Europa-Park, wat een ongelooflijke belevenis

Ben nog een keer echt van de grond gegaan…

Appetite To Discover

“Ik ben trots op je, moeder.'”

Ik was aan het hijgen alsof ik net een marathon had uitgelopen in minder dan 3 uur, mijn hart bonsde in mijn borstkast aan een tempo dat eigenlijk alleen maar veroorzaakt kan worden door een eengemaakte versie van Jeff Bridges, Axel Daeseleire en Johnny Depp en ik had meer dorst dan een kameel die net een maand door de woestijn had rondgezworven met gedrapeerde toeristen op zijn rug.

Dus kon ik alleen maar stamelen.

“Ik ben ook trots op mij, kind.”

Ik denk dat het geleden was van mijn tiende levensjaar in het gezelschap van mijn vader zaliger dat ik nog eens een roetsjbaan had gedaan. De daaropvolgende 38 jaar heb ik me voor elke rit weggestoken achter het excuus ‘bang’ te zijn. Ik heb namelijk een stevige portie hoogtevrees en doorsta op gelijk welke rollercoaster niet te temmen angsten tijdens het naar boven…

View original post 282 woorden meer

Appetite to Discover…ontdekt GE-TIC-T

Ga dat zien!
Een fantastisch jongerentheaterproject van Knokke-Heist.
Zo trots.

Appetite To Discover

Het hoeft niet altijd een verre of dichte reisbestemming te zijn. Appetite to Discover ontdekt ook graag een stuk theater of muziek. Voor het volgende event heb ik een extra boontje. Ik ken namelijk zowat alle spelers en regisseur van dit stuk persoonlijk, meer zelfs een van de hilarische actrices is mijn nichtje Laura. That about says it all.

Mijn nichtje en de rest van de bende zijn een beetje GE-TIC-T. ’t Is te zeggen, ze zijn een beetje een KD’z. Wat ik wil zeggen, is dat ik een beetje veel trots ben dat ook dit jaar een bende fantastische jonge gasten samen op de theaterplanken van ’t Verzet staan. In een hilarische komedie dan nog wel. Zie er heel erg naar uit. Ik reken erop dat we massaal publiek zullen kunnen verwelkomen.

U komt toch ook???

GE-TIC-T is een hilarische komedie van Laurent Baffie (originele titel: TOC TOC), vertaald…

View original post 76 woorden meer

Reis mee van Zeebrugge naar Zuid-Afrika

Ik ben een dagje gaan bootje varen …

Appetite To Discover

Dreams do come true… Zeebrugge heeft lang gedroomd van een cruise terminal. Ze heeft ze gekregen. Daarna hebben ze gedroomd van een inscheping. En bingo. Volgende winter, met name op 2 november 2019, vertrekt vanuit Zeebrugge een Cunard cruise naar Zuid-Afrika. Inschepingshaven Zeebrugge. How cool is that!

Na inscheping gaat het vervolgens via Southhampton, Lissabon en Tenerife zuidwaarts richting Namibië en ten slotte Zuid-Afrika. Bij aankomst in Zuid-Afrika is een vierdaags verblijf in Kaapstad voorzien, met uitstappen. Je vaart met de Queen Elizabeth, een Cunard luxe schip. Op 23 november 2019 vlieg je terug naar huis, zijnde naar Brussel.

Alles samen ben je zo’n 22 dagen op pad, waarvan een 9 dagen op zee. Goedkoop is de trip uiteraard niet. Je kan geen drie weken op zee lekker eten en de wereld zien voor een appel en een ei, laat dat duidelijk zijn. Mijn inziens dien je, als je voor zo’n lange tijd…

View original post 300 woorden meer

Ontroerd door de Sweethearts van Dirk Musschoot

Op zondagmorgen ben ik doorgaans te vinden in de studio’s van Radio Kompas alwaar ik samen met de Vrienden (en Vriendinnen) van de Radio ochtendgesprekjes mag onderhouden met binnen en buiten wandelende gasten. Gisteren ben ik echter thuis gebleven omdat in het Cultuurcentrum Scharpoord journalist en auteur Dirk Musschoot er zijn nieuwste boek ‘Sweethearts’  kwam presenteren. Voor hij om 11u het woord tot het talrijk opgekomen publiek richtte, belden we samen naar de Kompasstudio waar Dominique Dirk Musschoot volop uitvroeg naar het hoe, waar en waarom van het boek.

Ikzelf ken de auteur  al een tijdje. Ik ben al verschillende keren met  hem op reis geweest. Eén keer echt. Toen zijn we met een groep journalisten het Kanaal over gestoken om er English Tea te nuttigen in Walmer Castle. Dirk stelde er ondertussen zijn reisggids 100xZuidoost Engeland voor. Later ben ik nog verschillende keren met de  boeken van Dirk onder de arm (en met Echtgenoot aan mijn zijde) door Zuidoost en Noord-Engeland gereisd.

De mens Dirk heeft iets met Engeland. Hij heeft ook ‘iets’ met verhalen of met wat we noemen verhalende journalistiek en geschiedschrijving. Dit resulteerde vandaag opnieuw in een prachtig boek ‘Sweethearts, Verliefd op de Bevrijder’. Honderden Vlaamse meisjes werden na de bevrijding in 1944 verliefd op een militair. Korte flirts en stormachtige romances die soms eindigden in ware drama’s, vaak in prachtige liefdesverhalen. In Liefde met de hoofdletter L. Dirk reisde Vlaanderen en Groot-Brittannië door en noteerde onderweg deze love stories van de Brits-Belgische bevrijdingskoppels. Hij bracht ze net voor Valentijn samen in een ontroerend mooi boek.

Eén verhaal springt er in ons Knokke-Heist natuurlijk uit. Georgette Nobus uit Duinbergen trouwde vele jaren terug met haar Engelsman, Johnny Jones. Toen Johnny in 1984 kwam te overlijden, koesterden zonen Danny en Freddy vaders militaire uniform. Het wassen beeld van Johnny Jones in zijn uniform vormde de eerste van de reeks oorlogsherinneringen die aan de basis lag van de oprichting van het For Freedom Museum. Dat de boekvoorstelling van Sweethearts werd afgesloten met een optreden van de For Freedom Pipes & Drums met als lead drummer de achterkleinzoon van Johnny Jones vond ik meer dan pakkend, meer dan mooi. Dat mijn zoon als For Freedom drummer deel van dit bijzondere moment mocht uitmaken, maakte dat ik alsnog een extra traantje moest wegpinken. Liefde is tijdloos.

 

Sweethearts door Dirk Musschoot werd uitgegeven door Lannoo – ISBN 978 94 014 5511 4

Voor een exemplaar trekt u natuurlijk naar de plaatselijke boekhandel.

 

 

 

 

 

Tournée Minérale, een mens drinkt meer dan hij weet

Gisteren, op dag 1 van Tournée Minérale 2019, ben ik er opnieuw van geschrokken hoe alom tegenwoordig en vanzelfsprekend alcohol – per slot van rekening toch een harddrug – in onze maatschappij aanwezig is.

Lunch in Poperinge, tête-à-tête met Echtgenoot. Ik een ananassapje, Echtgenoot een Poperings Nunnebier. Bij het eten water, geen wijn. In het Talbot House kregen we old school English Tea aangeboden. De Talbot House ‘Every Man’s Club’ moet je weten, was gedurende WO I een thuis, een rustplek voor soldaten ongeacht hun rang of stand, die even pauze mochten nemen van het front. In de ‘droge kantine’ werd geen alcohol geschonken maar thee en ook warme choco. Door het overgrote succes moesten deze met emmers aangedragen worden. Er werd gelezen en gepraat, piano gespeeld en gezongen. En elke soldaat was er gewoon mens. De Talbot House is ook op vandaag  een ongelooflijk bijzondere plek. Een oase van rust. Een plekje Engeland in Vlaanderen. Een plekje vrede op aarde.

Vandaag is het ook een kunstencentrum. In het ietwat uit de kluiten gewassen badhuis dat zich halfweg de tuin bevindt, loopt momenteel een tentoonstelling met de naam Lost. “I don’t really get it,” zei de Engelse huisbewaarder. Ik wel.

Maar wat ik wou vertellen is dat ik het Talbot House buiten stapte met  een ongelooflijke goesting achter warme choco. Gezien we in tijden van vrede en overvloedige weelde leven, was er keuze ten over in plekken waar ik deze kon benutten. Echtgenoot en ik dus naar de grote markt van Poperinge. Krijgen we daar met de choco toch wel niet een advocaatje on the side zeker. Het water kwam me in de mond. Echtgenoot vond natuurlijk dat ik geen enkele reden had om dat lekkere advocaatje niet op te likken. Gelukkig kwam bij de warme choco ook een minimars. Resultaat van de onderhandelingen. Twee minimarsjes voor mij, twee advocaatjes voor hem. Eerlijke deal. Iedereen content. Ik nog altijd safe. Ik had anders wel een stevig advocaatje kunnen gebruiken. Echtgenoot en ik hadden net de Dodencel en het Executieplein bezocht. Ik was een beetje gebouleverseerd.

Na ons dagje Poperinge repten Echtgenoot en ik ons ’s avonds naar De Werf (we waren een beetje overboekt),  de Werf die trouwens tegenwoordig Kaap heet en optredens organiseert afwisselend in De Werf zelf en in het prachtige Vrijstaat O zaaltje in Oostende. Wachten voor het optreden. Water en bier. Pauze. Water en bier. En daarna…recht naar huis. Oef.

Conclusie na een dag op pad tijdens Tournée Minérale…  Mijn respect voor geheelonthouders en verslaafden die elke dag tegen alcohol moeten vechten is alleen maar gegroeid. Ze gooien het verderf constant, maar dan ook constant, rond je oren.

Dit gezegd zijnde wil ik er nog aan toevoegen dat ik in De Werf op geen enkel moment mijn cavaatje heb gemist. De muziek van het jonge jazzensemble Donder met onder meer de Knokke-Heiste pianist Harrison Steingueldoir sneed zo zacht door mijn vel dat ik slechts een momentum nodig had om geraakt, geroerd en ontroerd te worden. Zoals ik zei tegen één van de begeleidende mede-docenten van De Maak (deKunstAcademie Knokke-Heist) die ons naar dit concert had meegetroond: jazz is niet een genre dat ik ken of waar ik mee ben opgegroeid maar het is iets wat ik gaandeweg doorheen Zoon zijn opleiding leer kennen. Ben nooit blijer geweest met zijn leerschool dan gisteren.

 

Spring is coming (en ander goed nieuws…)

De lente is in het land!

Geloof me vrij, ik heb dit goede nieuws niet uitgevonden. Het werd me officieel medegedeeld door de Zwingids zaterdagmorgen tijdens een zaligvroege winterochtendwandeling. Wijzend op het ontspruitende knopje van een plant waarvan ik uiteraard de naam al ben vergeten, toonde hij de bewijsstukken aan zijn attente groep natuurliefhebbers en vogelaars. (I know, vreemd woord die term…) Allen samen waren we, schat ik, met zo’n 40 man verspreid over verschillende gidsen. Allen waren door Het Zwin uitgenodigd omdat zij trouwe bezoekers van Het Zwin zijn, abonnees die jaarlijks verscheidene keren het natuurpark bezoeken. Ik heb intens genoten van de wandeling. Het Zwin straalt elk seizoen op een andere manier en zelfs op deze grijze winterse dag was het mooi. Ik heb veel bijgeleerd over de in het Zwin wonende vleermuizenpopulatie en ik heb een torenvalk gezien. Even had ik het moeilijk toen ik zag wat de voorbije springvloed allemaal in de Zwinvlakte had laten aanspoelen. Plastic ten overvloede. Er is nog veel werk aan de winkel om bewustwording wereldwijd op land en op zee te doen groeien. Maar elke stap helpt. Elk stuk plastic dat we niet gebruiken, elk stukje vuil dat we oprapen is een stap vooruit.

Na de inspirerende wandeling, volgde een uiteenzetting over de plannen en de acties van het Zwin in 2019. Ik heb vooral onthouden dat er volop wordt ingezet op onze jeugd. In februari worden een nieuwe reeks ‘educatieve belevingselementen’ in gebruik genomen met o.a. een tunnel voor holendieren waar kinderen door kunnen ploeteren, een boomkikkerparcours waarbij ze moeten opletten niet opgegeten te worden door de reiger en een ooievaarsnest waarin ze zich hoog boven het park helemaal met de bewoners van het Zwin kunnen identificeren.  Na de wandeling en de speeches volgde een héél lekkere receptie met o.a. vol-au-vent hapjes. Ik heb nu ook proefondervindelijk ondervonden dat je in The Shelter meer dan gewoon lekker kan eten. Ik zie al uit naar het volgende bezoek. Sowieso wordt dit 5 mei voor een ontbijt na de vroegemorgenwandeling. Misschien kunnen we zelfs nog eerder een bezoekje inplannen. Want het Zwin bezoeken, dat moet je in 2019… gewoon doen. (Forgive me ‘smiley met knipoog’) Volg alvast samen met mij het programma op www.zwin.be.

De ochtend in het Zwin was trouwens nog maar het begin van wat een fijn gevulde dag werd. In de namiddag heb ik mezelf getrakteerd op een bezoekje aan de kapper (New You op hun nieuwe locatie in de Kalvekeetdijk 19) voor een soignement en hoofdmassage. Ben net niet (of misschien net wel in slaap gevallen.) Later op de dag volgde nog een hapje en een drankje in Stal Oostengem. Eind december mochten twee pupillen van trainer Kristof Vanhooren de finale stijlspringen in Mechelen rijden. Dit mooie resultaat van maanden trainen mocht wel gevierd worden, vonden de ouders, waarvoor ook hier een dikke merci. (Er waren Misérable dessertjes van Gaelens bij. Om vingers bij af te likken.) (Wat ik dus ook effectief heb gedaan.) Echtgenoot en ik moesten helaas vroeg weglopen van deze lekkere hapjes. Zaterdagavond was immers  de avond van de nieuwjaarsreceptie van Open VLD Knokke-Heist. Ook daar waren de hapjes lekker en het gezelschap goed, groottalig en welgezind. Er werd getoost en gepraat dat het een lieve lust was, plannen gesmeed voor de toekomst en genetwerkt, zoals dat heet. Gastspreker Vincent van Quickenborne gaf een speech waar iedereen door werd weggeblazen. Ik was trots op zoon die voor de technische installatie had gezorgd. De dochter van Marnix was fotografe van dienst. Ik was ook trots op haar. Haar sfeerbeelden vind je op de Open VLD Knokke-Heist facebookpagina. Iedereen die de voorbije verkiezingen tot een succes had geleid werd in de bloementjes gezet. Echtgenoot zag dat het goed was. Zoon heeft ook een paar sfeerbeelden genomen van zijn blije mama. Het vele poseren leidde hier en daar tot een paar gekke bekken. Gelukkig.

Nog nieuws? Ja. Zondag ben ik ver omvergeblazen. Niet alleen door de zeer harde wind aan zee maar vooral door de moed en het doorzettingsvermogen van de 291 gekke deelnemers (waaronder Echtgenoot en Zoon) aan de Mountainbike Beach Challenge. De wedstrijd is elk jaar lastig. Er is altijd wel een beetje wind en af en toe wat regen maar nu was het echt zot. Dikke merci aan de medewerkers die tegen wil en dank ook de barre weersomstandigheden moesten trotseren. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik na de start ben gevlucht naar tante José alwaar op zondagvoormiddag altijd de porto klaar staat. Daarna heb ik mijn genesteld in mijn Play More zetel waar ‘Knowing’ op het programma stond en alwaar ik alweer de conclusie trok dat Amerikanen cracks zijn in het maken van religieuze sciencefiction gedrochten met fantastische special effecten. Perfect voor een zondagnamiddag dus.

En vandaag? Een nieuwe werkweek waarin sollicitaties ingepland zijn en de toekomst lonkt. We gaan richting uur van de waarheid. Ik hou mijn ‘fingers straf crossed’ en hoop op champagne binnenkort.

Keep you informed!

Groetjes.

Christel

 

 

Politiek rocks!

Wie denkt dat politiek een saaie bedoening is, is er aan voor de moeite. Politiek rocks, en hoe!

De sfeer op de nationale Open VLD Nieuwjaarsreceptie was te vergelijken met die op een rockconcert. De locatie alleen al was fantastisch. De receptie vond plaats in de spectaculaire (maar barkoude) eventhall in het Kanal-Centre Pompidou ingericht in het historische Citroëngebouw in Brussel dat is omgevormd tot een museum. Een iconische ontdekking.

Zowat alle ‘grote’ namen uit de politieke Open VLD-wereld waren present. Vrienden, sympathisanten, nieuwelingen gedroegen zich als groupies. Er was bijna geen tijd voor een apero, laat staan om te genieten van het uitgebreide buffet. Selfies nemen was het nationale werkwoord. Netwerken werd de meest populaire sport. De voorzitter Gwendolyn Rutten werd luid toegejuicht na haar speech boordevol ambitie en me, I loved it. Ik zou hier een heel discours kunnen geven over waarom en hoe en wat en standpunten uiteenzetten over klimaat, samenleving en economie. Dat zal ik hier nu niet doen. Ik zal het hier houden bij één woord dat als een blauwe draad door de avond liep en dat is positivisme. Ik mag dan nog niet zo lang politiek actief zijn, achter de schermen volg ik het gebeuren al lang. In Knokke-Heist zijn we een ster in het uitdragen van positivisme. Ik ben zelf een positief mens. Ik ben enorm blij dat er ook buiten ons Knokke-Heist zoveel positivisme te vinden is. Er  is immers enorm veel negativisme in de wereld. We kunnen vele redenen opsommen om negatief te zijn. Maar we gaan voor positief. Voor oplossen, voor … en ja daar zijn we… ‘gewoon doen’. M.a.w. ik heb me laten gaan in mijn groupie zijn, getuige onderstaande foto’s, waarvoor dank aan LVN. Ook een dikke merci aan het team Open VLD Blankenberge, voor de inspirerende gezelligheid.

Elke dag een beetje meer ben ik gemotiveerd om mee te werken aan de toekomst van ons Knokke-Heist. Gisteren hebben we daartoe een volgende stap gezet. Ik heb samen met ‘collega-raadsleden’ van Knokke-Heist, zoals we ons zo officieel mogen noemen een ICT-opleiding gevolgd én ik ben vanaf nu voor iedereen ook te bereiken via christel.bedert@knokke-heist.be.

Verder heb ik ook de grote eer en het genoegen samen met de ploeg Open VLD Knokke-Heist u, vrienden en familie en kennissen, uit te nodigen voor de Open VLD Nieuwjaarsreceptie nu zaterdag 26 januari om 18u30 in de Wim’s Knokke-Heist.

 

Gastspreker is Vincent Van Quickenborne. Ook hij mocht met mij op de foto…

Geef me seintje vooraf aub als je er graag wil bij zijn. Je kent het adres : christel.bedert@knokke-heist.be.