote markt van Poperinge. Krijgen we daar met de choco toch wel niet een advocaatje on the side zeker. Het water kwam me in de mond. Echtgenoot vond natuurlijk dat ik geen enkele reden had om dat lekkere advocaatje niet op te likken. Gelukkig kwam bij de warme choco ook een minimars. Resultaat van de onderhandelingen. Twee minimarsjes voor mij, twee advocaatjes voor hem. Eerlijke deal. Iedereen content. Ik nog altijd safe. Ik had anders wel een stevig advocaatje kunnen gebruiken. Echtgenoot en ik hadden net de Dodencel en het Executieplein bezocht. Ik was een beetje gebouleverseerd.

Na ons dagje Poperinge repten Echtgenoot en ik ons ’s avonds naar De Werf (we waren een beetje overboekt),  de Werf die trouwens tegenwoordig Kaap heet en optredens organiseert afwisselend in De Werf zelf en in het prachtige Vrijstaat O zaaltje in Oostende. Wachten voor het optreden. Water en bier. Pauze. Water en bier. En daarna…recht naar huis. Oef.

Conclusie na een dag op pad tijdens Tournée Minérale…  Mijn respect voor geheelonthouders en verslaafden die elke dag tegen alcohol moeten vechten is alleen maar gegroeid. Ze gooien het verderf constant, maar dan ook constant, rond je oren.

Dit gezegd zijnde wil ik er nog aan toevoegen dat ik in De Werf op geen enkel moment mijn cavaatje heb gemist. De muziek van het jonge jazzensemble Donder met onder meer de Knokke-Heiste pianist Harrison Steingueldoir sneed zo zacht door mijn vel dat ik slechts een momentum nodig had om geraakt, geroerd en ontroerd te worden. Zoals ik zei tegen één van de begeleidende mede-docenten van De Maak (deKunstAcademie Knokke-Heist) die ons naar dit concert had meegetroond: jazz is niet een genre dat ik ken of waar ik mee ben opgegroeid maar het is iets wat ik gaandeweg doorheen Zoon zijn opleiding leer kennen. Ben nooit blijer geweest met zijn leerschool dan gisteren.

 

En onze Grammy Award voor beste live performance gaat naar…

2018 was op muzikaal vlak een fantastisch jaar, zo innemend zelfs dat ik een onweerstaanbare drang heb om mijn topmomenten met u te delen. Hier is mijn top 5 van meest magische liveconcerten van het jaar twenty eightteen.

  1. Pearl Jam in de Werchter wei – meest lang verwachtte optreden ever

In mijn bagagetas op weg naar huis van mijn jaartje US stak in 1993 niet alleen een gloednieuwe CD-speler – dat kostte thuis toen nog een fortuin. Ik had ook enkele CD’s mee. Eén ervan was Ten van Pearl Jam. Ik heb hem grijsgedraaid, toen, nu, onophoudelijk de voorbije 25 jaar. Ik heb er alle soorten emoties mee doorgespoeld en ook zoon kent hem ondertussen van binnen en van buiten. Ik geef toe, ik heb mijn kind gebrainwasht. Pearl Jam in Werchter gaan zien was een must maar tevens een groot risico. Eddie Vedder live de songs van je jeugd en lang daarna horen zingen, dat kon alleen maar tegen vallen, dacht ik. No way dat de realiteit de mythe kon overtreffen. Boy, was I wrong. Den Eddie is geen vadsig, vies manneke geworden zoals Axl Rose die ik trouwens ook muzikaal aanbid, hij heeft geen afgetraind lichaam zoals James Hetfield, van zover ik toch op afstand kon vaststellen, hij is gewoon een razend knappe middleaged man geworden, met een magisch warme stem en onweerstaanbare muziek die recht naar de strot grijpt. Alive, Black, Jeremy, ik heb ze omarmd samen met 60 000 andere betoverden. Geen idee met hoeveel ervan we realiseerden dat we stonden te dansen in een ‘pool of marron below’ maar in ieder geval, we had ‘arms raised in a V’.

2. Fever333 in Pukkelpop en Düsseldorf – best performance ever

Dat Zoon een drummer in opleiding is, dat weet dankzij mijn deelname aan Blokken ondertussen zowat heel Vlaanderen. Dat daarbij niet alleen bands en muziekacademies een belangrijke rol spelen maar ook social media zich nuttig maken, was voor mij tot deze zomer een nieuw gegeven. Zoon was dit voorjaar een drummer beginnen volgen op Instagram, een ongelooflijk knappe jongen met een exotische naam, Aric Improta. Zoon vond hem geniaal, mij interesseerde die gast niet veel, maar feit is dat Zoon plots ontdekte dat de megaonbekende Amerikaanse groep waar Aric in speelt Fever333 even langs Pukkelpop passeerde in een kleinere tent ’s middags om 12u. Of wij even heen en terug naar Pukkelpop konden rijden? Waarom niet. We maakten er een weekendje van. Wat we er zagen was een optreden dat later werd gerecenseerd als ‘één van de gefliptste shows die Kiewit de afgelopen dagen en zelfs jaren heeft meegemaakt!’  (www.dansendeberen.be)

Moeder werd stante-pede fan. Ik geef toe, mijn kind heeft me gebrainwasht. Sinds Pukkelpop ben ik tot vervelens toe onophoudelijk reclame aan het maken voor de band. Fever333 heeft ondertussen een Grammy nominatie beet voor beste live performance, ten bewijze dat het niet enkel recensent, Zoon en mezelve zijn die helemaal crazy geworden zijn van Aric en de zijnen. Toen de Fevers een tweede keer naar België kwamen om er in de Lotto arena het voorprogramma te spelen van Bring Me The Horizon maar wij wegens agendaissues het optreden niet konden bijwonen, zijn we twee dagen later gewoon naar de volgende locatie van hun optreden gereden, zijnde in Düsseldorf. Een kilometertje meer of minder om zot te doen, who cares… De jeugd van Düsseldorf keek vreemd op toen ze een 40+ vrouwmens tijdens het voorprogramma zagen rondspringen en roepen ‘burn it down’ ‘where we land is where we fall’. Ze kennen me daar toch niet, ik kon me helemaal laten gaan. Na de show zagen we dat de drummer zelf zijn materiaal stond op te ruimen. Ik ben als een gek beginnen roepen, genant, I know, maar hij heeft ons gehoord, hij is naar ons gekomen, heeft ons een hand gegeven en met Zoon gepraat. Ik heb geprobeerd om een foto te nemen maar  was in de onmogelijkheid om mijn handen stil te houden. ‘Keep drumming no matter what,’ zei Aric. En wij zweefden naar huis.

3. Bazart op Pukkelpop – meest verrassende 2018

Baz…wadde? Die zeemzoete zagemuziek op 3 in mijn playlist? Ben ik out of my musicmind??? Ja dus. Bazart heeft voor mij bewezen dat muziek op de radio/MP3/Spotify beluisteren totaal iets anders is dan muziek live beleven op een concert/festival. Ik had een rugzak vol vooroordelen klaar en totaal geen interesse in Bazart maar gezien ik toch op de een of andere manier in de pukkelwei was beland, kon ik maar evengoed eens luisteren, vond ik. Wat ik er zag was een band vol overgave, een zanger voor wie het dak niet alleen eraf ging maar die ook helemaal tot op het dak van de muziektoren klom, ik zag passie, goesting, spelplezier en hoorde hele, hele mooie tweede stemmen. Eén dans met de duivel en lap, ik was totaal verkocht. Wie trouwens ook op die derde plaats bij mij blijven hangen is, is Imagine Dragons. Zanger Dan Reynolds combineerde op het podium de passie en de overgave met een short/combatboots en afgetrainde ontblote borstkast. Ik was al verkocht nog voor de man één noot uit zijn strot duwde, en daarna nog meer. Dochter is ondertussen ook fan geworden & we kunnen niet wachten tot de Dragons nog eens in onze regionen komen spelen.

4. Gers Pardoel op Kneistival – beste 2018 hometown ambiance

Wie mij de voorbije 15 jaar als journaliste volgde, weet het : ik ben een beetje verliefd op Knokke-Heist. Ik ben hier geboren, opgegroeid, getrouwd en ik heb hier mijn kinderen op de wereld gezet. (Bijna zou ik schrijven gemaakt, maar ik zou mezelf hier moeten corrigeren. Dochter hebben we meegebracht van onze huwelijksreis in de Algarve. We hadden er een shithotel in een verloren uithoek, de rest is to much information. Dit terzijde.) Af en toe wordt het meer dan een klein beetje duidelijk waarom ik het zo hard heb voor mijn gemeente. Deze zomer stond ik op het gratis (jawel) openluchtfestival aan zee, het Kneistival, bovenop het terras omringd door Echtgenoot, vrienden, vage kennissen, onbekenden en toeristen. Dochter en vriendinnkes en vrienden stonden in ‘de put’. Op het podium stond Gers Pardoel. Met een vingerknip, wat gekke gangetjes, vlotte liedjes, goede muzikanten en vrolijke praat met een emotioneel tintje – zalig hoe hij vertelt over zijn tweelingbroer en het bijzonder onderwijs waar hij overduidelijk niet bijzonder genoeg voor was – wond hij zowat alle toeschouwers rond zijn vinger, of ze nu fan waren zoals velen, of niet zoals ik. Terwijl ik stond te dansen en te zingen en te nippen van mijn cava (het mocht, ik moest niet meer naar huis rijden), werd ik stante-pede nog beetje meer verliefd op mijn, op ons, Knokke-Heist. (BTW ben niet normaal zot blij en trots dat ik vanaf 3 januari mee deel mag uitmaken van het gemeentebestuur van die hele speciale plek called home. Die plek waar het Kneistival overheerst elke zomer lang.)

5. For Freedom Pipes & Drums – meest emo-optreden

Ik ben niet de enige mensch ter wereld die het niet kan droog houden als ik de doedelzak Schotland the brave hoor spelen of het nog vele intenser klinkende Highland Cathedral. Ik ben niet de enige moeder die het niet droog houdt als haar zoon met de drum die Highland Cathedral mag inzetten. En ik was bijwijlen zeker niet de enige die de tranen liet rollen tijdens het duet tussen de For Freedom pipers & drummers en de harmonie Vrij & Blij in Oostkamp. De tranen liepen heel De Valkaart door, het applaus en de staande ovatie galmt nog altijd na. Ondertussen heb ik de For Freedom muzikanten al vele keren en in verschillende combinaties zien spelen, onder andere op de innemende internationale taptoe in Oostende maar die eerste keer in Oostkamp was ik op het onverwachts gepakt. Het was heerlijk. En alleen al daarvoor, dank je wel muzikanten. Jullie ontroerden mij helemaal tot op de 5de plaats in de top 2018.

Conclusie, beste muzikanten, I love you all, I love alle genres en ik hoop en reken op heel veel toffe pakkende optredens in 2019. Eentje staat al gepland. Twenty One Pilots in paleis 12 in Brussel, of ergens anders in Europa en als dat niet lukt, vliegen we naar de USA. (Dat laatste is een grapje, hé) (Of misschien niet…)

Fijn eindejaar beste vrienden. En een heel mooi 2019 gewenst.

 

 

Proficiat Zwintriathleten!

De felicitaties die ik hier jaarlijks op mijn blog uitschrijf aan alle Zwintriathleten, zijn van een niet vooraf gegane grootteorde dit jaar. Want het is waar wat een triathleet mij zei na zijn finish, het is elk jaar zwaar. Of er is onnoemlijk veel wind, of het water is ijskoud – herinner u de storm paar jaar terug – of de goedgetrainde atleet wil zijn persoonlijk record verbreken, of de niet getrainde wil levend finishen. Het is waar. Elk jaar worden er topprestaties geleverd in een topsfeer. Maar dit jaar was er één van superlatieven. Het was warm. Het was snikheet.  Het was bovennatuurlijk. Vandaar een extra dikke, dikke proficiat voor iedereen die zijn record niet heeft gebroken of zijn doelstelling niet heeft gehaald maar wel het gevecht met de natuurelementen en met zichzelf is aangegaan en gewonnen heeft.

Extra proficiat aan Sofie Goos die 4 maanden na de messteek die zij tijdens een training door een gek kreeg toegedaan, in de Zwintriathlon haar rentree in de sport maakte, nederige buiging voor de herstelde en/of herstellende Think Pink deelnemers en een zoen voor mijn Echtgenoot. Ik ben zo trots op hem.

*******

Klik op onderstaande Louis Talpe voor mijn fotoselectie. En aub, stop met Toby te roepen naar die jongen als hij aan het sporten is.  Tijdens de Zwintriathlon was hij ook maar een gewone atleet die het heel, heel warm had.

zwintriathlon-2016-43

Vrijetijdsmarkt Knokke-Heist 2016

Zondag ben ik nog eens de straat opgetrokken richting Vrijetijdsmarkt Knokke-Heist, een leuk concept waarbij de marktkramers voor ene keer niet op zijn Eddy Wally’s sacochen, wijde broeken of fruit aan de man brengen, maar wel een nieuwe hobby, sportbezigheid of knutselevenement of zo. Voor mij is de Vrijetijdsmarkt altijd een blij weerzien met vele bekende  verenigingen van uiteenlopende aard, van Oranje tot de Spelotheek, van het KTKH tot ’t Verzet, van Oxfam tot de Boardemoakers, de Smoeltrekkers, het Sincfala museum en vele, vele andere fijne groepen mensen die voor ons entertainment zorgen op een vaak ook nog duurzame manier. Ik heb een paar foto’s voor u meegebracht. U kan ze bekijken als u klikt op onderstaand tekenend beeld.  Een jongeling met een lolly die het schaakspel ontdekt. Geslaagder dan dit kan een vrijetijdsmarkt niet zijn.

vrijetijdsmarkt-2016-1

 

Waarom Amaluna in Knokke-Heist deze zomer massaal zal scoren…

Wij zijn een veeleisende wereld geworden. Een clown die met ‘slechts’ drie balletjes jongleert mag blij zijn als hij van zijn publiek een goedkeurende glimlach krijgt, de trapezehanger die met ‘slechts’ één salto zijn sprong overbrugt, zal enkel een flauw applaus ontvangen. We moeten al vierdubbele schroeven zien en bijna-doodsprongen – herinner u Kooza en zijn ‘Wheel of Death’ – vooraleer een publiek anno 2016 zijn artiesten een staande ovatie geeft.

De nieuwe Cirque du Soleil die zich vanaf 14 juli in ons dorpje nestelt, speelde paar weken terug nog in Amsterdam. Amaluna is de 33ste Cirque du Soleil productie. Ik was een beetje terughoudend om de show te gaan zien. Hoe hard kan je een publiek nog verrassen? Wel, beste  lezer, ik kan u verklappen. Het Amaluna publiek is bij zijn finaal applaus recht gesprongen om de 114 leden van de cast en crew hun ovatie te geven. Amaluna is een rock- en roll voorstelling over een moeder en een dochter, en haar lief die ergens in het leven van de jonge vrouw zijn plaats probeert te veroveren. Er is geen ‘Wheel of Death’, wel een ‘Tandwiel van het Leven’. Er zijn luchttouwen, springplanken en de ‘Ongelijke Brug’ maar mijn meest intense kippenvelmoment kwam er dank zij de ‘Godin van de Balans’. Zij krijgt traag en bijna meditatief met ‘slechts’ haar ademhaling en dertien ribben van palmbladeren 2500 toeschouwers muisstil waarna de spectaculaire actie terug overneemt. Zeer impressionant. Ons veeleisende publiek deze zomer in Knokke-Heist zal niet teleurgesteld worden.

Wij veeleisend publiek, zullen bovendien ook niet teleurgesteld zijn in de prijs van een ticket die het bijwonen van Amaluna zal kosten. Feit is, een show van dergelijke niveau gaan zien, kost geld. Daar moeten we geen doekjes om winden.

Maar door de cirkelvormige opstelling van het wervelend spektakel is de show vanuit alle 2.500 zitjes van de Big Top tent perfect en telkens op een andere manier zichtbaar.

Kriebelblij dus dat de duurste tickets voor deze voorstelling geen absolute must zijn, wat u niet moet tegenhouden uiteraard om deze toch te bestellen. The thing is…dat deze show voor familiebudgetten toegankelijk is. Amaluna is bovendien een innemende show die bij verschillende generaties in de smaak zal vallen. En tot slot, Amaluna is een show van en voor vrouwen – praise the men, they’ll love the beauty of it – maar -thank got for this – ook de meest krachtig sexy gespierde mannelijke atleten zijn te bewonderen, onder hen Danny en Quinten, twee Vlaamse jongens wiens kracht en circuskunsten bekend geraakten tot in de Cirque hoofdkantoren in Canada wat hun een Cirque du Soleil contract opleverde. Moeders, hou uw dochters dus aan de leiband en do not say I didn’ warn you.

Als afsluiter presenteren we u hier graag een exclusieve blik achter de schermen van Cirque du Soleil, in de trainingsruimtes, de wasplaats voor de kostuums, de Cirque du Soleil keuken. Dubbelklik op onderstaande dame en geniet van de exclusieve fotoreportage van de hand van Stefanie De Groote/Septunus.be.

Achter de schermen van Amaluna in Amsterdam. Foto's by Stefanie De Groote - Septunus (19)

Tickets voor Amaluna in Knokke-Heist zijn te bestellen via sherpa.be

Een Seizoenkriebel vanwege Frank Vanleenhove

We starten de week met een gastkriebel. Frank Vanleenhove – de man achter Surfers en Lakeside Paradise – had tussen enkele vluchten door wat tijd en inspiratie met als resultaat deze seizoenskriebel in mijn mailbox. Dank je wel.

Het is ondertussen algemeen geweten: “als het kriebelt…moet je sporten”.
Bij mij kriebelt het als het “seizoen” zich weer op gang trekt in onze badstad.
Etalages worden opgesmukt met zomerse kleuren, het strand wordt opgezet, “baigneurs” rijden op en af, rolluiken die de ganse winter dicht waren gaan weer open, je ziet weer licht branden in huizen of appartementen die de ganse winter donker bleven , bloemenperken kleuren weer de dag, nieuwe zaken openen hun deuren en ja: nieuwe pop ups verschijnen in de lege panden…

Het “seizoen” is voor velen van ons in feite een echt fenomeen: we verdienen er niet alleen ons brood mee, maar we zijn telkens ook blij als het gedaan is , en we slagen er ook in om weer blij te zijn als het eraan komt… In het seizoen doen alle kneistenaars die ervan moeten leven volop hun ding, vastberaden, opportunistisch, verliezen we zelfs soms even contact met elkaar, onze vereniging, onze hobbie’s …en leven we van de zon…
Ik herinner mij zeer levendig het moment dat ik besloot om na mijn studies zelfstandig te worden om toch maar windsurflessen te geven en een surfclub te openen op het strand…Mijn vader, toen nog studieprefect van het Koninklijk Atheneum te Knokke-Heist, redelijk de wanhoop nabij: “en hoeveel ga je dan wel verdienen, weet je dat??” Waarop ik het ongeluk had van spontaan vol enthousiasme te antwoorden: “ dat zal van de zon afhangen”, waarna ik hem toch even heb moeten ondersteunen…

Het wordt mijn 30e seizoen…en ieder keer weer kriebelt het…want ik durf ook zeggen dat het daarvoor ook kriebelde ! In het seizoen had je “seizoenslieven” …en nog daarvoor had je de strandspelen van Royco, Planta Plus, Bifi worsten en…van de gemeente zelf, waar je, afhankelijk van je resultaat waardebonnen kreeg van lokale zelfstandigen. Die spaarde ik dan allemaal op, en kreeg pure cash in de plaats van mijn moeder, die ze nadien allemaal keurig ging gaan verzilveren bij bakkers, beenhouwers en noem maar op…

Hoe graag ik dan ook de winter heb in onze badstad, en hoe mooi die ook soms kan zijn, de seizoenskriebel staat boven alles, daarvan alleen komt je adrenaline boven en gaat je haar rechtop staan…we zijn weer vertrokken !
Bij deze wens ik dan ook aan alle collega’s uit Knokke-Heist vele machtige seizoenskriebels, laten we al onze bezoekers extra soigneren, laten we er opnieuw zelf ook van genieten en vooral: moge het minstens 6 maanden lang kriebelen !

Frank Vanleenhove

De Wonderjaren in Maquettes

Reminder: de tentoonstelling 30 JAAR ARCHITECTUUR IN VLAANDEREN – DE WONDERJAREN IN MAQUETTES
loopt nog tot en met 10 januari 2016 in het Cultuurcentrum Scharpoord tussen 10 en 19 uur.
Maxim Willemspad 1 – 8300 Knokke-Heist – gratis ingang

De afgelopen drie decennia kent de architectuur in Vlaanderen een ongeziene bloei. De tentoonstelling ‘30 JAAR ARCHITECTUUR IN VLAANDEREN – DE WONDERJAREN IN MAQUETTES’ zet baanbrekende en spraakmakende projecten uit die periode in de kijker. Ze biedt ook een uitgebreid overzicht van de toonaangevende figuren, feiten en gebeurtenissen die hebben bijgedragen aan de florerende architectuurcultuur.

In de jaren 1970 en 1980 lag de architectuur in ons land op apegapen. De bureaus hadden te kampen met de economische crisis, het beleidskader was gebrekkig, de toekenning van opdrachten was gepolitiseerd, het architectuuronderwijs schoot tekort. In de tweede helft van de jaren 80 kondigden enkele projecten schoorvoetend een kentering aan. In de steden zorgden enkele opvallende ingrepen hier en daar voor een voorzichtig debat, even later aangezwengeld door de eerste grote ontwerpwedstrijden. Dankzij de overtuigingskracht van een handvol bevlogen ontwerpers en beleidsmakers begonnen zich zowaar de contouren van een architectuurcultuur af te tekenen.
Vandaag, dertig jaar later, heeft succesvolle stadsvernieuwing onze steden weer leefbaar gemaakt, stimuleren gemeentelijke, stedelijke en Vlaamse overheden kwaliteitsvolle architectuur en worden Vlaamse ontwerpbureaus internationaal gewaardeerd.

Pioniers en jonge goden
De tentoonstelling brengt 57 maquettes en tientallen foto’s bij elkaar van meer dan 70 projecten die de wonderjaren mee hebben vormgegeven.
Spraakmakende gebouwen van baanbrekers, zoals Robbrecht en Daem, Marie-José Van Hee, bOb Van Reeth en Christian Kieckens.
Projecten van de ‘jonge goden’ die verder aan die weg timmerden, zoals Willem Jan Neutelings, Xaveer De Geyter en Stéphane Beel.
En werk van de nieuwe lichting die sinds de eeuwwisseling actief is, zoals 51N4E, office KGDVS, de vylder vinck taillieu en noA. Samen met vele anderen zorgen ze in die dertig jaar voor een fascinerende architectuurproductie die heel divers is maar die integriteit verkiest boven spektakel of grote gebaren.

Tijdlijn
Een tijdlijn loopt als rode draad doorheen de tentoonstelling. Tekst, foto’s, video-interviews en maquettes bieden een overzicht van figuren, feiten en gebeurtenissen die de afgelopen dertig jaar hun stempel hebben gedrukt op de architectuurcultuur in Vlaanderen.

Iconische maquettes
De maquettes werden opgespoord en geïnventariseerd door de medewerkers van het Centrum Vlaamse Architectuurarchieven en het Vlaams Architectuurinstituut. Ze bezochten tientallen archieven van architectuurbureaus, bedrijven, overheden en particulieren. Hun zoektocht levert enkele verassende ontdekkingen op. In de tentoonstelling zijn enkele verloren gewaande, iconische werken te zien. Anderzijds is gebleken dat maquettes van sommige sleutelprojecten niet bestaan, vernield zijn of spoorloos verdwenen. Met foto’s krijgen ze in ‘30 JAAR ARCHITECTUUR IN VLAANDEREN – DE WONDERJAREN IN MAQUETTES’, toch de aandacht die ze verdienen.

Chocolatier M wint zilver op World Final

Wij wisten het al maar nu wordt het nog maar eens bevestigd: de Knokse Chocolatier M sluit aan bij wereldtop. David Maenhout werk op de World Final voor Chocolade in Londen gelauwerd met niet één maar twee Zilveren Medailles.

Afgelopen weekend vond in Londen tijdens de ‘The Chocolate Show’ de World Final plaats van The Chocolate Awards.
Wat de Olympische Spelen zijn voor sporters, zijn de ‘Chocolate Awards’ voor chocolademakers. Het is één van de meest gerenommeerde wedstrijden ter wereld voor pralines en chocolade.

Chocolate Designer David Maenhout van Chocolatier M uit Knokke won in de voor zijn deelgenomen en belangrijkste categorieën, die van de pralines in pure en in melk chocolade, maar liefst twee Zilveren Medailles!
De eerste Zilveren Medaille werd uitgereikt aan hun Umami praline gemaakt op basis van ambachtelijke Japanse soya-saus en geroosterde sesam, de andere aan een overheerlijke donker gebrande karamel met toets van zeezout. De Umami praline met zijn unieke look is de laatste jaren een ware hype geworden in Japan. De jury was tijdens de uitreiking lovend over de finesse van de praline van de Knokse chocolatier. De gouden plakken in hun categorie waren voor een Zweedse en Britse collega.

De kwaliteit lag tijdens de finale waanzinnig hoog. Wat de erkenning extra glans geeft voor de chocolatier is dat de volledige wedstrijd blind werd beoordeeld door een dertig-koppige internationale en professionele jury.
“Er werden sinds begin dit jaar reeds preselecties gehouden in letterlijk alle delen van de Wereld,” aldus David. In de Europese preselecties wonnen we reeds drie maal een gouden award in drie diverse categorieën, waarmee we uiteindelijk door konden gaan naar de wereldfinale in Londen. Leuk weetje,” voegt hij er nog aan toe. “De gebruikte soya-saus voor de Umami praline is één van de drie laatst ambachtelijk gemaakte in de wereld en wordt ook gebruikt aan het Keizerlijk hof van Japan. Om maar een idee te geven van de topkwaliteit van ingrediënten die voor dergelijke wedstrijd gebruikt worden. De Umami praline is één van de uithangborden van Chocolatier M geworden de laatste vijf jaar.” Dochter Louise mocht mee de erkenning van papa in handen nemen.

Chocolatier M uit Knokke, opgericht in 2005, is Internationaal Ambassadeur voor de Belgische chocolade voor Barry-callebaut en werd in 2013 uitgeroepen tot de allereerste ‘Chocolatier van het jaar’ door de culinaire gids Gault&Millau en tot ‘Chocolate heaven’ door Britse Foodepedia.

CHOCOLATIER M
Sylvain Dupuisstraat 38
8300 Knokke (Knokke-Heist)
BELGIUM
+32/50/614460 (10u-18u sluitingsdag: woe) – info@chocolatier-M.behttp://www.facebook.com/chocolatierMhttp://www.chocolatier-M.be

*****

Wist je trouwens dat David Maenhout speciaal voor de voorbije Blue&White party een een exclusieve Blue&White praline heeft ontworpen? Het was niet eenvoudig, vertelde hij ons, om de blauwe kleur in de praline te verwerken, maar wie een goodie bag wist te bemachtigen, zal het beamen…ze waren Blue&White lekker!

chocolatier m (2)