Tagarchief: knokke

Proficiat Zwintriathleten!

De felicitaties die ik hier jaarlijks op mijn blog uitschrijf aan alle Zwintriathleten, zijn van een niet vooraf gegane grootteorde dit jaar. Want het is waar wat een triathleet mij zei na zijn finish, het is elk jaar zwaar. Of er is onnoemlijk veel wind, of het water is ijskoud – herinner u de storm paar jaar terug – of de goedgetrainde atleet wil zijn persoonlijk record verbreken, of de niet getrainde wil levend finishen. Het is waar. Elk jaar worden er topprestaties geleverd in een topsfeer. Maar dit jaar was er één van superlatieven. Het was warm. Het was snikheet.  Het was bovennatuurlijk. Vandaar een extra dikke, dikke proficiat voor iedereen die zijn record niet heeft gebroken of zijn doelstelling niet heeft gehaald maar wel het gevecht met de natuurelementen en met zichzelf is aangegaan en gewonnen heeft.

Extra proficiat aan Sofie Goos die 4 maanden na de messteek die zij tijdens een training door een gek kreeg toegedaan, in de Zwintriathlon haar rentree in de sport maakte, nederige buiging voor de herstelde en/of herstellende Think Pink deelnemers en een zoen voor mijn Echtgenoot. Ik ben zo trots op hem.

*******

Klik op onderstaande Louis Talpe voor mijn fotoselectie. En aub, stop met Toby te roepen naar die jongen als hij aan het sporten is.  Tijdens de Zwintriathlon was hij ook maar een gewone atleet die het heel, heel warm had.

zwintriathlon-2016-43

Waarom Amaluna in Knokke-Heist deze zomer massaal zal scoren…

Wij zijn een veeleisende wereld geworden. Een clown die met ‘slechts’ drie balletjes jongleert mag blij zijn als hij van zijn publiek een goedkeurende glimlach krijgt, de trapezehanger die met ‘slechts’ één salto zijn sprong overbrugt, zal enkel een flauw applaus ontvangen. We moeten al vierdubbele schroeven zien en bijna-doodsprongen – herinner u Kooza en zijn ‘Wheel of Death’ – vooraleer een publiek anno 2016 zijn artiesten een staande ovatie geeft.

De nieuwe Cirque du Soleil die zich vanaf 14 juli in ons dorpje nestelt, speelde paar weken terug nog in Amsterdam. Amaluna is de 33ste Cirque du Soleil productie. Ik was een beetje terughoudend om de show te gaan zien. Hoe hard kan je een publiek nog verrassen? Wel, beste  lezer, ik kan u verklappen. Het Amaluna publiek is bij zijn finaal applaus recht gesprongen om de 114 leden van de cast en crew hun ovatie te geven. Amaluna is een rock- en roll voorstelling over een moeder en een dochter, en haar lief die ergens in het leven van de jonge vrouw zijn plaats probeert te veroveren. Er is geen ‘Wheel of Death’, wel een ‘Tandwiel van het Leven’. Er zijn luchttouwen, springplanken en de ‘Ongelijke Brug’ maar mijn meest intense kippenvelmoment kwam er dank zij de ‘Godin van de Balans’. Zij krijgt traag en bijna meditatief met ‘slechts’ haar ademhaling en dertien ribben van palmbladeren 2500 toeschouwers muisstil waarna de spectaculaire actie terug overneemt. Zeer impressionant. Ons veeleisende publiek deze zomer in Knokke-Heist zal niet teleurgesteld worden.

Wij veeleisend publiek, zullen bovendien ook niet teleurgesteld zijn in de prijs van een ticket die het bijwonen van Amaluna zal kosten. Feit is, een show van dergelijke niveau gaan zien, kost geld. Daar moeten we geen doekjes om winden.

Maar door de cirkelvormige opstelling van het wervelend spektakel is de show vanuit alle 2.500 zitjes van de Big Top tent perfect en telkens op een andere manier zichtbaar.

Kriebelblij dus dat de duurste tickets voor deze voorstelling geen absolute must zijn, wat u niet moet tegenhouden uiteraard om deze toch te bestellen. The thing is…dat deze show voor familiebudgetten toegankelijk is. Amaluna is bovendien een innemende show die bij verschillende generaties in de smaak zal vallen. En tot slot, Amaluna is een show van en voor vrouwen – praise the men, they’ll love the beauty of it – maar -thank got for this – ook de meest krachtig sexy gespierde mannelijke atleten zijn te bewonderen, onder hen Danny en Quinten, twee Vlaamse jongens wiens kracht en circuskunsten bekend geraakten tot in de Cirque hoofdkantoren in Canada wat hun een Cirque du Soleil contract opleverde. Moeders, hou uw dochters dus aan de leiband en do not say I didn’ warn you.

Als afsluiter presenteren we u hier graag een exclusieve blik achter de schermen van Cirque du Soleil, in de trainingsruimtes, de wasplaats voor de kostuums, de Cirque du Soleil keuken. Dubbelklik op onderstaande dame en geniet van de exclusieve fotoreportage van de hand van Stefanie De Groote/Septunus.be.

Achter de schermen van Amaluna in Amsterdam. Foto's by Stefanie De Groote - Septunus (19)

Tickets voor Amaluna in Knokke-Heist zijn te bestellen via sherpa.be

Een Seizoenkriebel vanwege Frank Vanleenhove

We starten de week met een gastkriebel. Frank Vanleenhove – de man achter Surfers en Lakeside Paradise – had tussen enkele vluchten door wat tijd en inspiratie met als resultaat deze seizoenskriebel in mijn mailbox. Dank je wel.

Het is ondertussen algemeen geweten: “als het kriebelt…moet je sporten”.
Bij mij kriebelt het als het “seizoen” zich weer op gang trekt in onze badstad.
Etalages worden opgesmukt met zomerse kleuren, het strand wordt opgezet, “baigneurs” rijden op en af, rolluiken die de ganse winter dicht waren gaan weer open, je ziet weer licht branden in huizen of appartementen die de ganse winter donker bleven , bloemenperken kleuren weer de dag, nieuwe zaken openen hun deuren en ja: nieuwe pop ups verschijnen in de lege panden…

Het “seizoen” is voor velen van ons in feite een echt fenomeen: we verdienen er niet alleen ons brood mee, maar we zijn telkens ook blij als het gedaan is , en we slagen er ook in om weer blij te zijn als het eraan komt… In het seizoen doen alle kneistenaars die ervan moeten leven volop hun ding, vastberaden, opportunistisch, verliezen we zelfs soms even contact met elkaar, onze vereniging, onze hobbie’s …en leven we van de zon…
Ik herinner mij zeer levendig het moment dat ik besloot om na mijn studies zelfstandig te worden om toch maar windsurflessen te geven en een surfclub te openen op het strand…Mijn vader, toen nog studieprefect van het Koninklijk Atheneum te Knokke-Heist, redelijk de wanhoop nabij: “en hoeveel ga je dan wel verdienen, weet je dat??” Waarop ik het ongeluk had van spontaan vol enthousiasme te antwoorden: “ dat zal van de zon afhangen”, waarna ik hem toch even heb moeten ondersteunen…

Het wordt mijn 30e seizoen…en ieder keer weer kriebelt het…want ik durf ook zeggen dat het daarvoor ook kriebelde ! In het seizoen had je “seizoenslieven” …en nog daarvoor had je de strandspelen van Royco, Planta Plus, Bifi worsten en…van de gemeente zelf, waar je, afhankelijk van je resultaat waardebonnen kreeg van lokale zelfstandigen. Die spaarde ik dan allemaal op, en kreeg pure cash in de plaats van mijn moeder, die ze nadien allemaal keurig ging gaan verzilveren bij bakkers, beenhouwers en noem maar op…

Hoe graag ik dan ook de winter heb in onze badstad, en hoe mooi die ook soms kan zijn, de seizoenskriebel staat boven alles, daarvan alleen komt je adrenaline boven en gaat je haar rechtop staan…we zijn weer vertrokken !
Bij deze wens ik dan ook aan alle collega’s uit Knokke-Heist vele machtige seizoenskriebels, laten we al onze bezoekers extra soigneren, laten we er opnieuw zelf ook van genieten en vooral: moge het minstens 6 maanden lang kriebelen !

Frank Vanleenhove

Chocolatier M wint zilver op World Final

Wij wisten het al maar nu wordt het nog maar eens bevestigd: de Knokse Chocolatier M sluit aan bij wereldtop. David Maenhout werk op de World Final voor Chocolade in Londen gelauwerd met niet één maar twee Zilveren Medailles.

Afgelopen weekend vond in Londen tijdens de ‘The Chocolate Show’ de World Final plaats van The Chocolate Awards.
Wat de Olympische Spelen zijn voor sporters, zijn de ‘Chocolate Awards’ voor chocolademakers. Het is één van de meest gerenommeerde wedstrijden ter wereld voor pralines en chocolade.

Chocolate Designer David Maenhout van Chocolatier M uit Knokke won in de voor zijn deelgenomen en belangrijkste categorieën, die van de pralines in pure en in melk chocolade, maar liefst twee Zilveren Medailles!
De eerste Zilveren Medaille werd uitgereikt aan hun Umami praline gemaakt op basis van ambachtelijke Japanse soya-saus en geroosterde sesam, de andere aan een overheerlijke donker gebrande karamel met toets van zeezout. De Umami praline met zijn unieke look is de laatste jaren een ware hype geworden in Japan. De jury was tijdens de uitreiking lovend over de finesse van de praline van de Knokse chocolatier. De gouden plakken in hun categorie waren voor een Zweedse en Britse collega.

De kwaliteit lag tijdens de finale waanzinnig hoog. Wat de erkenning extra glans geeft voor de chocolatier is dat de volledige wedstrijd blind werd beoordeeld door een dertig-koppige internationale en professionele jury.
“Er werden sinds begin dit jaar reeds preselecties gehouden in letterlijk alle delen van de Wereld,” aldus David. In de Europese preselecties wonnen we reeds drie maal een gouden award in drie diverse categorieën, waarmee we uiteindelijk door konden gaan naar de wereldfinale in Londen. Leuk weetje,” voegt hij er nog aan toe. “De gebruikte soya-saus voor de Umami praline is één van de drie laatst ambachtelijk gemaakte in de wereld en wordt ook gebruikt aan het Keizerlijk hof van Japan. Om maar een idee te geven van de topkwaliteit van ingrediënten die voor dergelijke wedstrijd gebruikt worden. De Umami praline is één van de uithangborden van Chocolatier M geworden de laatste vijf jaar.” Dochter Louise mocht mee de erkenning van papa in handen nemen.

Chocolatier M uit Knokke, opgericht in 2005, is Internationaal Ambassadeur voor de Belgische chocolade voor Barry-callebaut en werd in 2013 uitgeroepen tot de allereerste ‘Chocolatier van het jaar’ door de culinaire gids Gault&Millau en tot ‘Chocolate heaven’ door Britse Foodepedia.

CHOCOLATIER M
Sylvain Dupuisstraat 38
8300 Knokke (Knokke-Heist)
BELGIUM
+32/50/614460 (10u-18u sluitingsdag: woe) – info@chocolatier-M.behttp://www.facebook.com/chocolatierMhttp://www.chocolatier-M.be

*****

Wist je trouwens dat David Maenhout speciaal voor de voorbije Blue&White party een een exclusieve Blue&White praline heeft ontworpen? Het was niet eenvoudig, vertelde hij ons, om de blauwe kleur in de praline te verwerken, maar wie een goodie bag wist te bemachtigen, zal het beamen…ze waren Blue&White lekker!

chocolatier m (2)

Getest en uniek bevonden…Contemporary Grill Cuisine Brasa

Nog niet zo heel lang geleden is in de Smedenstraat 57, in het hartje van het oude Knokke gedeelte, een nieuwe culinaire tempel geopend. Brasa positioneert zich als Contemporary Grill Cuisine. Het is een volwaardige off-spring met eigen identiteit van Cuines,33 dat zich een paar huisnummers verder in dezelfde straat in Knokke bevindt. Deborah Hellburg en Maurice De Jaeger zijn gastvrouw en chef. Samen hebben ze expertise en ideeën opgedaan in een werktraject dat hen langs Oud Sluis, Pure C (Cadzand), Bartholomeus (Heist) en Le Cirque in Scheveningen leidde. Om beter voeling te krijgen met het vak van beenhouwer werkte Maurice De Jaeger in de aanloop naar deze opening vier maanden bij slagerij Deknock in Knokke.

In Brasa, Spaans voor gril, trekt naast de bar en een koelkast met gerijpt vlees van diverse rundrassen (Simenthal, Gasconne, Rubia Gallega, Hereford,…) vooral de open keuken aandacht met een houtskoolgril (brasa) waarop vis, kreeft en vlees nauwkeurig bereid worden. Andere eyecatcher is een groot spit waar naast zwartpootkippen ook hele ananassen geduldig rondjes draaien. Opvallend in het geheel is de keukenzorg voor nauwkeurige garing voor alle producten waardoor Brasa gerechten brengt die alleen al door hun natuurlijke sappigheid plezieren.

Brasa is opgetrokken in een nieuw gebouwd huis in de rij valt de zaak op met een aparte gevel en een stemmig, warm interieur waar – opnieuw – de natuurlijkheid centraal staat. Architecte Cathy Swinnen kreeg van bouwheer Jan Boussy de opdracht aan de slag te gaan met eerlijke materialen. Brasa combineert zichtbeton met gerecupereerd hout, steen en staaldecoratie. De roestige corrosie van de gevelbekleding in cortenstaal biedt een platform voor wat het vertrekpunt van het totaalconcept was: de kleurrijke panelen. Met oog voor detail zijn in de gevel kleurcombinaties geïntegreerd die terug keren in de betegeling van het zichtbeton, het terras en de accessoires.

Voor de liefhebbers, Cortenstaal, ook bekend onder de merknaam COR-TEN-staal, is een metaallegering, bestaande uit ijzer waaraan koper, fosfor, silicium, nikkel en chroom zijn toegevoegd. De sterkte is vergelijkbaar met die van andere gelegeerde staalsoorten zoals roestvast staal, de rekenwaarde is circa 355 N/mm². De bruine roestkleur is het meest typische uiterlijke kenmerk. De roestkleurige en zeer dichte oxidehuid schermt het dieper liggende materiaal af van zuurstof, waardoor de oxidatie sterk vertraagt, hoewel in holten die vol staan met water de corrosie zich wel voortzet. Door de oxidehuid is het niet nodig het materiaal te schilderen.

Het meest in het oog springende voorbeeld van het gebruik van cortenstaal in de architectuur is de US Steel Tower in Pittsburgh, Pennsylvania/Verenigde Staten. De US Steel Tower is voltooid in 1970 en met zijn 256 meter (64 verdiepingen) de hoogste wolkenkrabber van Pittsburgh. De stalen constructie werd opzettelijk aan het weer blootgesteld om het corrosie-effect van het nieuwe materiaal cortenstaal te demonstreren.

Pittsburgh-pennsylvania-usx-tower

Brasa is voornamelijk een à la carte restaurant met een ruime keuze aan hapjes vooraf waaronder ook oesters of een onderhoudend bord met ‘small bites & appetziers & charcuterie’. Op weekdagen serveert Brasa een lunchmenu in twee gangen voor € 24. We kozen tijdens ons bezoek voor de suggestie van de dag, een exquise vol-au-vent van zwartpootkip en een tartaar van rund Brasa Style voorafgegaan door de House Cocktail. Omdat we de naam zwartpootkip al enkele malen genoemd hebben, hier ook een kleine toelichting. Een AOC-zwartpootkip wordt gekweekt volgens een lastenboek. De kwekers moeten voldoen aan bepaalde eigenschappen om dat label te krijgen. De hoeveelheid van de portie en de levensduur van de kip zijn op die manier bepaald. Ook de grootte van het veld waarop ze rondlopen ligt vast. Door die maatregelen krijg je een kip met vast vlees dat veel smaakvoller is dan een gewone kip.

Ter info. Voor een Belgische entrecôte betaal je in Brasa 25euro, frietjes, slaatje, saus of mediterraanse groentjes niet inbegrepen. De in huis minimaal drie weken gerijpte dry aged meats variëren – exclusief de bovenvermelde sides – tussen de 33euro voor een Simmenthal en de 148euro voor een 300gr 100% Franse Wagyu, maar daarvoor krijg je wel een authentiek lekkere smaak van ongekende kwaliteit die je toch één keer in je leven moet geproefd hebben.

Brasa

Smedenstraat 57, 8300 Knokke, tel.: 050 61 00 61
http://www.brasagrill.be – maandag en dinsdag gesloten

Kooza foto’s

Kooza … ik heb er al veel over geschreven, hier en op facebook, in Tam-Tam, De Streekkrant, De Zondag, Knokke Actueel,…telkens weer een ander aspect van het verhaal. Met dank aan de perstrip naar Madrid had ik wel één en ander te schrijven over Kooza. Gelukkig heb ik ‘hier en daar’ daar ook de plaats voor gekregen.

Nu Kooza bij ons thuis is, hier in Knokke-Heist, vind ik het een keer de moment om alle Kooza foto’s hier op jullie los te laten.

Omdat beelden meer zeggen dan woorden.

Vorige donderdag. De première in Knokke. De Kleine Braven heb ik toen ook losgelaten, met de kodak, totdat het tijd was om naar binnen te gaan. (dubbelklik op de tent om paar mensen te zien)

DSC_0013

De generale repetitie (vorige woensdag) was de moment voor de verzamelde pers om er uitgebreid foto’s van de show te nemen. Nu, ik heb daar materiaal noch kennis voor. Tam Tams Freddy Lamote wel. Dubbelklik op mijn favorietje voor een greep uit zijn prachtige fotoreportage van een adembenemende show.

998708_517407528315109_842212208_n

De volledige reeks alsook zijn andere reportages in en over Knokke-Heist kan je bekijken via Freddy’s facebookpagina .

Ikzelf heb in Madrid een paar Kooza foto’s genomen, achter de schermen. Ik weet niet of ik ze hier al getoond heb, anyway…dubbelklik voor repetitiefoto’s,

DSC_0068

en voor een blik in de wereld van de kostuums, en de happy blik van Annemarie, klik je op onderstaande.

DSC_0025

Het Koozadorp zie je hier. (Dezelfde wasmachines staan nu in Knokke.)

DSC_0014

En waarom niet, een paar Madrid pictures genomen tijdens een gestolen moment waarop we (de collega’s&me) efkes de stad in konden.

DSC_0169

Tot binnenkort of later…nu moet ik dringend terug boeken gaan lezen in mijn hof.

Triathlon…de next generation, en parkeren this generation

Zonet mijn dochter afgezet op de eerste 3atlon4fun training. En daarmee is de cirkel rond. Als ’t op sport aan komt, mijn hometown Hokke-Kneist, geslaagd.

Als het op parkeerbeleid aankomt. Falende.

Wie mij volgt op facebook heeft het al kunnen lezen. Kriebel heeft gisteren haar zoveelste parkeerboete binnen gehaald. Uitgeschreven om 18u18. Op een plaats waar je niet eens hoeft te betalen. Op de parking aan Stormmeeuw. Ik heb nochtans een bewonerskaart betaald in het begin van het jaar. (Perskaart geeft mij geen recht op gratis parking. Ik vraag mij af waar het wel recht op geeft. Heb er tot nu toe nog niets aan gehad.) Parking Stormmeeuw dus. Blauwe zone is dat. ‘Normaal’ hoef je in blauwe zones je parkeerschijf niet te leggen als je een bewonerskaart hebt betaald in het begin van het jaar. Op parking Stormmeeuw wel. Ik weet dat. Ik ken heel dat parkeergedoe uit mijn hoofd. Ik heb er lang genoeg op zitten blokken. Rood Lippenslaan, oranje zijstraat, groen, grijs…zouden er nog kleuren in de regenboog zijn waar ze hier een andere zone voor kunnen uitvinden?

Neen…je mag zeggen wat je wilt. Ik had mijn schijf moeten leggen.

Toch.

De parkeerwachter zou op nog geen driekwart voor het avonduur nog tickets mogen uitschrijven (de boetes zijn er om te vermijden dat menschen er heel ’t weekend hun voiture zetten, op maandagavond als er geen kat op de parking staat, heeft het geen andere functie om boetes uit te schrijven dan de kassa te vullen). Toch, de parkeerwachter was misschien niet ‘juist’ maar wel strikt. Niets op aan te merken. Ik had mijn kaart moeten leggen. De enige schuldige voor die boete ben ik.

En toch blijf ik bij mijn standpunt: dit parkeerbeleid hier in ons Knokke-Heist. It really sucks. En ja…ik geef toe. Ik sta nogal ‘pinnig’ de laatste tijd. Zeer pinnig zelfs. (Gelukkig was er bij het binnen rijven van mijn boete niemand in de buurt. Hij of zij zou het wellicht niet overleefd hebben.)’t Zal de stand van de maan zijn. Maar het mag zijn wat het wilt. ’t Is niet omdat ik de zoveelste boete heb. Of misschien wel. Maar in ieder geval. Ik vind niets goeds aan heel dat parkeerbeleidgedoe.

Over sport hoor je mij geen slecht woord zeggen.