Over Willy Sommers, de moshpit van Pukkelpop en de kennismaking met The Fever 333

Opvoeding is een acte die bestaat uit tweerichtingsverkeer.

Als ouder probeer je je kinderen een aantal waarden en normen mee te geven.

Als kind probeer je aan je ouders jouw leefwereld te tonen.

Als je geluk hebt tenminste. Dat je ouders die willen leren kennen.

Of dat je kinderen je hun wereld willen tonen.

En dat ik geluk heb gehad.

Toen Pearl Jam werd aangekondigd als headliner voor Werchter sprongen zowel Zoon als ik een gat in de lucht. Opvoeding geslaagd zou je denken als je samen met 70 000 man ‘Arms raised in a V with pools of maroon below…’ staat mee te schreeuwen en je nog weet waarover de lyrics het hebben ook.

Maar ik heb nog meer geluk.

Toen The Fever333 werd aangekondigd als een van de alternatieve bands die op Pukkelpop zou spelen heeft Zoon mij meegenomen naar het verre Kievit. Terwijl op een ander podium Willy Sommers Pukkelpop de Polonaise leerde stappen, leerde ik alternative hard core punk music uit de verre States kennen. Net als den Willy voelde ik mij op slag 20 jaar jonger. En oneindig dankbaar om zoveel jonge muzikale genialiteit én levenswijsheid van dichtbij – ja we stonden helemaal op de eerste rij – te mogen leren kennen. En neen, ik niet meegedraaid in de moshpit. Ik ben een mama. Ik heb voor de rugzak en de sjakossen van de ronddraaiende jeugd gezorgd…

C’est ça aussi les vacances, mosselen uit de Somme…

Ik heb nog eens een reiskriebeltje geschreven. Over de Somme, over mosselen, en over een vreemde kronkel in onze geschiedenis.

dekriebelopreis

“C’est ça aussi les vacances, Madame,” zeg ik tegen de dame die me net mijn mandje vers aangekochte zeevruchten heeft overhandigd.  Madame van de viswinkel – stugger dan elk van de hoofdpersonages van Les Ch’tis – ontdooit. Ik heb 2 liter mosselen gekocht, 8 langoesten, een ‘poignée’ bigoureux en twee krabbenpoten. En een fles wijn. Tussen de langoesten en de mosselen staat een wandeling in de Baai van de Somme gepland, zeg ik. ‘Et une petite sieste’ antwoordt Madame. Dat mag vandaag zeker ook niet ontbreken. Ze lacht. De hittegolf van de voorbije weken heeft plaatsgemaakt voor een fikse regenbui in het dorpje Cayeux. Maar in de poissonerie schijnt de zon schijnt uitbundig.

Eens terug op Camping Le Bois de Pins – grote staanplaatsen, kraaknet sanitair – lees ik de laatste bladzijden van mijn boek. De Buitenstaander van Stephen King. Het boek weet me niet te boeien maar ach. De King mag…

View original post 110 woorden meer

Over Italianen en waarom ik toch een beetje verliefd werd…

Ik heb nog eens een keer een reiskriebeltje geschreven…

dekriebelopreis

Mocht ik 20 jaar zijn en vrijgezel, of 48 en desperate, dan nog zou de kans dat ik thuis zou komen met een Italiaans lief uitermate klein zijn. Mijn ervaringen met Italianen op het werk, in het verkeer en op reis zijn tot nu toe immers keer op keer bevestigingen geweest van slechte clichés. Hij zijn nerveuse zotten en – ik geef toe – als nerveuze zottin kan ik daar echt niet mee overweg.

Er is maar één manier waarop de Italiaanse man mij zou kunnen verleiden. Of – ik geef weeral toe – van op afstand heeft verleid : door voor mij te koken. Ik heb in een doodgewone doordeweekse bakkerij – de Boscovic Bakery –  in een pietluttig straatje, de Via Ruggero Boscovic in de stationsbuurt van Milaan, zowaar de lekkerste pasta van mijn leven geproefd, uiteraard in combinatie met een Mozarella di Bufala want de Milanees staat daarmee op…

View original post 320 woorden meer

De PSYCHOPAAT gaat over lijken…

dekriebelopreis

…maar een moordenaar is hij niet altijd. Soms is hij een succesvol bedrijfsleider, soms een politicus, soms is hij een zij.

Auteur en oud-rechercheur Guido De Ville zag als chef van de afdeling Jeugd en Zeden bij de Gerechtelijke Politie genoeg psychopaten in alle vormen aan het werk. Hij verhoorde ze. Soms slaagde hij erin ze te stoppen.  Hij stopte al zijn kennis en kunde in een vlot leesbaar vraag en antwoord boek. Niet om ons bang te maken, maar om ons te wapenen, om onszelf te beschermen en om de psychopaat te leren herkennen…voordat het te laat is.

Ik las van Guido ook al Flik geflikt, Het grote leugenboek en Leren liegen, stuk voor stuk boeken waarvan ik durf te zeggen dat ze ook door al mijn gezinsleden werden gelezen, iets wat redelijk uitzonderlijk is. Alleen Pieter Aspe mag zichzelf ook deze eer toe-eigenen. Ik lees de boeken van Guido graag, ze zijn…

View original post 110 woorden meer