to bee or not to bee

Nieuws van het Flame-front:

To bij or not to bij…

Maandag 24 september 2012
Dit weekend waren Luc en Michel te gast op het in onze vorige Flameblog aangekondigde congres over apitherapie ofte behandelingen met bijenprodukten. Het was een bijzondere dag, schrijft Michel in zijn verslag, tevens viering van 100 jaar Koninklijke Vlaamse Imkersbond. Maar meer dan een bijzondere dag was het een leerzame ervaring voor Flame, en 719 op het congres aanwezige bijenliefhebbers.
Een paar zaken die we van het congres onthouden hebben:
* Welke componenten in honing zitten blijken afhankelijk van plaats en seizoen, wat werkt in die honing, dat weten we eigenlijk niet.
* Er worden een aantal kwaliteiten toegeschreven aan honing, zoals ontstekingswerende en antibiotische, maar dat werd op het congres niet verduidelijkt.
* Een dierenarts kwam haar ervaring met honing toelichten waaruit bleek dat vooral de lage kost belangrijk was.
* Een onderzoeker kwam zijn 20 jaar oude ervaring delen, informatie die de voorbije 20 jaar niet werd geupdated maar zijn informatie was eigenlijk de meest bruikbare. Naast wat praktische tips over hoe de honing en vooral propolis kunnen geprepareerd worden, leerden wij vooral dat het om zeer kwaliteitvaste producten gaat. Echt steriel verpakken is niet nodig en de houdbaarheid bedraagt waarschijnlijk meer dan jaren.
Resultaat? Nog veel vragen, maar we moeten echt kijken hoe we kasten in Burkina kunnen zetten. Wie, wanneer en met welke middelen we de honing en propolis kunnen oogsten en hoe we dat in een medische bruikbaar product gaan vertalen.
Optimistisch als altijd besluit Michel: “Het kan echt niet moeilijk zijn!
En de Luc zegt dat ik gelijk heb.”
Info, tips, ervaringen ivm honing in de (brand)wondenzorg? Mail ons…
of
christeltamtam@telenet.be
lees meer Flame op www.ngoflame.be

Kriebel en de houten kop

Maandagmorgen, 6.42am

Braven is veilig en wel terug thuis (allez, hij is al terug gaan werken), op een paar schaafwonden na van zijn kopje over dat hij met fiets en al op een van de Ardense bergen zoals Astrid Bryan ze noemt, heeft gedemonstreerd.  (Ze zei er ook bij in haar eerste aflevering van haar derde seizoen van Astrid in Hollywood dat we hier White Christmassen hebben, ze heeft een half tv program gevuld met uit te leggen hoe ze haar was doet. Je moet het maar doen, zo je geld verdienen. Daar doe ik mijn petje voor af.)

Braven is dus terug thuis en ik heb hem niet echt gemist maar ik ben wel blij dat hij terug thuis is, kwestie dat hij mij een beetje op het rechte pad kan houden. You see…ik heb weer veel bijgeleerd van ’t weekend. Ik heb geleerd dat een dieet wel een glas, of zelfs twee glazen cava aankan, maar geen fles en zeker geen twee. Nu, Kriebellezers van het eerste uur weten al langer dat ik héél graag een paar glazen cava drink, maar weten ook héél goed dat een paar mijn maximum is. Ik noem het mijn natuurlijk afweermechanisme tegen alcolholisme en ander onheil. En de dagen dat ik dat afweermechanisme vergeet, beland ik meestal boven een goot, of graskant of wc-pot. (Wie mijn Kriebel on Stage al heeft gezien, weet dat dat al sinds mijn jeugdjaren zo is…Ik ben op dat vlak nog geen haar veranderd.)

Het dieet en alcohol gaan niet samen. Ik heb dat de voorbije weken al gemerkt. Elk glas (mijn margerita vorige week, mijn paradis een tijdje ervoor, de cava na de zwintriatlon…) alle eenlingen hebben mij één voor één een zeer pijnlijk hoofd bezorgd. Ik wist dus dat ik zondagmorgen, na de gezellige avond met het vriendinnetje, pijn zou hebben.

Maar…

Ik wist niet dat het zoo gezellig zou zijn dat ik zou vergeten te luisteren naar mijn afweermechanisme. Ik zal het zeggen zoals het is: als de kat van huis is, doet de Kriebel een kater op. Ik woog gisterenmorgen dan ook ontzettend weinig. 63,9 zei de weegschaal. Dat was zo’n 700g minder dan de dag ervoor. Maar dat was niet omdat ik plots nog 700g spektaculair meer vermagerd was. Dat was omdat ik toen ik op de weegschaal stond, zondagmorgen om 6am, al heel mijn hart en mijn ziel, alle zushi en alle soorten wijn waarmee ik deze had doorgespoeld had uitgekotst. En vandaag…Mondaymorning. ’t Kopje doet nog altijd zeer. Damn me!

Soit…de motivatie is groter dan ooit. Ik blijf verder meer en meer zorgen voor mezelf, wat uiteindelijk doelstelling 1 is van het dieet. Nu ik zo rond de 64 schommel (ongeveer -7), heb ik besloten, na overleg en goede raad van mijn omgeving om nog te zakken tot 62, en dan een stabiliteit te zoeken tussen 62 en 63. Minder kan, maar mag niet. Aan je 42ste krijg je te veel rimpels als je te mager bent en da’s niet mooi, bovendien is het niet te bedoeling dat mijn décolté begint in te krimpen. Spare me! En spare den braven!

Dit gezegd zijnde, beginnen we nu aan de ochtendspurt. Kids naar school enz. En dan begin ik te schrijven. Deze namiddag staat in teken van Kriebelcomedy, zaterdag optreden, ik vertel jullie daar binnenkort meer over.

Greetz

geniet van deze eerste herfstdag

Kriebel

 

En hoe zou het den Braven zijn?

Hij heeft zowat de helft van zijn kleerkast mee. Het zou nochtans maar twee dagen duren die mountainbikeuitstap naar de Ardennen van hem zijn triatlonmaatjes…

En ondertussen @home?

It’s all so quiet…shuuht…shuuut….it’s all so still….

Zalig hé. Prettig weekend allemaal. Ik mag vanavond een cavaatje drinken en zushi @home eten met de vriendinnetjes.

Gewicht update…

…voor de geïnteressseerde,

dr. Mike, fase 2, dag 8…

Fase 2 is moeilijker. Er mogen al een paar dingen meer. En dat smaakt naar meer. Ik snak naar een cava met toastjes, pureepatatjes, mokka-ijs dat een klein beetje net genoeg gesmolten is, warme chocoladesaus en verse niet te vast opgeklopte slagroom…

Er mogen al een paar dingen meer, en ik ben ietsje minder extreem. Dus ik stoom mijn vis niet meer apart in de micro, maar eet het stukje gebakken door den Braven in de pan gewoon mee, zonder de bijhorende botersaus. Een mens kan ook niet als een raket blijven afvallen, dus het gaat ietsje trager. Maar het gaat. De stand is 65,1 kg. Als je weet dat ik 25 dagen geleden bijna 72 woog… Ik voel mij slank. Hell yeah…ik voel me zelfs terug mooi, zelfs met mijn haar in de war. Het ‘buikje’ puilt niet meer over mijn jeans. Mijn jarenlang oude riem heb ik gisteren terug tot in het laatste gaatje kunnen dichttrekken. Mijn jeans slobbert rond mijn gat. Ik voel me opgewekt en energetisch en heb een goed humeur. Ik moet wel terug aan het sporten nu. Alles is een beetje ‘slap’. ’t Is niet de bedoeling dat ik zal gaan hangen. Maar ik ben nog niet aan het sporten toe. Ik ga eerst shoppen, morgen. Ik heb dat wel verdiend, vind ik.

Blue&White party…the sequel

Blue&White zoveel maanden later…

Beste vrienden,

De Blue&White party ligt al weer een aantal maanden achter ons, ja zelfs de zomer is al voorbij…onze neuzen kijken al weer richting volgende lente, richting Blue&White party part 4.

Editie 3 heeft ons – dank zij jullie! – een aardige cent opgebracht, zo aardig zelfs dat wij onze doelstelling, 8 televisies voor de kinderkankerafdeling leukemie in het UZ Leuven, hebben gehaald. Als het wat mee zit, zouden we misschien zelfs 9 televisies kunnen sponsoren.  Peter heeft via Euronics een voorstel uitgewerkt, inclusief – en dat is belangrijk – een degelijke ophangbeugel. De kwaliteit van de ophangbeugel is belangrijk. De televisies moeten immers goed wendbaar zijn, gezien de kinderen, als ze in bed moeten blijven, niet goed naar televisie kunnen kijken. In Leuven zijn ze tevreden met het model dat Peter heeft voorgesteld, zo tevreden zelfs dat ze gevraagd hebben om 20 televisies te leveren. Zij zouden dan zelf de rest van het bedrag via alternatieve sponsorkanalen bijvoegen, zodat alle locaties in één beweging een nieuwe tv krijgen. Peter heeft ondertussen ook van Telenet de belofte gekregen dat op het moment dat de lijnen daar worden vernieuwd – wat op de planning staat maar nog niet aan de orde is – de televisies een gratis digibox krijgen. In november gaan wij, de Blue&White dames, met Peter naar Leuven om details rond de levering verder te bespreken. Conclusie, onze Blue&White 2012, heeft niet alleen 8 tv’s opgeleverd, het heeft tevens een boost gegeven aan vernieuwing van alle tv’s op de leukemieafdeling en de belofte dat er ook nog digiboxen volgen. We mogen dus tevreden zijn, enne…als het van ons afhangt…Blue&White 2013 komt er aan. Save the date zaterdag 20 april 2013. De opbrengst van editie 2013 gaat naar ngo Flame (www.ngoflame.be).

We keep you informed. Groetjes,

Christel&Cathy, Peter en Yves.

Schande!

Dat een paparazzi-mens haar geld verdient met het op loer liggen tussen de bosjes om een glimp van iemands borsten op te vangen op iemands privé-terras, tijdens zijn privé-vakantie, op 800 meter (!!!) afstand van de zichtbare wereld, is grof, zeer grof.

Dat er stemmen opgaan die zeggen dat Kate haar topje maar aan had moeten houden, vind ik zo mogelijk nog lager dan laagst bij de grond.

Er zijn veel verschrikkelijke manieren om je geld te verdienen. Paparazzi spelen is een van de ergste vind ik. Het heeft geen enkele meerwaarde.

Ze hebben al meer dan een dode op hun geweten.