9. Blijf van mijn lijf

Voor mij maken de Corona hygiëne maatregelen niet zo veel uit. Ik was altijd heel de dag door mijn handen. Trapleuningen en deurklinken raak ik sowieso al zo weinig mogelijk aan en ik ben echt vies van geld. Geen objecten in de wereld zijn zo vies, vuil en vettig als briefjes en geldstukken, zeker die kleine rostjes. Ik mag er niet aan denken waar die allemaal al zijn geweest en door wie en in welke omstandigheden deze werden vastgehouden vooraleer ze in mijn portemonnee belanden. Ik geef ze dan ook graag zo rap mogelijk weer uit.

Maar er is een iets wat mij nog meer de rillingen op mijn rug geeft dan besmette voorwerpen. Het zijn de kwijllippen van de zatte nonkel fenomenen die je op de eerste werkdag na nieuwjaar, op verjaardagen of andere feestpartijen drie bedropen zoenen komen geven. Vroeger kon dit nogal eens vergezeld worden met een klets op je gat of een toevallige aanraking aan de zijkant van je borsten maar #metoo heeft daar zelfs de minder assertievelingen onder ons vanaf geholpen, waarvoor dank in hun naam.

Dochter denkt dat de wereld aan Corona een serieuze vorm van smetvrees zal over houden. Ze heeft gelijk natuurlijk. Maar los van het feit dat Dochter àltijd gelijk heeft, denk ik inderdaad dat het aantal problematische gevallen van smetvrees zal stijgen. Doorgaans al veelvuldig handen wassende mensen zoals ik – getraind als we zijn door de jarenlange werkzaamheden in de voedingssector – zullen bijval krijgen uit andere sectoren.

Met een beetje chance zijn we meteen in de toekomst ook van het gezoen met ‘anderen’ van af en zal ik mijn trucjes – mijn hand strak vooruit steken, een verkoudheid veinzen of een koortsblaar forceren – niet meer uit de kast moeten halen.

Bij dergelijk goed voornemen hoort natuurlijk een vleugje muziek. Ik had hier in eerste instantie aan Money van Pink Floyd gedacht maar dat is nu een keer een song die ik echt niet graag hoor. Vandaar een andere Pink Floyd gekozen. Careful with that Axe Eugene. Een verwittigd man is er twee waard.

8. Als je kan kiezen tussen Cava of Champagne…?

Echtgenoot heeft voor den apero ‘per ongeluk’ een fles champagne geopend in plaats van cava. Begrijp me niet verkeerd. Het is niet dat we hier een hele kelder vol champagne in huis hebben. Er stond één fles. Naast de paar cava’s.

(Foto: Dumortierlaanfeesten jaren terug)

Vroeger, zijnde ten tijde dat mijn vader zaliger nog leefde, kreeg ik elk jaar met mijn verjaardag een fles ‘echte champagne’ van hem cadeau. Zo’n dure ingepakt in een kartonnen doosje. Hij noch ik waren wijnkenners maar zijn motto was ‘als ‘t duur is zal ‘t wel goed zijn’. De fles openen op mijn verjaardag zelf was not done. Echtgenoot en ik lieten hem steevast knallen aan de caravan, tijdens ons eerste zomerweekendje weg. Bij voorkeur placeerden wij ons sleurhut voor de gelegenheid centraal op de camping tussen de Nederlanders en hun bakken bier. We mogen dan wel fervente kampeerders zijn. We blijven Bourgondische Belgen, uit Knokke-Heist. (Smiley.)

Op de een of andere manier heb ik sinds mijn vader er niet meer is elk jaar in de periode voor of tijdens mijn verjaardag wel van iemand een fles champagne gekregen. De traditie om hem te laten knallen op onze eerste vakantieavond op een camping in de Westhoek, de Ardennen, de Eifel of ergens anders tussen de Provence en Friesland hebben we in ere gehouden.

Mijn fles voor de opstart van het vakantieseizoen 2020 stond per uitzondering al klaar sinds nieuwjaar. Een cadeautje van mijn Girlfriend. “Ik ben gemist,” zei Echtgenoot toen hij hem ‘per ongeluk’ opende in de tuin tijdens dit eerste zonnige weekend van onze gelockdownde Paasvakantie. “Je bent net niet gemist,” heb ik mijn Echtgenoot geantwoord. Er is vandaag geen enkele, maar dan ook geen enkele reden om de betere dingen des levens uit te stellen.

Vandaag is het de dag.

We moeten niet wachten tot ‘one day’ to ‘fly away’. Muziekje trouwens een van de old time favorites van mijn vader vroeger.

7. Geluk zit hem in… de natuur

Een wist-je-datje. Vorige maand werd Finland in het World Happiness Report 2020 van de Verenigde Naties voor de derde keer op rij uitgeroepen tot het gelukkigste land ter wereld. In totaal werden 156 landen aan de hand van zes criteria onderzocht. Als je aan een Fin vraagt wat hem gelukkig maakt, zal bij het merendeel onder hen de natuur onder het rijtje antwoorden vallen. 70% van het landoppervlakte van Finland is bos. De schone lucht, weidsheid en stilte zijn deel van ’s lands grootste troeven.

België staat op de 20ste plek in de lijst van gelukkigste landen. De natuur staat in mijn persoonlijk top 3 van dingen die me gelukkig maken voor, tijdens en zeker ook na Corona tijdperk. Het meest van al geniet ik van de natuur als ik samen met Echtgenoot ga kamperen, als ik aan de ontbijttafel thuis naar de vogels in de voederboom zit te kijken of als ik, zoals daarnet, samen met Dochter en hond op ochtendwandeling ga langs de vaart. 

Geniet ook van uw weekend, beste lezer. #staysafe. Laat u niet verleiden om dingen te doen die nieuwe besmettingen teweeg kunnen brengen. Zoek de natuur rondom u. Misschien wordt u er ook een beetje meer Fin door. Of een beetje meer Katrina & The Waves.

Extra weetje – omdat ik ook trouw wil blijven aan het gedeelte ‘Appetite’ van Appetite To Discover. De Finnen blijken ook echte ‘zoetemondjes’ te zijn én koffieverslaafden. Ze consumeren zo’n 10 kilo koffie per persoon per jaar. Die koffie combineren ze graag met een kaneelbroodje of  ‘Korvapuusti‘ wat zoveel betekent als ‘een draai om je oren’. Een ‘pullakahvit’ is letterlijk vertaald een ‘broodje koffie’. Voor veel Finnen is het nuttigen van dit kaneelbroodje een van de hoogtepunten van de dag en ze maken zich niet zo druk over de calorieën – prima comfort food dus. In tijden van Corona. Onderstaand het recept. In het Engels. Zal wel lukken, hoop ik?

 

6. Dank je wel, beste buren

Er gebeurt iets wonderlijks in onze straat. Er hangen witte linten aan ramen en deuren en affiches waarop dank wordt betuigd aan iemand die in de zorgsector werkt. Ook bij ons hangt een poster op, één voor ons nichtje Laura die zich elke werkdag als een maanwandelaar moet inpakken voor ze haar patiënten mag verzorgen.. ‘t Is eens iets anders aan ons venster dan de affiches die een optreden van de Zoon aankondigen, of om een stem te vragen voor een of andere verkiezing van de Dochter (of de Moeder).

Hier en daar in de straat hangt een tekening aan de ruit of piept een beer naar buiten. Elke avond stipt om 8u steken we onze neus buiten, luisteren we samen met de buren naar een lied en applaudisseren we voor de zorgsector. Het is een initiatief van mijn buurvrouw Mieke dat aardig wat bijval krijgt in de straat. We stellen om beurten een liedje voor waardoor het repertoire al varieerde van The Beatles tot André Hazes Jr. en Twenty One Pilots. Op donderdag speelt de Zoon een stukje op de piano. Gisteren was dit een vleugje Jazz. Het wekelijks stukje piano vervangt ietwat de jaarlijkse tuinapero met optreden die we organiseren in de periode van zijn verjaardag. De buren zijn elk jaar uitgenodigd. Zij mogen dagelijks van zijn repetitiemomenten op de drum meegenieten, wat wel een aperootje verdient vinden we. (Troost, volgend jaar studeert hij in Gent. Dan zal het hier muisstil zijn in de straat, of toch minstens van maandag tot vrijdag.) 

We hebben goede buren – dat zal wel al duidelijk wezen – en daarvoor zeggen we dankjewel. Tuinfeesten zijn momenteel niet aan de orde maar als goede voornemen nr. 6 verkondig ik met stip dat er zal gefeest worden in onze straat in het postcoronatijdperk. Apero, hapjes, bbq, alles erop en eraan.

In afwachting, ziehier Spiral Dance van Keith Jarrett in de straatversie van Stanny

 

5. Dream now – Travel later

We mogen tussen al mijn serieuze schrijfsels door niet vergeten dat ik ook nog altijd hobby-reisschrijfster ben. En een echte reiziger laat zich door geen enkele quarantaine tegenhouden! Gek genoeg is mijn bucket list de voorbije weken korter geworden. Ballast heb ik eruit gegooid. Wat overblijft is wat ik écht wil, waar ik écht van droom. Zo heb ik op één der vorige reizen de ongelooflijk pech gehad dat ons persgroepje te laat was voor het vertrek van de Bernina Express. De treinrit in, op en over het Zwitsers pracht staat nog altijd hoog op mijn verlanglijstje. In afwachting daarvan koester ik het motto van de Zwitserse dienst van Toerisme ‘Dream now – Travel later’ en laat ik mezelf graag mee leiden doorheen de virtuele beelden van de treinrit die ik ooit nog eens wil maken. (Klik op de foto.)

Dream now - travel later Appetite To Discover

Naast het kijken naar droombeelden van bestemmingen waar we nu even niet heen kunnen, kunnen we ook lekker internationaal gaan koken.  Blijkbaar zijn de Zwitsers bekend voor hun traditionele Zwitserse Paastaart. De taart zou gemaakt zijn van rijstepap en een ware lekkernij zijn voor groot en klein. Het recept is relatief eenvoudig – so I’ve been told – en de bereidingstijd bedraagt een klein uur. (Reken daar voor mij wel wat langer voor. #erschuilteenhuisvrouwinmij weetjewel, maar ze is vaak ver te zoeken.)

Zelf dus nog niet uitgetest maar mocht je je hier aan wagen, laat me dan zeker weten hoe het was. Of nodig mij na Corona eens uit voor een hapje. Onderstaand het recept. Klik ook eens op de taart zelf voor een meer uitgebreide blik op de Zwitserse keuken.

Muziekliefhebbers scrollen onmiddellijk door naar onder.

Appetite to discover paastaart zwitserland

Zwitserse Paastaart:

Bakken: Verwarm de oven voor op 180 ºC (heteluchtoven: 160 ºC). Bak de taart ca. 45 minuten in het midden van de oven. Haal de taart uit de oven, laat afkoelen, haal uit de vorm, laat de taart afkoelen op een taartrooster.

Voorbereiden: Bak de taart 1 dag van tevoren, bewaar de onversierde taart afgedekt in de koelkast.

Stap 1
Rijstepap: breng melk, zout en rijst in een pan onder voortdurend roeren aan de kook. Zet het vuur lager, laat onder voordurend roeren ca. 30 minuten doorkoken tot een dikke, maar nog vochtige pap. Laat de brij afkoelen.
Stap 2
Deegbodem: rol het deeg af. maak langs de rand ca. 3 cm diepe golfjes. Bekleed een voorbereide bakvorm met het deeg, prik de bodem in, zet het deeg koel. Verdeel de confituur over de deegbodem.
Stap 3
Vulling: roer boter of margarine in een kom zacht. Voeg suiker en zout toe en roer de eierdooiers er één voor één door. Voeg de geraspte citroenschil toe, doorroeren tot de massa licht is. Meng amandelen, room en rijstepap door het mengsel. Spatel het geklopte eiwit er voorzichtig doorheen. Verdeel de massa over de deegbodem, leg de gegolfde rand op de vulling, Bak de taart.
Stap 4
Versiering; kopieer het voorbeeld van de haasjes 8 keer. Knip de haasjes uit, leg ze op de paastaart, bestuif de taart dik met poedersuiker. Til de sjablonen voorzichtig op. Versier de taart met het suikerstrooisel.

Bakvorm
Voor een bakvorm van ca. 26 cm doorsnede, bekleed met bakpapier.

Smakelijk.

Voor de dromers onder ons: Supertramp.

4. Klikspaan, boterspaan…

Ik heb mijn eigen strategie om met negativisme op de social media om te gaan, ofwel met heel veel humor ofwel word je onherroepelijk van mijn profiel verwijderd. Kritiek is altijd welkom en een opbouwende discussie is verrijkend maar virtuele personen die er voor zichzelf een sport van gemaakt hebben af te breken wat een ander probeert op te bouwen, komen bij mij heel snel in de vergeethoek terecht. Het is een mensensoort die te veel energie van me af vreet.

Er is een speciale categorie bij de negativisten op de social media: de verklikkers. Recht in het gezicht durven wij Vlamingen het niet maar iemand verklikken, becommentariëren of overdragen doen we op de social media des te meer. Gewoonlijk vieren de verklikkers hoogtij in oorlogstijd. Ook in Coronatijden – we mogen dit gerust de oorlogstijd van onze generatie noemen  – komen ze massaal virtueel naar buiten. Je zal maar eens op 1m49 van elkaar staan praten. Of tijdens je wandeling 5 minuten op een bankje zitten. Of naar eenzelfde pak wc-papier staan staren in de supermarkt. De wereld zal het weten!

Klikspaan, boterspaan…

En toch lezen we nooit ergens iets over kindermisbruik. Het lijkt wel of we daar massaal de ogen voor sluiten. Nochtans zijn het nu helletijden voor gezinnen die geteisterd worden door intra-familiaal geweld, meer specifiek voor kinderen die nu even niet naar hun redmiddel, de school, kunnen. 

Dus ik vraag u, beste mens. Als je ook maar de minste glimp opvangt van een kind dat het thuis niet goed zou hebben. Spreek! Weest een verklikker. En red levens. 

Voor Jeremy. 

“The boy was something that mommy wouldn’t wear”

 

3. #erschuilteenhuisvrouwinmij

…maar ze is vaak ver te zoeken.

‘t Is een hashtag die ik al vaak heb gebruikt op de stories van mijn persoonlijke Facebookpagina en mijn Instagram, meestal op momenten dat ik tussen mijn drukke dagen op de baan door thuis eens een aanval kreeg van huisvrouwelijkheid. Vaak was dit op zondagmorgen. Ik stortte mij toen telkens op de strijk terwijl ik simultaan de politieke wijsheid opdeed van de Zevende Dag. Het kijken naar dat entertainend Tv-programma heb ik lang voor Corona al vervangen door het luisteren naar mijn gevarieerde Spotify playlist. De opgehemelde wijsheid van de gasten van de Zevende Dag werd te beschamend fake om waar te zijn. De strijk is gebleven. 

#erschuilteenhuisvrouwinmij en ik zal ze de komende tijd wat vaker vrij laten. Wassen, strijken, plooien. Vegen, dweilen, wringen. Poetsen, wrijven, drogen. Niet alleen heb ik daar nu volop tijd voor. Het is ook van moeten omdat het veiliger is voor mijn lieve Plus Home Service hulp om thuis bij haar kindjes te vertoeven eerder dan bij ons.  

Maar er is meer. Ik heb ontdekt dat de rustgevende routine van het huishoudelijke werk louterend werkt voor de ziel. Ik vind deze lyrische bedenking niet voor u uit, beste lezer, verre van. Ik heb het zelf gevoeld én het is (toch minstens pseudo-) wetenschappelijk bewezen.

Het zit namelijk zo. We kunnen niet ontkennen dat Corona ons de voorbije en nog volgende weken veel stress heeft gegeven en nog zal geven. Als er één iets goed werkt als stress-remmer, is het wel het uitvoeren van makkelijke, routinematige taken. Zoals de strijk. Als je dit bovendien kan uitvoeren in een omgeving die vrij is van rommel (laat het los, weet je wel) en die misschien zelfs met water en kuisproducten schoon gemaakt is, kan je onmiddellijk al vrijer ademen, vooral als je de Ajax met Eucalyptus hebt gebruikt. ‘T Is een gedachte die ik zal koesteren. Straks, in het post-Corona tijdperk.

Ondertussen geef ik graag nog een vleugje muziek mee. Ik heb het gekozen omdat Freddy Mercury blijkbaar ook iets had met #erschuilteenhuisvrouwinmij